Υποψήφιοι βουλευτές… για το χάζιν

Υπάρχει μία φράση που λέει ότι ο κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν. Μπορεί αυτό να ακούγεται σωστό αλλά προσωπικά δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνο. Σε κανέναν λαό δεν αξίζουν ηγέτες που δεν τον τιμούν. Αν όλοι ξέραμε ή, καλύτερα, μπορούσαμε να καταλάβουμε τι θα έκαναν στη χώρα μας κατά καιρούς οι διάφοροι ηγέτες σίγουρα δεν θα τους ψηφίζαμε. Δεν είναι άλλωστε και τυχαίο που αρκετοί από αυτούς τους ηγέτες μπορεί να εκλέγηκαν με τιμές, δόξες και μεγάλες προσδοκίες αλλά στην ιστορική μνήμη του λαού να έχουν μείνει ως αποτυχημένοι, ως διεφθαρμένοι, ενίοτε και ως προδότες.
Με αφορμή τις βουλευτικές εκλογές του 2026, βλέπω την ίδια φράση να κυκλοφορεί δεξιά και αριστερά και αρκετό κόσμο να τη χρησιμοποιεί, κυρίως όντως απελπισμένος από τις πολιτικές και τις προτάσεις των κομμάτων αλλά κυρίως από τα άτομα που μπαίνουν στα διάφορα ψηφοδέλτια. Το παράξενο ότι η φράση αυτή επαναλαμβάνεται από τα αριστερά προς τα δεξιά και το ανάποδο, με περίσσια ευκολία. Λες και υπάρχει δηλαδή συλλογική ευθύνη σε μας που δεν ψηφίσαμε κάποιον, επειδή μία άλλη ομάδα τον ψήφισε και τον έστειλε στη Βουλή ή στο Προεδρικό. Έτσι λειτουργεί η δημοκρατία και όσοι θέλουν να λέγονται δημοκράτες δεν θα σταματήσουν να πιστεύουν σε αυτή λόγω λάθος επιλογών.
Αυτή τη φορά, υπάρχει ένας τεράστιος κίνδυνος, τον οποίο στην Κύπρο δεν είχαμε ποτέ παλαιότερα. Υπάρχει ο κίνδυνος να γεμίσει η Βουλή κόσμο που δεν κατανοεί καν ότι το να είσαι βουλευτής είναι πράξη ευθύνης και όχι απλά ένα βήμα για να λες την άποψή σου σε τηλεοπτικά πάνελ, podcast και «βιντεούθκια» στο Tik Tok. Το να είσαι βουλευτής, πέρα από εκπρόσωπος των ψηφοφόρων σου, απαιτεί κάποια στοιχειώδη αντίληψη της λειτουργίας της κοινωνίας, των θεσμών, του κράτους και του ίδιου του πολιτικού συστήματος. Απαιτεί τουλάχιστον να μπορείς να γράψεις δύο αράδες σε ορθογραφημένα Ελληνικά, απαιτεί να μπορείς να συνυπάρξεις και να δουλέψεις μαζί με βουλευτές άλλων κομμάτων… και σίγουρα να κατανοείς ότι η δουλειά σου είναι στη Βουλή και όχι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Παλαιότερα, για να γλυτώσουμε από διάφορους γραφικούς, το κράτος θέσπισε διάφορες ασφαλιστικές δικλίδες, όπως για παράδειγμα κάποια χρήματα που δίνει ο υποψήφιος ή η ανάγκη να βρει μερικές υπογραφές. Ο Ούτοπος κοντά τους μοιάζει «πρύτανης». Σήμερα δεν υπάρχει τρόπος, μας βομβαρδίζουν από παντού. Σήμερα φτάσαμε κυριολεκτικά σε μια κατάσταση που ο κάθε νοήμων άνθρωπος απορεί τι άλλο θα δουν τα μάτια μας. Κόσμος που μέχρι προχθές δεν ήξερε καν ότι γίνονται εκλογές θέλει να είναι υποψήφιος και έχει και τον τρόπο να μας λύσει κάθε πρόβλημα. Παντελώς άσχετοι τύποι, ακολουθώντας τα χνάρια του Φειδία, μας λένε με ευκολία ότι δεν ξέρουν τίποτα και «θα μάθουν» και αυτό μας φαίνεται λογικό. Άλλοι δεν μπορούν να γράψουν το όνομά τους ορθογραφημένα και θέλουν την ψήφο μας. Φανταστείτε να πρέπει να ψηφίσουν για ένα δύσκολο νομοσχέδιο. Το φαινόμενο αυτό στην πολιτική οφείλει ο ίδιος ο λαός να το διορθώσει. Είπαμε, έχουμε τόσα προβλήματα με αυτούς που εκλέγουμε τόσα χρόνια αλλά ας βρούμε ένα μέτρο. Δεν είναι όλοι οι ίδιοι, υπάρχουν κάποιοι που συμφωνούμε, κάποιοι που διαφωνούμε και κάποιοι που δεν αντέχουμε να βλέπουμε γιατί απλά γελάμε.
Η ψήφος μας δεν μπορεί να δίνεται για το χάζιν ούτε το δικαίωμα του εκλέγεσθαι να διακωμωδείται επειδή γίναμε βίραλ μια φορά στο Tik Tok. Βουλευτή ψάχνουμε, όχι πρόεδρο της τάξης που θα οργανώσει την τριήμερη εκδρομή. Στην Αμερική, εκατομμύρια Αμερικάνοι τραβάνε τα μαλλιά τους που ψήφισαν Τραμπ. Δεν ήξεραν, λένε, δεν κατάλαβαν. Εμείς;