Το μπογιάτισμα στοίχισε €125.000 και ο ελαιοχρωματιστής εισέπραξε 7 χρόνια φυλακή!

Ένας άνθρωπος εθισμένος στην απάτη, ζήτησε με έφεση να μειωθεί η ποινή του, θεωρώντας την έκδηλα υπερβολική. Το Εφετείο όμως δεν «ξέχασε» πως ο κατηγορούμενος, διέθετε πλούσιο βιογραφικό καταδικών για απάτες, τα τελευταία 30 (τουλάχιστον) χρόνια
Η «καμπάνα» φυλάκισης 7 χρόνων που χτύπησε για το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, σε υπόθεση απόσπασης €125.000, με ψευδείς παραστάσεις, κρίθηκε από το Εφετείο ως αρμόζουσα και σε καμία περίπτωση «έκδηλα υπερβολική». Με ομόφωνη απόφαση, το Δικαστήριο απέρριψε την έφεση του Π.Χ., επικυρώνοντας και την πρωτόδικη ποινή των 3,5 χρόνων φυλάκισης για την απόσπαση περιουσίας με ψευδείς παραστάσεις, η οποία είναι συντρέχουσα με αυτή των 7 χρόνων.
Η έφεση δεν αφορούσε την καταδίκη, ούτε την ποινή για την απάτη. Αφορούσε αποκλειστικά το ύψος της ποινής των 7 χρόνων για τη νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα- ξέπλυμα δηλαδή – με τον ισχυρισμό ότι βρίσκεται εκτός των πλαισίων της νομολογίας για τέτοια ποσά και τέτοιες περιπτώσεις.
«Έκδηλα υπερβολική»;
Η υπεράσπιση του Π.Χ, στήριξε την έφεση σε έναν και μοναδικό άξονα. Υποστήριξε πως η ποινή των 7 ετών είναι δυσανάλογη σε σύγκριση με προηγούμενες αποφάσεις σε υποθέσεις νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες. Επικαλέστηκε επίσης τις προσωπικές συνθήκες του Π.Χ, όπως το ότι είναι πατέρας ανηλίκων παιδιών, καθώς και παράγοντες που παρουσιάστηκαν ως μετριαστικοί, όπως η στάση του σε αστική διαδικασία για το ποσό των €125.000 και η αποδοχή τελικού διατάγματος για παράδοση οκτώ οχημάτων που είχαν δεσμευθεί προσωρινά.
Το Εφετείο υπενθύμισε πως η επιβολή ποινής είναι καθήκον του πρωτόδικου Δικαστηρίου και το δευτεροβάθμιο Δικαστήριο επεμβαίνει μόνο αν προκύπτει σφάλμα αρχής ή αν η ποινή είναι αντικειμενικά «έκδηλα υπερβολική» ή «έκδηλα ανεπαρκής», δηλαδή αν υπάρχει πασιφανής αναντιστοιχία ανάμεσα στη σοβαρότητα του εγκλήματος και στο ύψος της ποινής, ή ουσιώδης απόκλιση από το πλαίσιο της νομολογίας.
Με απλά λόγια, το Εφετείο δεν μπαίνει στη θέση του πρωτόδικου δκαστηρίου για να «ξαναζυγίσει» από την αρχή την ποινή. Ελέγχει αν ο πρωτόδικος δικαστής κινήθηκε μέσα στα όρια της δικαστικής διακριτικής ευχέρειας.
Η αστεία αποζημίωση των €550
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε η αναφορά σε αποζημίωσης προς την παραπονούμενη. Στην ακρόαση της έφεσης διευκρινίστηκε ότι, κατά το στάδιο επιμέτρησης της ποινής στο πρωτόδικο δικαστήριο, το μοναδικό ποσόν που είχε βρεθεί στην κατοχή του Π.Χ και κατασχέθηκε, ως αποζημίωση, ήταν €550. Υπήρχε, επίσης, αναφορά σε πρόθεση αποδοχής εκ συμφώνου απόφασης σε αστική διαδικασία για το ποσό των €125.000, στοιχείο που το Εφετείο έκρινε ότι ορθά δεν λειτούργησε υπέρ του Π.Χ ως ουσιαστική αποκατάσταση.
Η διαφοροποίηση αυτή έχει βαρύτητα, καθώς είναι άλλο η πραγματική επιστροφή χρημάτων ή η έμπρακτη αποζημίωση και άλλο μια πρόθεση που δεν μεταφράζεται σε ουσιώδες αποτέλεσμα για το εξαπατηθείσα, τουλάχιστον στο χρονικό σημείο που το Δικαστήριο καλείται να επιβάλλει ποινή.
Επαγγελματίας απατεώνας με μακρά καριέρα
Το Εφετείο στάθηκε και στο προηγούμενο ποινικό μητρώο του Π.Χ. Το πρωτόδικο δικαστήριο είχε αναφερθεί σε τέσσερις προηγούμενες καταδίκες για αδικήματα παρόμοιας φύσεως, δηλαδή εξασφάλιση αγαθών και απόσπαση εμπορευμάτων με ψευδείς παραστάσεις, πλαστογραφία, κυκλοφορία πλαστού εγγράφου και κλοπή. Στην παλαιότερη υπόθεση του 1996, κατά την επιμέτρηση της ποινής είχαν ληφθεί υπόψη άλλες 13 υποθέσεις παρόμοιων αδικημάτων!
Το παζλ συμπληρώθηκε και με την συχνότητα που ο Π.Χ διέπραττε απάτες. Η πιο πρόσφατη προηγούμενη καταδίκη του ήταν στις 30 Μαρτίου 2018, με άμεση ποινή φυλάκισης 2 ετών. Σύμφωνα με τα δεδομένα που τέθηκαν ενώπιον του πρωτόδικου δικαστηρίου, σχεδόν αμέσως μετά την αποφυλάκισή του, τον Αύγουστο του 2020, ο Π.Χ. άρχισε νέα παράνομη δραστηριότητα της ίδιας φύσεως.
Απάτη με μέθοδο
Το Δικαστήριο υπενθύμισε τα πραγματικά περιστατικά που συνδέουν τη δράση του Π.Χ. με το θύμα. Τον Αύγουστο του 2020, ενώ εκτελούσε εργασίες μπογιατίσματος στην οικία της παραπονούμενης και του συζύγου της, τούς ανέφερε ότι είναι και εργολάβος που κτίζει διαμερίσματα και με αυτό τον τρόπο, κατάφερε να τους αποσπάσει το ποσό των €125.000.
Στο σκεπτικό του Εφετείου, το στοιχείο αυτό δεν αποτέλεσε λεπτομέρεια. Δείχνει επιλογή στόχου σε περιβάλλον εμπιστοσύνης και αξιοποίηση καθημερινής πρόσβασης στο σπίτι, κάτι που ενισχύει τη σοβαρότητα της υπόθεσης και την ανάγκη αποτροπής, ειδικά όταν υπάρχει ιστορικό παρόμοιας δράσης.
Τα 7 χρόνια «εντός πλαισίου»
Ένα από τα κεντρικά σημεία της απόφασης είναι η στάθμιση ανάμεσα στο ποσό και στις συνθήκες. Το Εφετείο αναγνώρισε ότι €125.000 δεν είναι από τα υψηλότερα ποσά που έχουν απασχολήσει τα Δικαστήρια σε υποθέσεις νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητς. Παρ’ όλα αυτά, τόνισε πως δεν αρκεί το ποσό από μόνο του.
Η εικόνα που σχηματίζεται από τον τρόπο δράσης και τις προηγούμενες καταδίκες ήταν, κατά το Δικαστήριο, τέτοια που δικαιολογούσε αυστηρή αντιμετώπιση. «Αυστηρή», αλλά όχι τέτοιας έντασης που να δικαιολογεί επέμβαση σε δεύτερο βαθμό.
Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε και στο νομοθετικό πλαίσιο. Για το αδίκημα της νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες προβλέπεται ανώτατη ποινή φυλάκισης 14 ετών. Η επιβληθείσα ποινή ήταν η μισή του ανώτατου ορίου. Το Εφετείο σημείωσε πως υπήρχε «σοβαρή έκπτωση» από το μέγιστο, παρά τις προηγούμενες καταδίκες, άρα το περιθώριο να θεωρηθεί η ποινή «έκδηλα υπερβολική» ήταν περιορισμένο.
Τη σύνθεση αποτελούσαν του Εφετείου αποτελούσαν οι Δικαστές Μ. Αμπίζας, Στ. Χριστοδουλίδου – Μέσσιου και Ι. Στυλιανίδου.
Τον Γενικό Εισαγγελέα εκπροσώπησε ο Α. Δημοσθένους.