Το sms έρχεται ακόμη, το καταφύγιο άφαντο… φαντάσου να μην ήμασταν και κατεχόμενο νησί

Κρυμμένοι πίσω από την προστασία των φρεγατών Ελλάδος, Γαλλίας και Ιταλίας και αφού έχει προσπεράσει το πρώτο σοκ της επίθεσης στις Βρετανικές Βάσεις Ακρωτηρίου και κατ’ επέκταση στην επικράτεια της Κύπρου, έχει έρθει η στιγμή να μιλήσουμε για αυτό το θέατρο του παραλόγου που βιώνουμε στο νησί.
Μια κωμικοτραγική κατάσταση, στην οποία ολόκληρος ο λαός μας είναι κομπάρσος με πρωταγωνιστές την ανεπάρκεια και αδιαφορία των κυβερνήσεων που ακολούθησαν από το 1974 και εντεύθεν.
Δεν μπορεί να υπάρξει καμία ικανοποιητική απάντηση για το γιατί μια χώρα -και μάλιστα νησιωτική, δίχως άλλη διαφυγή πέρα της θάλασσας- ενώ τελεί υπό κατοχή για 52 χρόνια, δεν διαθέτει καταφύγια.
Πώς είναι δυνατόν να διαθέτουμε καταφύγια μόλις για το 45% των πολιτών; Δεν είναι καν οι μισοί κάτοικοι του νησιού. Τι θα απογίνουν το υπόλοιπο 55% των πολιτών αυτού του δύσμοιρου τόπου σε περίπτωση που δεχθεί επίθεση;
Το πρόβλημα, δυστυχώς, δεν περιορίζεται μόνο στην ανεπάρκεια των χώρων. Υπάρχει και άλλο εξίσου σημαντικό ζήτημα. Αυτά τα περίπου 2.480 καταφύγια που διαθέτουμε είναι τρομακτικότερα και από το σενάριο να ξεσπάσει πόλεμος.
Όπως αναφέρθηκε και σε πρόσφατο ρεπορτάζ του philenews, τα καταφύγιά μας δεν είναι άλλο από αποθήκες καταστημάτων γεμάτες πράγματα, από υπόγεια πάρκινγκ και γενικότερα από χώρους γεμάτους ακαθαρσίες και σκουπίδια. Με άλλα λόγια, οι τυχεροί πολίτες που αναλογούν σε εκείνο το 45%, θα κρυφτούν σε μικρές χωματερές για να σωθούν.
Αλίμονο! Υπάρχει ακόμη ένα πρόβλημα. Ο εκάστοτε πολίτης πρέπει να καταφέρει να φτάσει στο καταφύγιο, εφόσον υπάρχει σε σχετικά μικρή απόσταση την οποία να μπορεί να διανύσει με τα πόδια, και να μπορέσει να το εντοπίσει. Σε πολλές περιπτώσεις δεν υπάρχει ούτε ταμπέλα στο κτήριο.
Βεβαίως υπάρχει και άλλο “success story” πέρα από τα καταφύγιά μας. Τα sms με τις οδηγίες αυτοπροστασίας. Ξεροστάλιασε ο κόσμος πάνω από τα κινητά του τηλέφωνα, αναμένοντας πριν μιάμιση εβδομάδα στις 7 το απόγευμα να λάβει τρία μηνύματα, τα οποία εν συνεχεία μειώθηκαν σε ένα. Μάταια κοιτούσαν στα κινητά! Άλλοι τα έλαβαν νωρίτερα, άλλοι με καθυστέρηση ωρών… άλλοι ακόμη περιμένουν!
Μετά την αποτυχία, επαναλάβαμε λίγες μέρες αργότερα τη διαδικασία. Ανά επαρχία παρακαλώ! Μη σου τύχει να μας ρίξουν πύραυλο και έχεις πάει για τον οποιοδήποτε λόγο σε άλλη πόλη. Την έβαψες!
Τελικά, μετά και από αυτό το φιάσκο, αποφασίστηκε όπως αναβαθμιστεί η εφαρμογή SafeCY, ώστε σε ενδεχόμενο περιστατικό ασφάλειας, να αποστέλλεται ειδοποίηση προς όλους τους πολίτες που την έχουν εγκατεστημένη στο κινητό τους τηλέφωνο.
Στο μεταξύ, η Πολιτεία υπόσχεται ότι θα τεθεί, επιτέλους, το Ιούνιο σε εφαρμογή το Σύστημα Έγκαιρης Προειδοποίησης (Public Warning System – PWS) για να ειδοποιούνται όλοι οι πολίτες σε περίπτωση έκτακτης καταστροφής, όπως πυρκαγιά, σεισμός, εχθροπραξία. Μια εφαρμογή, η οποία πιθανόν να είχε σώσει τη ζωή των δύο συμπολιτών μας που κάηκαν ζωντανοί στην πυρκαγιά της Λεμεσού το καλοκαίρι του 2025 και η οποία είχε προκηρυχθεί το 2022.
Και όλα αυτά συμβαίνουν πού; Σε ένα νησί, του οποίου η πιο κοντινή στεριά είναι η κατοχική του δύναμη και κάθε άλλη χώρα στην κοντινή του ανατολή βρίσκεται σε πόλεμο.