Θα πρέπει κάποτε να σταματήσουμε να μυρικάζουμε και να αποκτήσουμε το θάρρος της γνώμης μας και οι δημοσιογράφοι και τα δημόσια πρόσωπα. Το ζήτημα των καταφυγίων της Πολιτικής Άμυνας, που τα τηλεοπτικά, κυρίως, ΜΜΕ ανέβασαν στο υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα της κατάστασης σήμερα είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα.
Το «αγωνιώδες» ερώτημα των τηλεπαρουσιαστών γιατί δεν έγινε τόσα χρόνια ένας κανονικός έλεγχος για τα καταφύγια, θα έπρεπε να έχει άμεση απάντηση και από τους στοιχειωδώς σοβαρούς δημοσιογράφους και από την ίδια την Πολιτική Άμυνα: Διότι, σαΐνια μου, η πραγματικότητα είναι ότι τα καταφύγια για την Κύπρο του 2026 δεν είναι η ύψιστη προτεραιότητα δημόσιας ασφάλειας, δεν είναι καν η δεύτερη ή η τρίτη.
Ποιο επείγει περισσότερο και σε πιο μόνιμη βάση; Οι καθημερινές καταστροφικές πυρκαγιές του καλοκαιριού, τα σοβαρά πλημμυρικά φαινόμενα του χειμώνα, οι συχνοί σεισμοί του τελευταίου χρόνου και άλλα. Αυτά τρέχουν και ορθώς οι αρμόδιοι και όχι ένα θέμα που ευτυχώς το θυμόμαστε όποτε τύχει μια σύρραξη στην περιοχή μας.
Θα ήθελα τους αρμόδιους της Πολιτικής Άμυνας να είχαν το θάρρος και από τηλεοράσεως να αντιτείνουν στους κήνσορες το ερώτημα: Καλά, αφού είναι το ύψιστο πρόβλημα της Δημοκρατίας τα καταφύγια, εσείς γιατί δεν το εντοπίσατε τόσα χρόνια; Παρά μόνο τρέχετε να αναπαράγετε στα μεσημβρινάδικα ό,τι βγαίνει πρώτα από άλλες πηγές;
Ας σταματήσει πια αυτό το όπου φυσάει ο άνεμος από όσους εκ του ασφαλούς νομίζουν ότι ανακαλύπτουν κάθε τρεις και λίγο τον τροχό.
ΑΚΗΣ Ε.
Όπου φυσάει ο άνεμος
Το άρθρο επικεντρώνεται στην κριτική προς τα ΜΜΕ και τους δημόσιους λειτουργούς για την υπερβολική εστίαση σε θέματα όπως τα καταφύγια Πολιτικής Άμυνας, παραμελώντας πιο άμεσες και σοβαρές απειλές για την Κύπρο. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι τα καταφύγια δεν αποτελούν προτεραιότητα σε σύγκριση με φυσικές καταστροφές όπως πυρκαγιές, πλημμύρες και σεισμοί, που είναι καθημερινές προκλήσεις. Επιπλέον, καλεί τους αρμόδιους να αμφισβητήσουν την ατζέντα των ΜΜΕ και να παρουσιάσουν μια πιο ρεαλιστική εικόνα των προτεραιοτήτων ασφάλειας. Ο συγγραφέας κατακρίνει την τάση να ακολουθούνται επιφανειακά τα νέα, χωρίς κριτική σκέψη και ουσιαστική ανάλυση. Τέλος, τονίζει την ανάγκη για θάρρος στη διατύπωση γνώμης και αποφυγή της απλής αναπαραγωγής πληροφοριών.
