Όχι, δεν είναι όλοι ίδιοι!

Του Παναγιώτη Βασιλείου
Η ακρίβεια, η φτώχεια, η ανασφάλεια και οι ανισότητες έχουν γίνει μέρος της καθημερινότητας. Ένα μείγμα στρες και ανασφάλειας που οι πολίτες έχουν μάθει να θεωρούν «κανονικότητα». Και δυστυχώς, κάποιοι το θέλουν έτσι: ως ένα καθεστώς που διευκολύνει τα συμφέροντα των λίγων και επαναπαύει τους ισχυρούς, αφήνοντας τον απλό κόσμο να παλεύει μόνος του για επιβίωση.
Η καθημερινή αγωνία για τα έξοδα, για την ασφάλεια της κατοικίας, για την εκπαίδευση των παιδιών ή για την προοπτική μιας σταθερής δουλειάς δεν είναι αριθμοί σε στατιστικά δελτία. Είναι η πραγματικότητα εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων. Και σε αυτή την πραγματικότητα, η πολιτική της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη, ως συνέχειας αυτής του κόμματός του και του μέντορά του, που περιορίζεται σε επικοινωνιακά τεχνάσματα, σε φιέστες και διακηρύξεις, αποτυγχάνει. Η ουσιαστική πολιτική ακούει, κατανοεί και αγωνίζεται για λύσεις που προστατεύουν τον πολίτη και όχι τους ισχυρούς.
Η υπεράσπιση της πρώτης κατοικίας, η αντιμετώπιση των αυξήσεων στην ενέργεια και η στήριξη των εργαζομένων, των νέων και των συνταξιούχων δεν είναι παιχνίδια εντυπώσεων. Είναι δείγματα ότι η πολιτική μπορεί να σταθεί δίπλα στον πολίτη, να μειώσει την αδικία και να δημιουργήσει ένα κράτος που λειτουργεί για τον άνθρωπο. Όταν οι αποφάσεις λαμβάνονται με γνώμονα τα συμφέροντα των τραπεζών, των μεγάλων επιχειρήσεων ή των ισχυρών, η κοινωνία χάνει και η εμπιστοσύνη καταρρέει.
Η κοινωνική πολιτική δεν μπορεί να είναι αποσπασματική. Πρέπει να είναι ολιστική, να καλύπτει όλες τις πτυχές της ζωής των πολιτών και να αντιστέκεται σε πολιτικές που ενισχύουν την ανισότητα. Η διαφθορά και η διαπλοκή δεν είναι φαινόμενα του παρελθόντος, παραμένουν ενεργά και απαιτούν πολιτική βούληση για να αντιμετωπιστούν. Οι πολίτες χρειάζονται πολιτική που δεν φοβάται να συγκρουστεί με τα ισχυρά συμφέροντα, που δεν υποτάσσεται στην πίεση ή το φόβο και που λειτουργεί με συνέπεια. Βγάλτε τις παρωπίδες και δείτε καθαρά ότι δεν είναι όλοι οι ίδιοι. Όταν το ΑΚΕΛ κάθε τρεις και λίγο καταθέτει προτάσεις υπέρ της κοινωνίας και βρίσκει πόρτες από τους συνήθεις ύποπτους, τότε ναι, δεν είναι όλοι ίδιοι!
Η πραγματική αξιολόγηση της πολιτικής γίνεται από τα έργα και όχι από τις υποσχέσεις. Γίνεται από τις πράξεις που προστατεύουν τον πολίτη, μειώνουν την αδικία και ενισχύουν τη συνοχή της κοινωνίας. Οι πολίτες πρέπει να κρίνουν με βάση τα αποτελέσματα, όχι τις δηλώσεις. Η διαφάνεια, η σταθερή παρουσία στο κοινωνικό πεδίο και η υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ανθρώπων είναι τα πιο ισχυρά εργαλεία για μια πολιτική που στέκεται με την κοινωνία, για την κοινωνία.
Μόνο έτσι η πολιτική γίνεται πραγματικά εργαλείο προόδου και δικαιοσύνης. Αρκεί, όπως ανέφερα και πιο πάνω, να αφήσετε στην άκρη την προπαγάνδα που σας πουλούν συνεχώς και τότε θα καταλάβετε ποιος πραγματικά νοιάζεται για ετούτον τον τόπο!