1 στα 100

Η μη αναμενόμενη πρόσκληση από τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών διά να συμμετάσχει η μικρή και κατεχόμενη Κύπρος στο Συμβούλιο της Ειρήνης το οποίο οργανώνει ο Τράμπ μας βρήκε απροετοίμαστους – δεν το περιμέναμε, διστακτικούς όμως δεν έπρεπε. Ήταν μια σοβαρή χειρονομία από τον πιο ισχυρό ηγέτη του κόσμου, στην χώρα του οποίου πολύ προσβλέπουμε και δεν έπρεπε να την απορρίψουμε βάζοντας την στο περιθώριο, αντί να την αρπάξουμε από τα μαλλιά πριν υπάρξουν οι γνωστές αντιδράσεις και οι γνωστές επιφυλάξεις. Δεν είμαστε μεγάλη χώρα για να έχουμε περιθώρια ελιγμών. Είμαστε μικρή αλλά είναι την μόνη που έχουμε. Και αυτή υπό κατοχή και άμεση απειλή.
Πενήντα χρόνια δεν καταφέραμε τίποτα! Συνεχώς διολισθαίνουμε. Αυτοί που θα μας βοηθούσαν στην Ευρώπη πωλούν πολεμικά αεροσκάφη στους Τούρκους και τους κατασκευάζουν αεροπλανοφόρα και υποβρύχια τα οποία γνωρίζουν και γνωρίζουμε εναντίον ημών των Ελλήνων θα χρησιμοποιηθούν. Δεν είναι τυχαίο που ούτε κυρώσεις, ούτε απαγόρευση πτήσεων, ούτε οτιδήποτε έβαλαν στην Τουρκία. Για την μακρινή όμως παγωμένη αφιλόξενη άγνωστη Γροιλανδία οι Ευρωπαίοι απείλησαν με κυρώσεις ύψους €93 δισ. κατά της προστάτιδας των και σύμμαχου ΗΠΑ ενώ για την Κύπρο ούτε λέξη δεν λένε ακόμα σήμερα και μετά που είπαμε ναι σε όλες τις κυρώσεις κατά της Ρωσίας – η χώρα που μας προστάτευε στα ΗΕ από τις Αγγλικές παγίδες και εξόπλισε την ΕΦ μας. Η αδιαφορία τους είναι εκεί να την δει και ο κάθε τυφλός πολιτικός.
Και μας δίνεται μία ευκαιρία να καθόμαστε με εκείνους που πραγματικά μπορούν να μας βοηθήσουν, που αποφάσισαν να μας δεχτούν στον κύκλο τους και απαντήσαμε ήξεις αφίξεις, χρησιμοποιώντας την ανέντιμη γλώσσα των Ηνωμένων Εθνών. Είχαμε την ευκαιρία να σπάσουμε τον φαύλο κύκλο των 50 χρονών απραξίας και αδιαφορίας και πάμε να την πετάξουμε του ώμου μας.
Οι μεγάλες και άλλες χώρες της Ευρώπης έχουν τα δικά τους συμφέροντα και σχέδια να ικανοποιήσουν και πλην Γαλλίας που φοβάται να μην αποδυναμωθούν τα ΗΕ άρα και το βέτο της δεν απέρριψαν την πρόσκληση Τραμπ. Ούτε ο Πάπας που θα ήταν μια μεγάλη ηθική παρουσία στο Συμβούλιο. Οι Γερμανοί θα το σκεφτούν σοβαρά λέγουν εφόσον δεν αντιβαίνει διεθνή συμφωνίες. Και ο Τραμπ ήταν καθαρός: «Υπάρχει μεγάλη δυναμική, αυτοί είναι οι άνθρωποι που φέρνουν αποτέλεσμα…μαζί με τα Ηνωμένα Έθνη μπορεί να γίνει κάτι το μοναδικό για τον κόσμο». (Financial Times 23/1/126)
Εκτός από την Γάζα, οι Ευρωπαίοι φοβούνται ότι το Συμβούλιο Ειρήνης μπορεί να ασχοληθεί και με την λύση άλλων κρίσεων στον κόσμο όπως στην Βενεζουέλα και αυτό τους κάνει διστακτικούς. Ακόμα όμως και οι ίδιοι οι Ουκρανοί αποδέχονται ή μάλλον επιδιώκουν ένα Συμβούλιο Ειρήνης για τη περίπτωση τους αποτελούμενο από Ουκρανούς, Αμερικανούς, Ευρωπαίους και Ρώσους. Εμάς λοιπόν γιατί μας φοβίζει αν το Συμβούλιο Ειρήνης ασχοληθεί και με το πρόβλημά μας; Τι πάθαμε; Εδώ και 50 χρόνια κανείς δεν πιέζει την Τουρκία. Οι μόνοι που της έβαλαν εμπάργκο έστω για μερικά χρόνια ήταν οι Αμερικάνοι. Σήμερα δεν κάνουμε συνομιλίες με τον Τούρκο, τον παρακαλούμε Ευρώπη και ΗΕ να προσέλθει σε διαπραγματεύσεις όχι να φανεί λογικός στο τραπέζι αλλά για να ΠΡΟΣΕΛΘΕΙ! Εδώ φθάσαμε! Και είμαστε, Κυβερνώντες και λοιποί Κύπριοι πολιτικοί αλλά και Αθηναίοι ικανοποιημένοι από ΕΕ και ΗΕ και βλέπουμε αφ’ υψηλού την πρόσκληση Τραμπ! Έγιναν γίγαντες οι νάνοι; Όταν το Ισραήλ, η Αίγυπτος, η Σαουδική Αραβία τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα η Τουρκία και μάλλον και η Ρωσία είπαν ναι και η πρόσκληση ήλθε απευθείας από την Αμερική είναι Μάννα εξ ουρανού για μας που θέλουμε να γνωστοποιήσουμε και να λύσουμε το ξεχασμένο πρόβλημα μας. Εμείς που βάλαμε την αποφυγή ανθρώπινων ζωών πάνω από την ελευθερία μας, να πληρώσουμε €1 δις για να την φέρουμε πιο κοντά δεν είναι απαγορευτικό- είναι μόλις 1/4 του τι μας κοστίζει η δημόσια υπηρεσία κάθε χρόνο! Και αφού όλα στην Κύπρο, συμπολίτευση / αντιπολίτευση, τα μετρούν με χρήματα, και μακριά από αγώνα, είναι μέσα στα πλαίσια της πολιτικής μας.
Η Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη πρέπει να αποδεχθεί την πρόσκληση του Προέδρου της Αμερικής διότι μια φορά στις εκατό έχουμε τέτοιες ευκαιρίες. Οι ισχυροί κάνουν ότι η δύναμη τους επιτρέπει και οι μικροί κάνουν συμμαχίες. Γι’ αυτό πρέπει να παύσουμε να κάνουμε τους μικρομεγάλους. Γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε και αίτηση για το ΝΑΤΟ χθες. Γι’ αυτό πρέπει να καθόμαστε στο τραπέζι του Πλανητάρχη. Όσο είμαστε εκεί δεν είμαστε στο μενού.