«Όμορφος» κόσμος, τραμπικά πλασμένος

Εάν ο Μαδούρο υποτασσόταν πλήρως στους Αμερικανούς προφανώς και θα την γλύτωνε. Αν και θα ίσχυαν όσα τον κατηγορούν. Στην προκειμένη περίπτωση κρίνονται οι ενέργειες των ΗΠΑ, που επί Τραμπ έχουν αναλάβει ρόλο γεωπολιτικού, παγκόσμιου, χωροφύλακα. Με κανόνες που κατασκευάζονται για κάθε περίπτωση, με μία μόνο μέθοδο: Τη βίαιη επιβολή.
Ο Νικολάς Μαδούρο είναι αυτός που είναι. Αλλά ο… σωστός ο χωροφύλακας δεν θα έκλεινε τα μάτια σε όσα συμβαίνουν κι άλλου. Με τις συμπεριφορές, για παράδειγμα, των φίλων του Τραμπ, Ερντογάν και Νετανιάχου. Αυτοί προφανώς έχουν τις ευλογίες του. Η ουσία, ωστόσο, είναι πως δεν νομιμοποιείται να απαγάγει κανένα ξένο ηγέτη, είτε είναι φίλος του, είτε εχθρός του.
Έχει αναφερθεί πως ο λαός της Βενεζουέλας πανηγύρισε για την απαγωγή. Αυτό δεν νομιμοποιεί την πράξη. Άλλωστε, για να υπενθυμίσουμε ένα γεγονός, που μας αφορά, το 1974, όταν εισέβαλε η Τουρκία στην Κύπρο, υπήρξαν Τουρκοκύπριοι- ενδεχομένως και η πλειοψηφία- που πανηγύρισε. Αυτό νομιμοποιεί την παρανομία; Όχι ασφαλώς.
Για τα όσα διαδραματίσθηκαν στη Βενεζουέλα, θα επικαλεστώ δυο ειδικούς. Ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, Νίκος Κοτζιάς, στην πρώτη του αντίδραση ανέφερε πως «η επίθεση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα είναι έγκλημα πολέμου. Αποτελεί πράξη πειρατείας. Οι ΗΠΑ εξελίσσονται από παγκόσμιο σερίφη σε παγκόσμιο νταή. Παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο, την ανεξαρτησία και κυριαρχία τρίτου κράτους. Άνοιξαν το κουτί της Πανδώρας και δεν θα ξέρουν πως να το κλείσουν. Ουδέποτε υποστήριξα τον Μαδούρο. Όμως πάντα είμαι πιστός στο Διεθνές Δίκαιο και στα δικαιώματα των λαών και των κυρίαρχων κρατών». Και ο νομικός Αχιλλέας Αιμιλιανίδης επί του ιδίου θέματος σημείωσε ότι «το διεθνές δίκαιο παραβιάστηκε και πάλι με ωμότητα. Τα θεμέλια των διεθνών θεσμών στα οποία στηρίχθηκε η μεταπολεμική ισορροπία είναι υπό κατάρρευση εδώ και καιρό και αυτό δεν μπορεί παρά να προκαλεί ανασφάλεια για το διεθνές σύστημα ως σύνολο και το μέλλον μας σε αυτόν τον πλανήτη».
Είναι σαφές πως η αμερικανική ενέργεια στη Βενεζουέλα είχε ως φόντο το πετρέλαιο. Ο Τραμπ θεωρεί- και το διακηρύσσει- ότι η Λατινική Αμερική βρίσκεται στη σφαίρα επιρροής των ΗΠΑ. Και δεν το λέει μόνο, αλλά φαίνεται ότι θα το επιβάλλει. Και εφεξής, ως φαίνεται, θα απαγάγει τους ανυπάκουους. Ο Τραμπ έχει δείξει ότι δεν ορρωδεί προ ουδενός. Δεν πτοείται από κανένα. Και έστειλε μήνυμα προς Κούβα, Κολομβία, Μεξικό και τη σύμμαχο του Δανία για την Γροιλανδία. Θα είναι, όπως φαίνεται, οι επόμενοι στόχοι. Άλλωστε δεν ενοχλείται από τις όποιες αντιδράσεις, που ειρήσθω εν παρόδω, ήταν χλιαρές έως ανύπαρκτες.
Η πειρατική ενέργεια στη Βενεζουέλα δημιουργεί προηγούμενο. Το είπε και ο Γενικός Γραμματέας του ανύπαρκτου Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Και γιατί, δηλαδή, να μην τη χρησιμοποιήσουν κι άλλοι διεθνείς παίκτες αυτή την πρακτική; Κάποιοι λένε πως μόνο οι Αμερικανοί μπορούν. Δεν ισχύει. Εάν κάποιος αντιγράψει το μοντέλο Τραμπ, ποιος θα τον σταματήσει; Πώς θα αντιμετωπίζονται εισβολές;
Ο Τραμπ δήλωσε ότι οι ΗΠΑ θα «κυβερνήσουν» τη Βενεζουέλα «προσωρινά», αν και προσπάθησε τούτο να το αλλάξει ο υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο. Αυτό τι σημαίνει; Κατοχή της χώρας. Κι όταν βρεθεί κάποιος να κυβερνήσει προφανώς και θα είναι επιλογή του Προέδρου Τραμπ. Δηλαδή, θα είναι η Βενεζουέλα αποικία των ΗΠΑ. Όπως θέλει να είναι ολόκληρη η Λατινική Αμερική και τον κόσμο όλο. Κάποτε η CIA κατέστρωνε τα σχέδια και υλοποιούνταν με μαριονέττες της. Όπως ο Πινοσέτ που ανέτρεψε τον Αλιέντε στις 11 Σεπτεμβρίου 1973. Διά της επιβολής διδακτορικών καθεστώτων έλεγχε κράτη και το φυσικό τους πλούτο.
Τώρα, ο Τραμπ δεν κρατά τα προσχήματα. Μπήκε στο play room του, στη λέσχη του στο Μαρ-α-Λάγκο, στο Παλμ Μπιτς της Φλόριντα, και παρακολούθησε σε ζωντανή ροή τα γεγονότα. Αυτός θα είναι εφεξής ο κόσμος, που αλλάζει τραμπικά!