11-Year-Old Elsa's Battle with Cancer: A Touching Story

Ανήμερα των γενεθλίων της επέστρεψε στο σχολείο της νικήτρια η μικρή Έλσα που πάλεψε με τον καρκίνο… Χτύπησε το «καμπανάκι της νίκης» και γέμισε χαρά τους γύρω της αλλά και το σχολείο της που την υποδέχτηκε σύσσωμο τραγουδώντας της για τα γενέθλιά της.
@estrellahoegarden This is how you teach kids to be human! @pascalprimarynicosia you didnt just welcomed her back you wrapped her in love !Happy 11th Birthday my Elsa!🫶
♬ original sound – Stella
Από το στούντιο της εκπομπής Alpha Ενημέρωση η μητέρα της μικρής Έλσας, Στέλλα Γεωργίου, δηλώνει ότι ήταν καθαρά μια πρωτοβουλία της διεύθυνσης του σχολείου που ήταν «απάντηση» στις δικές της επιφυλάξεις στο κατά πόσο θα έπρεπε να επιστρέψει στο σχολείο η μικρή σε μια περίοδο λοιμώξεων αλλά και λόγω των απρόβλεπτων αντιδράσεων των παιδιών.
Πάει πίσω στον Μάιο του 2025, στη μάχη που δόθηκε αλλά και όταν άκουσε για πρώτη φορά τη λέξη «καρκίνος», για να πεθάνει κάτι μέσα της…
«Όταν ακούσεις ότι το μωρό σου, βλέπουμε μια μάζα, δεν ξέρουμε τι είναι και μετά ακούς τη λέξη καρκίνος…»
Τα πρώτα συμπτώματα της μικρής Έλσας ήταν πόνος στην κοιλιά τη νύχτα και δύο εμετικά επεισόδια. Επισκέφθηκαν την παιδίατρο και τις Πρώτες Βοήθειες για να πάρουν την διάγνωση της γαστρίτιδας.
«Την Κυριακή το βράδυ όταν πήγαινε να κοιμηθεί μου είπε ‘μάμα αγαπώ σε’ και όπως ήμασταν όλη η οικογένεια στον καναπέ, εγώ απλά είχα μια εικόνα ότι ήμουν σε μια εκκλησία και το μωρό μου ήταν στο φέρετρο και είπα στον άντρα μου ότι άρχισα να σκέφτομαι παρανοϊκά και ότι θα την πάω στην παιδίατρο να το κοιτάξουμε καλύτερα.»
Έβλεπε ότι κάτι ήταν διαφορετικό αλλά δεν μπορούσε να το τεκμηριώσει… Οι επόμενες εξετάσεις έδειξαν μια μάζα, έγινε εισαγωγή στο Μακάρειο και άρχισε η μάχη…
«Εμείς ως γονείς είπαμε ότι από την πρώτη στιγμή… θα κάνουμε ό,τι χρειαστεί. Ήμασταν θετικοί. Είπαμε ότι μπορεί να είναι κάτι εύκολο, θεραπεύσιμο. Με δική μας πρωτοβουλία φύγαμε για το Βερολίνο, όπου τελικά δεν ήταν κάτι εύκολο. Μιλούμε για μια δύσκολη διάγνωση, μιλούμε για ραβδομυοσάρκωμα επιθετικού τύπου 11 cm. Το μωρό πέρασε μια βιοψία 6 ώρες όπου έπρεπε να της αφαιρέσουν όλα τα όργανα για να φτάσουν στον καρκίνο που ήταν πάνω στο μυ της σπονδυλικής στήλης.»
Αμέσως άρχισαν χημειοθεραπείες, εννέα κύκλων αφού ήταν καρκίνος σταδίου 4 και πολύ υψηλού κινδύνου.
Η οικογένεια επέστρεψε από τη Γερμανία στις 12 Δεκεμβρίου 2025 και στα πρώτα γενέθλιά της μετά τη μεγαλύτερη μάχη που έδωσε η μικρή Έλσα, στις 6 Φεβρουαρίου έλαβε το δώρο που η ίδια ζήτησε.
«Της είπα, ό,τι θέλεις να σου κάνουμε τώρα, ‘θέλω να πάω σχολείο’. Αντιλαμβάνεστε ότι ως μωρό που συνεχίζει να λαμβάνει χημιοθεραπεία καθημερινά από το στόμα και τη βλέπουν και οι Ογκολόγοι στο Μακάρειο. Εγώ φοβάμαι, την έχουμε σε ένα πιο προστατευμένο περιβάλλον λόγω λοιμώξεων. Μου είπε, άφησε με έστω δύο ώρες να πάω σχολείο.»
Η κ. Γεωργίου ενημέρωσε το σχολείο και διευθετήθηκε να επιστρέψει στο σχολείο ανήμερα των γενεθλίων της.
«Το σχολείο μας η αλήθεια είναι ότι ήταν πάρα πολύ κοντά μας σε όλη αυτή τη διαδικασία. Πιστεύαμε ότι θα γίνει κάτι, η ίδια μου είπε ότι πιστεύει ότι θα γίνει κάτι στην τάξη, να της έκαναν κάποιο πόστερ ή κάποιες κάρτες. Αυτό δεν το περιμέναμε.»
Όταν οι γιατροί έλεγαν στους γονείς της Έλσας να προετοιμάζονται για το χειρότερο σενάριο, κι αυτοί και τα τρία τους παιδιά, το σχολείο βρήκε δύναμη, ανασυγκροτήθηκε, όπως αναφέρει.
«Όταν πάρκαρα στο σχολείο ήταν δυστακτική. Διότι πλέον ξέρει ότι άλλαξε μορφή. Είναι πάρα πολύ αδύναμη, πάρα πολύ αδύνατη και της είπα ότι ό,τι και να γίνει είμαστε δαμαί. Περάσαμε τα χειρότερα. Θα πάμε μέσα και προχωρούμε.»
«Η Έλσα, ό,τι και να της έλεγα εγώ, ο περίγυρός μας, οι φίλοι μας, οι συγγενείς μας ότι είμαστε περήφανοι, ότι κατάφερες κάτι πάρα πολύ σημαντικό, δεν μπορούσε να αντιληφθεί το τι κατάφερε μέχρι την Παρασκευή», δηλώνει η κ. Γεωργίου.
Εξηγεί πως οι συμμαθητές και το σχολείο της την βοήθησαν να αντιληφθεί τι είχε πετύχει και με αυτό τον τρόπο βοηθήθηκε η ψυχολογία της.
«Ήταν ένα σοκ το ότι το μωρό μου νοσηλεύεται στο νοσοκομείο για τον καρκίνο. Αλλά έπαθα ακόμα ένα σοκ όταν κατάφερα να βγω έξω από το δωμάτιο. Και αντιλήφθηκα ότι τα μισά δωμάτια του θαλάμου ήταν Κύπροι.»
Και μιλά και για τη στήριξη των Κυπρίων στο Βερολίνο…
«Αν δεν ήταν οι Κύπροιες γιαγιάδες στο Βερολίνο να τη σκάβουν τα μακαρόνια του φούρνου, να μας φέρνουν τα κουπέπια, να φέρνουν λίγη Κύπρο μέσα στο πιάτο, η Έλσα δεν θα ήταν τόσο χαρούμενη.»
Μιλά επίσης για όσα μέσα από την εμπειρία του καρκίνου συνειδητοποίησε…
«Η μοναξιά που βιώνουν οι γονείς και οι οικογένειες που είναι στο εξωτερικό, όση στήριξη και να έχουμε τηλεφωνικώς, η ουσιαστική μοναξιά, διότι περνάς δύσκολα, ακούς δύσκολα. Εγώ τώρα είμαι εδώ στην Κύπρο με την Έλσα αλλά ξέρω ότι παράλληλα κάποια άλλη μάμα περνά ίσως στις τελευταίες μέρες με το μωρό της, σε έναν αφιλόξενο τόπο. Αυτό που θέλω να περάσω είναι ότι οι Κύπροι είμαστε, αγαπούμε ο ένας τον άλλον, παρόλο το τι γίνεται. Εμένα ο καρκίνος μου έμαθε την ανθρωπιά, μου έδειξε την ανθρωπιά. Απλά τα μωρά μας αξίζουν κάτι καλύτερο.»
Και ζητά να ενισχυθεί η ενημέρωση…
«Τα περιστατικά καρκίνου αυξάνονται όχι μόνο στα παιδιά και στους ενήλικες. Άρα τα δικά μας, τα μωρά θα έρθουν να αντιμέτωπη με τη λέξη καρκίνος με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Και θα ήταν καλό, όπως για παράδειγμα το δικό μας σχολείο ενημέρωσαν τα παιδιά για την Έλσα για το τι θα δουν και πώς μπορούν να την αγκαλιάσουν, να τη στηρίξουν, να τη βοηθήσουν. Θα ήταν καλό να γινόταν σε όλα τα επίπεδα, διότι τα μωρά μας μετά θα ενηλικιωθούν.»
«Η δύναμη των άλλων μας δίνει κι εμάς δύναμη», καταλήγει.