Με αφορμή την 14η Μαρτίου, ημέρα κατά την οποία το 1956 δολοφονήθηκε από Βρετανούς αποικιοκράτες ο επτάχρονος λουλουδάς Δημητράκης Δημητριάδης, επανέρχεται στη συλλογική μνήμη το τραγούδι που γράφτηκε προς τιμήν του.
Το τραγούδι, σε μουσική του Γιώργου Θεοφάνους και ποίηση της Κλαίρης Αγγελίδου, είναι αφιερωμένο στον μικρότερο ήρωα και εθνομάρτυρα του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ (1955-1959). Περιλαμβάνεται στο άλμπουμ «ΧΟΕΣ», το οποίο είχε κυκλοφορήσει σε ειδική έκδοση μαζί με την εφημερίδα «Σημερινή», με τη στήριξη του Ράδιο Πρώτο, ενώ μέρος των καθαρών εσόδων από την πώληση του CD διατέθηκε στο Μέλαθρον Αγωνιστών ΕΟΚΑ.
Ποιος ήταν ο επτάχρονος λουλουδάς
Ο Δημητράκης Δημητριάδης γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1949. Ήταν μόλις επτά ετών, μαθητής της Β΄ τάξης του δημοτικού, όταν έχασε τη ζωή του από πυρά Βρετανού στρατιώτη κατά τη διάρκεια διαδήλωσης.
Οι γονείς του ήταν χωρισμένοι και η μητέρα του είχε μεταβεί στην Αγγλία. Ο μικρός Δημητράκης ζούσε με τη γιαγιά του, Χρυσταλλού Μιχαήλ Κουτέ, και πουλούσε λουλούδια για να βοηθήσει στα προς το ζην. Παρά το νεαρό της ηλικίας του, ήταν παιδί ήρεμο αλλά και ιδιαίτερα τολμηρό.
Τα γεγονότα της 14ης Μαρτίου 1956
Μετά την εξορία του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, καθώς και των Μητροπολιτών Κυπριανού, Παπασταύρου Παπαγαθαγγέλου και Πολύκαρπου Ιωαννίδη στις 9 Μαρτίου 1956, επικράτησε έντονος αναβρασμός σε ολόκληρη την Κύπρο. Στη Λάρνακα, μαθητές και μαθήτριες κατέβηκαν σε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας.
Στις 14 Μαρτίου 1956, οι μαθητές της Αστικής Σχολής Καλογερά, όπου φοιτούσε και ο Δημητράκης, ενώθηκαν με μαθητές του Εμπορικού Λυκείου σε μαχητική διαδήλωση. Όταν επενέβησαν οι δυνάμεις ασφαλείας, οι διαδηλωτές κατέφυγαν στην εκκλησία του Αγίου Λαζάρου και άρχισαν να χτυπούν τις καμπάνες.
Οι στρατιώτες περικύκλωσαν τον χώρο και έκαναν χρήση δακρυγόνων, ενώ οι μαθητές απαντούσαν με λιθοβολισμό.
Η δολοφονία του μικρού Δημητράκη
Μια ομάδα παιδιών, ανάμεσά τους και ο Δημητράκης, κατευθύνθηκε προς την οδό Λέοντος του Σοφού. Ένα στρατιωτικό όχημα με οπλισμένους στρατιώτες τους προσπέρασε και σταμάτησε στην οδό Νικολάου Ρώσου – δρόμο που αργότερα μετονομάστηκε σε οδό Δημητράκη Δημητριάδη.
Οι στρατιώτες κατέβηκαν και πήραν θέσεις πίσω από έναν τοίχο στη γωνία του δρόμου. Τα μεγαλύτερα παιδιά άρχισαν να αποχωρούν, καλώντας και τον Δημητράκη να τους ακολουθήσει. Εκείνος όμως συνέχισε να πετά πέτρες προς τους στρατιώτες.
Τότε ένας από αυτούς τον σημάδεψε στο κεφάλι. Η σφαίρα τον χτύπησε λίγο πάνω από το δεξί μάτι. Οι μαθητές τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, όπου απλώς διαπιστώθηκε ο θάνατός του.
Η συγκλονιστική ιστορία της ταφής
Οι Βρετανοί, φοβούμενοι νέες διαδηλώσεις, προσπάθησαν να θάψουν το παιδί κρυφά μέσα στη νύχτα. Ο ιερέας όμως αρνήθηκε να τελέσει ταφή μετά τη δύση του ήλιου. Τότε απευθύνθηκαν στον νεκροθάφτη, ο οποίος προέβαλε ως δικαιολογία ότι δεν είχε άνθρωπο για να σκάψει τον τάφο.
Οι στρατιώτες επέμειναν και έφεραν οι ίδιοι έναν άνθρωπο για τη δουλειά. Η τραγική ειρωνεία ήταν ότι ο άνθρωπος που είχαν αρπάξει και οδηγήσει για να σκάψει τον τάφο ήταν ο ίδιος ο πατέρας του Δημητράκη.
14 Μαρτίου 1956: H δολοφονία του 7χρονου «Λουλουδά» της ΕΟΚΑ (ΒΙΝΤΕΟ)
Η 14η Μαρτίου είναι μια ημερομηνία με ιδιαίτερη σημασία στην Κυπριακή ιστορία, καθώς σηματοδοτεί τη δολοφονία του 7χρονου Δημητράκη Δημητριάδη, γνωστού ως «Λουλουδάς» της ΕΟΚΑ, από Βρετανούς αποικιοκράτες το 1956. Ο μικρός Δημητράκης, μαθητής της Β' τάξης του Δημοτικού, σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια διαδήλωσης στη Λάρνακα, ενώ πουλούσε λουλούδια για να βοηθήσει την οικογένειά του. Η δολοφονία του συγκλόνισε την Κύπρο και έγινε σύμβολο της αντίστασης κατά της βρετανικής κυριαρχίας. Ένα τραγούδι γράφτηκε προς τιμήν του, σε μουσική Γιώργου Θεοφάνους και ποίηση Κλαίρης Αγγελίδου, και συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ «ΧΟΕΣ». Η ιστορία του Δημητράκη Δημητριάδη παραμένει ζωντανή στη συλλογική μνήμη του κυπριακού λαού, ως μια υπενθύμιση του αγώνα για την ελευθερία και την ανεξαρτησία.
