Τώρα που ξέρουμε, τι θα κάνουμε;

Μέχρι πρότινος, αν μιλούσες για μια παγκόσμια οικονομική και πολιτική ελίτ που ελέγχει όλο τον κόσμο, σε αντιμετώπιζαν με συγκατάβαση.
Έμπαινες στην κατηγορία των εύπιστων συνωμοσιολόγων και η νοημοσύνη σου τίθετο αυτομάτως υπό αμφισβήτηση. Ήσουν ο γραφικός, αυτός που «βλέπει παντού εχθρούς» και δίκτυα εξουσίας που προσπαθούν να επιβάλουν τα καταχθόνια σχέδια μιας παγκόσμιας εξουσίας πλούτου, απληστίας και ακολασίας. Όχι πια…
Με το που άρχισαν να δημοσιεύονται αρχεία από τον φάκελο Jeffrey Epstein έχουμε σταματήσει να γελάμε με τους «γραφικούς» αυτού του κόσμου. Αν μη τι άλλο, οι αποκαλύψεις έχουν επηρεάσει την άνεση με την οποία απορρίπταμε το σενάριο.
Ο Jeffrey Epstein δεν ήταν απλώς ένας ακόμη εκατομμυριούχος που ψυχαγωγούσε τους καλεσμένους στα πάρτι του προσφέροντας σεξ με ανήλικες και νεαρές γυναίκες τις οποίες στρατολογούσε μέσα από ένα ευρύ δίκτυο εμπορίας προσώπων.
Μιλάμε για έναν άνθρωπο που μετέτρεψε τις σεξουαλικές υπηρεσίες τους σε «κεφάλαιο» με το οποίο πλήρωνε, δωροδοκούσε, εκβίαζε και συναλλασσόταν με κυβερνήσεις, οικονομικούς παράγοντες και κάθε λογής εξουσίες, επηρεάζοντας σημαντικές αποφάσεις.
Τα περί σατανισμού, ανθρωποφαγίας, θυσίας βρεφών, ανταλλαγής βίντεο βασανιστηρίων, πειραμάτων ευγονικής, συνειδητής πρόκλησης της πανδημίας και σχεδίων μείωσης του πληθυσμού, ναι μεν δεν στοιχειοθετούνται επαρκώς από τις αναφορές στα διάφορα έγγραφα, αλλά ακόμη και ως υποψίες δεν παύουν να διανθίζουν αυτή την τρομακτική ιστορία με ακόμη μεγαλύτερη ανατριχίλα.
Το πρώτο κρίσιμο ερώτημα μετά από αυτές τις αποκαλύψεις, είναι κατά πόσο θα υπάρξει λογοδοσία. Θα τιμωρηθεί πραγματικά αυτό το κύκλωμα; Θα υπάρξουν καταδίκες ή απλώς θα κατεδαφιστούν κάποιοι πιο «αναλώσιμοι» προκειμένου το οικοδόμημα να παραμείνει όρθιο, να αναδιπλωθεί, να αλλάξει πρόσωπα, να προσαρμοστεί και να συνεχίσει σοφότερο;
Το δεύτερο ερώτημα είναι ακόμη πιο άβολο: πόσο ανεξάρτητες και ελεύθερες είναι οι σύγχρονες δημοκρατίες; Πόσο συχνά οι ηγέτες «κατασκευάζονται» και «πωλούνται» στους πολίτες με συγκεκριμένες προδιαγραφές; Και στην τελική, τα λεγόμενα ελεύθερα κράτη έχουν πραγματικά τη δυνατότητα να λαμβάνουν ελεύθερα αποφάσεις για το μέλλον τους;
Αναζητώντας αντιστάσεις απέναντι σε ένα τέτοιο σύστημα, είναι εύκολο να πέσει κανείς σε απελπισία. Αρκεί να δεχτούμε ότι υπάρχει ένα αυτόματος πιλότος που καθοδηγεί την παγκόσμια διακυβέρνηση και δεν αφήνει κανένα περιθώριο για ουσιαστικές αλλαγές και η σκέψη ότι «όλα είναι στημένα» μετατρέπεται σε μοιρολατρία και μετά σε πλήρη παραίτηση.
Ίσως πράγματι, η λαϊκή βούληση να είναι ένας από τους πολλούς μύθους αυτού του κόσμου. Απ’ την άλλη, αν κάτι δείχνει αυτή η υπόθεση, είναι ότι οι ρωγμές υπάρχουν. Και κάθε ρωγμή, όσο μικρή κι αν είναι, αφήνει χώρο να ακουστούν φωνές που δεν έχουν συνθλιβεί από την αλλοτρίωση.
Αν υπάρχει ελπίδα, λοιπόν, αυτή βρίσκεται σε κάθε άνθρωπο και σε κάθε κοινωνία που αρνούνται να συνηθίσουν.
Ελεύθερα, 22.02.2026