Όταν το θηρίο ξεψυχάει γίνεται πιο επικίνδυνο

Του Πατριάρχη
Η Τεχεράνη αυτές τις μέρες δεν αναπνέει τον γνωστό πνιγηρό αέρα του νέφους, αλλά τη βαριά οσμή του μπαρουτιού και του φόβου που αναδύεται από τα υπόγεια των φυλακών του καθεστώτος.
Όταν ένα θεοκρατικό απολίθωμα αισθάνεται το έδαφος να υποχωρεί κάτω από τα πόδια του, δεν επιλέγει τη μεταρρύθμιση, αλλά τη σφαγή. Οι αναφορές για χιλιάδες νεκρούς στους δρόμους και οι εικόνες με τις αγχόνες που στήνονται βιαστικά στα σκοτεινά, δείχνουν ότι το καθεστώς των μουλάδων έχει περάσει στο τελικό στάδιο της παράνοιας. Είναι η στιγμή που το πληγωμένο θηρίο γίνεται πιο επικίνδυνο από ποτέ, γιατί γνωρίζει πως δεν έχει πια τίποτα να χάσει παρά μόνο την εξουσία του, που την είχε ντύσει με το μανδύα του θείου θελήματος.
Αυτό που παρακολουθούμε δεν είναι απλώς μια ακόμα εξέγερση για την τιμή του ψωμιού ή για τη μαντήλα των γυναικών. Είναι η συνολική κατάρρευση ενός συστήματος που επί δεκαετίες πούλησε μεταφυσική ελπίδα για να καλύψει την υλική και πνευματική εξαθλίωση. Το γεγονός ότι η νεολαία του Ιράν στέκεται όρθια απέναντι στα πολυβόλα των Φρουρών της Επανάστασης, αποτελεί το μεγαλύτερο ρήγμα στο αφήγημα της θεοκρατίας. Οι μουλάδες γνωρίζουν πως αν υποχωρήσουν έστω και ένα βήμα, θα παρασυρθούν από τον χείμαρρο. Γι’ αυτό και η καταστολή έχει πάρει διαστάσεις σφαγής του ίδιου τους του λαού. Είναι η απόλυτη κατάντια ενός καθεστώτος που ξεκίνησε με υποσχέσεις για δικαιοσύνη και καταλήγει να πνίγει στο αίμα τα παιδιά του.
Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο Ντόναλντ Τραμπ με το γνώριμο πληθωρικό και απρόβλεπτο ύφος του, υπόσχεται πως η βοήθεια είναι καθ’ οδόν. Οι απειλές για αμερικανική επέμβαση και η ρητορική περί ισχυρής δράσης, μπορεί να ηχούν ευχάριστα στα αυτιά όσων ζητούν άμεση εκδίκηση, όμως η ιστορία μας έχει διδάξει πως η δημοκρατία δεν είναι προϊόν που παραδίδεται με drones και έξυπνες βόμβες. Ο σκοπός της πτώσης των μουλάδων είναι ιερός, αλλά δεν αγιάζει τα μέσα μιας εξωτερικής στρατιωτικής ανάφλεξης, που ίσως δώσει στο καθεστώς το μοναδικό πράγμα που χρειάζεται για να επιβιώσει και αυτό είναι το άλλοθι του εξωτερικού εχθρού. Μια αμερικανική επέμβαση δημιουργεί τον κίνδυνο να μετατρέψει μια γνήσια λαϊκή εξέγερση σε γεωπολιτικό πεδίο αντιπαράθεσης, δίνοντας την ευκαιρία στη Ρωσία και τους συμμάχους της να παρέμβουν στο όνομα της δήθεν κυριαρχίας, αν βεβαίως έχουν τέτοια δυνατότητα.
Είναι επίσης αξιοσημείωτη η στάση ορισμένων κύκλων της ευρωπαϊκής αριστεράς που συνήθως εξαντλούν την ευαισθησία τους σε οτιδήποτε αφορά τη Δύση αλλά παθαίνουν αφωνία όταν η σφαγή διαπράττεται από αντιδυτικά καθεστώτα. Η ελευθερία δεν έχει ιδεολογικό πρόσημο. Το δικαίωμα ενός νέου ανθρώπου στην Τεχεράνη, να ζήσει χωρίς τον φόβο του ιεροεξεταστή, είναι ταυτόσημο με τις αξίες που η Ευρώπη και η Δύση οφείλουν να υπερασπίζονται χωρίς αστερίσκους και υποσημειώσεις. Η στήριξη στον ιρανικό λαό πρέπει να είναι έμπρακτη και ασφυκτική σε διπλωματικό και οικονομικό επίπεδο, όμως το τελικό χτύπημα στο καθεστώς πρέπει να έρθει από μέσα.
Η ελευθερία που κερδίζεται με το αίμα των ίδιων των πολιτών είναι η μόνη που μπορεί να ριζώσει. Οι μουλάδες μετρούν μέρες και το σκοτάδι τους δεν μπορεί να νικήσει το φως που βγήκε σαν τζίνι από το μπουκάλι.