Το ερώτημα αυτό με παιδεύει πολύ καιρό

«Η αίσθηση και το βίωμα της πραγματικότητας είναι άραγε κοινά στους ανθρώπους;», ρώτησα την Αννίτα Λουδάρου. Ψυχαναλύτρια-ψυχολόγο, μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Αναλυτικής και Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας, μαθήτρια του σπουδαίου ψυχίατρου Ματθαίου Γιωσαφάτ.
Η απάντηση ήταν ένα κατηγορηματικό «όχι». Και, εξήγησε:
«Η αίσθηση της πραγματικότητας αλλά και το βίωμα της δεν είναι ίδιο για όλους. Υπάρχουν άνθρωποι που ξεκινώντας το πρωί για τη δουλειά, φοβούνται ή αμφιβάλλουν πως το αυτοκίνητο τους δεν είναι έξω στην θέση που το άφησαν την προηγούμενη μέρα ενώ κάποιοι άλλοι δεν σκέφτονται καν ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Κάποιοι άλλοι βλέπουν ξανά και ξανά αν πήραν μαζί τους όσα χρειάζονται για την δουλειά τους, ενώ κάποιοι άλλοι είναι πιο σίγουροι.»
— Τι κάνει άραγε την διαφορά; Τη ρώτησα.
«Ο Φρουντ όρισε ως αρχή της πραγματικότητας την ικανότητα του εγκεφάλου να αξιολογεί την εξωτερική πραγματικότητα και να ενεργεί αναλόγως επιτρέποντας στο άτομο να αναλάβει την άμεση απόλαυση.»
— Τι κάνει όμως τους ανθρώπους να μην έχουν την ίδια αίσθηση για την ίδια πραγματικότητα;
«Η αίσθηση της αντικειμενικής πραγματικότητας δεν είναι εύκολο να περιγραφεί. Για παράδειγμα ο αριθμός των ασθενών που νοσηλεύονται ή που διασωληνόνται για άλλους είναι μικρότερος από την πρώτη φάση της πανδημίας, για άλλους είναι μεγαλύτερος, άλλοι λένε μάλλον αυξάνεται ο αριθμός ή κατα πάσα πιθανότητα αυξάνεται. Στην πραγματικότητα οι άνθρωποι απαντούν σύμφωνα με την υποκειμενική τους πραγματικότητα και σύμφωνα με την αίσθηση που έχουν για την ύπαρξη τους. Η αίσθηση της πραγματικότητας εμπεριέχει την εμπειρία μας, τα βιώματα μας. Βέβαια τα βιώματα και οι εμπειρίες μας προυπάρχουν της συγκεκριμένης πραγματικότητας και για αυτό δεν είναι ανάγκη για όλους να δούμε έξω από το παράθυρο το πρωί για να βεβειωθούμε πως το αυτοκίνητο μας είναι ακόμα εκεί ή πως πήραν όσα χρειάζονται για την δουλειά τους.»
— Και η ελπίδα; Πως θα μπορούσε ο άνθρωπος να διατηρήσει την αισιοδοξία και την ελπίδα του μέσα σε τόσο δύσκολες συνθήκες;
«Ας μην ξεχνάμε πως ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον. Έχει την ανάγκη του ανήκειν. Η ανάγκη του ανήκειν σε ένα κόσμο, σε μια ομάδα μας βοηθάει να σχηματίζουμε τη ταυτότητα μας. Να ξεχωρίσουμε το τι είμαστε από το τι δεν είμαστε. Ο θάνατος, η μοναξιά, η ματαιότητα της ζωής, ο υπαρξιακός φόβος απασχολεί όλους τους ανθρώπους
Η ανοικτές συζητήσεις, το μοίρασμα εμπειριών (χωρίς την βια που η εικόνα πολλλές φορές ασκεί ), η πληροφόρηση απο ειδικούς, η ανταλλαγή γνώσεων, η συνέπεια, σοβαρότητα, υπευθυνότητα των φορέων, δημιουργούν ένα ασφαλές πλαίσιο όπου οι άνθρωποι μπορούν να βιώσουν κοινώς και δημοσιώς την ασφάλεια που η συνοχή και η συνεκτικότητα της κοινωνίας μπορεί να φέρει. Με ένα τρόπο νιώθουν την ασφάλεια να ξανατοποθετηθούν, να αναδιαμορφώσουν την προσωπικές τους πεποιθήσεις και τελικά να κατορθώσουν να ελπίσουν. Με την προυπόθεση όμως ο άνθρωπος να είναι το βασικό ζητούμενο.»
ΥΓ: Σήμερα, Κυριακή, είχα ανάγκη στα Πρόσωπα της Δευτέρας, να μην ασχοληθώ ούτε με τους πολέμους. Πόσο μάλλον για την αισχρή δήλωση του Τραμπ ότι χάρηκε πάρα πολύ όταν τον πληροφόρησαν ότι απεβίωσε ό επί χρόνια διευθυντής του FBI. Θα ασχοληθώ αύριο όταν κατασταλάξει ο θυμός. Όχι πως «δεν τον ξέρουμε τον Τραμπ». Εκείνος όμως, που πράγματι δεν ξέρουμε, είναι μέχρι που μπορεί να φτάσει…