«Όποιος δεν είναι στο τραπέζι είναι στο μενού»

Την πιο πάνω, καίρια, δήλωση-εκτίμηση έκανε ο Ερντογάν ανάμεσα σε άλλα, εξ ίσου σημαντικά. Την δήλωση, πρώτοι, οφείλουν να μελετήσουν οι συνδαιτυμόνες του Μαξίμου και οι λειτουργοί του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών, ειδικά ο «φιλέλληνας» υπουργός. Βεβαίως και πολλοί εδώ στην Κύπρο που αδημονούν να κατοχυρώσουν την διχοτόμηση μέσα από την διζωνική.
Από τότε που κατέρρευσε η ΕΣΣΔ, δυστυχώς, η αλαζονεία της Δύσης κλώτσησε την μεγαλύτερη ιστορική ευκαιρία που δόθηκε ποτέ στην Ευρώπη να μετατραπεί σε πολιτειακό παράδεισο και πολύχρονη περιοχή ειρήνης και ασφάλειας. Το λάκτισμα ήταν τόσο ισχυρό και προσβλητικό για την Ρωσία που κυριολεκτικά «ανάγκασε» τον Πούτιν να υπερβεί τον Ρουβίκωνα. Βέβαια ο Πούτιν δεν είναι Καίσαρ και η Μόσχα δεν είναι Ρώμη. Ας αφήσουμε όμως την ιστορία η οποία έτσι κι αλλιώς διακρίνεται από το ότι τα τετελεσμένα δεσμεύονται από το ανεπίστρεπτο του χρόνου. Καλό είναι εν τούτοις να την θυμόμαστε, κάτι που η σημερινή ελίτ της Ε.Ε. φαίνεται πως αγνοεί. Είναι πρωτάκουστο στα πολεμικά, ο ηττημένος να θέτει όρους στον νικητή. Είναι υπερφίαλο δε, ορισμένοι στην Ε.Ε. να φαντασιώνονται πως η Ουκρανία μπορεί να νικήσει σε ένα πόλεμο που τον έχει ήδη χάσει.
Οι καταιγιστικές εξελίξεις προς ανακατανομή ισχύος είναι μη αναστρέψιμες. Η επιστροφή στην εκβιαστική πολιτική των κανονιοφόρων, συνοδεύεται από μιαν άνευ προηγουμένου περιφρόνηση του διεθνούς δικαίου και των διπλωματικών κανόνων. Η δημοσιογραφία συγκεχυμένη και εξαρτημένη περιορίζεται είτε στον αμήχανο θαυμασμό προς την υπερδύναμη είτε στο να υπηρετεί άκριτα τα συμφέροντα του «κόμματος του πολέμου» που συνέστησαν ατύπως Γερμανοί, Γάλλοι και Βρετανοί.
Ο οργανισμός Η.Ε. έχει παροπλιστεί. Το ΝΑΤΟ κινδυνεύει να διαλυθεί, ίσως και να αλληλοεξοντωθεί. Η αλαζονεία του ηγεμόνα των ΗΠΑ είναι ικανή να οδηγήσει και σε αυτό. Η εχθρότητα της πέραν του Ατλαντικού κλίκας προς την Ευρώπη είναι ολοφάνερη. Από τον πόλεμο της ανεξαρτησίας των ΗΠΑ, είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται μια τόσο βαθιά διαιρετική κρίση ανάμεσα στην μητρόπολη και την αποικία. Μόνο που αυτή την φορά οι ρόλοι έχουν αντιστραφεί. Ένας πόλεμος ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην ΕΕ, γύρω στο 2036, όταν η Γερμανοί θα έχουν πλήρως επανεξοπλιστεί και η ΕΕ θα βρίσκεται σε πόλεμο με την Ρωσία (αυτό δεν δηλώνει φορτικά η τριανδρία Στάρμερ, Μακρόν και Μερτς;) δεν φαντάζει απίθανος αφού ορατη είναι μια μελλοντική συμμαχία ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Ρωσία. Ας μη ξεχνάμε εξάλλου ότι το αρχικό Σύμφωνο φιλίας, ανάμεσα στον Χίτλερ και τον Στάλιν, ακολούθησε η μεταγενέστερη Συμμαχία ανάμεσα σε Στάλιν, Τσιέρτσιλ και Αϊζενχάουερ.
Μπροστά μας απλώνεται μια αναθεωρητική πολιτική που επιδιώκει φανερά την αναδιάταξη συνόρων, τον επεκτατισμό και τον έλεγχο ζωτικών περιοχών επικράτειας. Ο δρόμος προς ένα νέο παγκόσμιο πόλεμο έχει ανοίξει. Σε κάθε περίπτωση η κατάσταση αυτή υποχρεώνει τα κράτη, μικρά και μεγάλα, να επιλέξουν πλευρά και στάση. Υψίστης σημασίας παράμετροι, για τις επιλογές κάθε χώρας, είναι η γεωγραφία, οι προηγούμενες δεσμεύσεις και κυρίως η βούληση. Άλλα μέτρα και δυνατότητες έχουν τα ισχυρά κράτη, άλλα τα μεσαία κι άλλα τα μικρά. Μια δεύτερη αδιαπραγμάτευτη παράμετρος εξαρτάται από την απόσταση της κάθε χώρας από το κέντρο του κυκλώνα και κυρίως από τις νέες γραμμές που οι μεγάλες δυνάμεις επιδιώκουν να χαράξουν.
Ποια είναι αυτά τα κέντρα και ποιες οι γραμμές; Τα κέντρα είναι πολλά, οι γραμμές είναι λίγες. Ένας από τους πιο σημαντικούς και θερμούς κυκλώνες βρίσκεται σε εξέλιξη ήδη, πάνω στο σύμπλοκο που ορίζεται από την θαλάσσια έκταση του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου. Από το σύμπλοκο αυτό εξαρτάται ο Εύξεινος και η Ερυθρά. Ποιος κείται στο κέντρο του κυκλώνα αυτού; Η Κύπρος και η Ελλάδα. Τα χερσαία και εναέρια όρια τους. Η κυριαρχία μας. Ποιοι συνορεύουν; Ο γεωγραφικός χάρτης είναι αδιαπραγμάτευτος. Με δεδομένη την απόλυτη εχθρότητα που προκαλεί η δεδηλωμένη τουρκική βουλιμία, το καθήκον του ελληνισμού καθίσταται αδιστάκτως υποχρεωτικό, αναπόδραστο. Θέλουμε δεν θέλουμε θα χορέψουμε στο τραπέζι με το μενού. Στο χέρι μας είναι πιο χορό θα επιλέξουμε. Τον πυρρίχιο ή εκείνο των δερβίσηδων;
Το πιο σταθερό σημείο των καιρών είναι η νέα, ακραία ιμπεριαλιστική πολιτική των ΗΠΑ οι οποίες έχουν αναδιαταχθεί προς μιαν αυτοκρατορική επιθετική συμπεριφορά. Ελλάδα και Κύπρος δεν βρίσκονται μόνο στο κέντρο του κυκλώνα, αλλά τέμνονται επίσης από τις γεωστρατηγικές γραμμές αναδιανομής: IMEC, κάθετος άξονας, Interconnector, East Med, Σύμφωνο Αβραάμ κλπ. Όποιος δεν κατανοεί την πραγματικότητα αυτή θα δει σύντομα τ’ όνομα του στο μενού ή στο πιάτο. Υπό τις πιο πάνω αδίστακτες προϋποθέσεις ένα είναι το καθήκον του ελληνισμού. Τα επείγοντα συνοψίζονται επομένως:
- Πρώτο καθήκον η ενότητα, στο εσωτερικό (των δύο κρατικών οντοτήτων) και η πανεθνική βεβαίως. Η ενότητα εξαρτάται πρωτίστως από τη βούληση και το έργο των ηγεσιών. Για να επιτευχθεί χρειάζεται λόγος καθαρός, άμεσος. Χρειάζεται να διατυπωθεί ρητώς τι διακυβεύεται και από ποιους. Η ορθολογική και πραγματιστική ανάλυση ορίζει ποιος είναι εχθρός, ποιος είναι φίλος και ποιος ουδέτερος. Στο πλαίσιο αυτό και με δεδομένη την πλήρη χρεοκοπία της τριακονταετούς πολιτικής του κατευνασμού που μας κρατάει παγιδευμένους στην σκοτοδίνη του αδιέξοδου, θα πρέπει χωρίς χρονοτριβή να επαναδιατυπώσουμε την στρατηγική του αγώνα προς μια διεκδικητική γραμμή ελευθερίας και ισονομίας. Εμμονή στην εξ ορισμού διχοτομική ΔΔΟ θα οδηγήσει σε νέες και τραγικότερες εθνικές απώλειες.
- Το δεύτερο καθήκον επιβάλλει όπως ενισχυθούν οι υφιστάμενες συμμαχίες και επιδιωχθούν νέες. Η περαιτέρω σύσφιξη του άξονα Ελλάδα-Κύπρος-Ισραήλ +, είναι στρατηγικής σημασίας. Σε αυτή την συμμαχία οφείλει ο ελληνισμός να επιχειρήσει επειγόντως την οργανική ένταξη τόσο της Αιγύπτου όσο και της Ινδίας. Η Ιστορία διδάσκει πως χωρίς συμμαχίες, οι μικρές και μεσαίες χώρες, δεν μπορούν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους.
- Το τρίτο καθήκον συναρτάται με την ισχύ. Η αγορά όπλων δεν είναι αρκετή εάν η Ισχύς δεν συνδέεται με την βούληση. Ισχύς και βούληση είθισται να προβάλλονται, δηλωτικά και διπλωματικά. Ο ελληνισμός πρέπει να πετάξει από πάνω του τα φοβικά σύνδρομα. Η ήττα του 74 κείται μακράν για να της επιτρέπουμε περεταίρω φθοροποιό ρόλο. Ο ελληνισμός μπορεί. Θέλει τόλμην και αρετήν. Η αρετή συναρτάται με την βούληση. Ισχύς και βούληση επικροτούν την ελευθερία. Η ισχύς, χωρίς την βούληση, οδηγεί μοιραία στην αποθράσυνση του εχθρού.
- Ελλάδα και Κύπρος, χωρίς άλλη καθυστέρηση, πρέπει να συνυπογράψουν ΑΟΖ. Όσο καθυστερεί η συμφωνία παγιώνεται η ακύρωση της. Να προχωρήσει πάραυτα η πόντιση του ηλεκτρικού καλωδίου. Τις ενέργειες αυτές πρέπει να συνοδεύσει μία θεαματική επαναδιατύπωση του δόγματος ενιαίου αμυντικού χώρου. Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα. Οι καιροί είναι ευνοϊκοί. Η ταχύτητα ενεργειών έχει τη σημασία της. Ελλάδα και Κύπρος οφείλουν να σπάσουν την περικύκλωση. Απέναντι στην υπνωτική ψευδαίσθηση που αναζητά λύση μέσα από την «ενταξιακή πορεία» της Τουρκίας, οφείλουμε να διατυπώσουμε ένα νέο πρόγραμμα. Οι αυταπάτες να αποβληθούν. Ο ελληνισμός μπορεί να υπερβεί τα βαρίδια που του φόρτωσαν αλλοπρόσαλλες ηγεσίες του. Αν το τολμήσει θα εκπλαγεί ευχάριστα.