Το δικό μας, το μεγάλο «αμάρτημα»

Η κατοχική δύναμη ήθελε και θέλει πάντα την Κυπριακή Δημοκρατία στη γωνία, να ικετεύει και να είναι έτοιμη να αποδεχθεί οτιδήποτε της προταθεί. Να τα αποδεχθεί, να καταγραφεί η αποδοχή των τουρκικών αξιώσεων και (η Άγκυρα) να ζητά στη συνέχεια κι άλλα. Είναι ένα παιχνίδι που παρακολουθούμε εδώ και πέντε και πλέον δεκαετίες. Αλλά και από πριν την εισβολή του 1974.
Η Τουρκία και οι διάφοροι «συνήθεις ύποπτοι» επιχειρούσαν διαχρονικά να δημιουργήσουν αισθήματα ενοχής στην ελληνοκυπριακή πλευρά, στο θύμα δηλαδή. Αυτή την προσέγγιση υιοθετούν και κάποιοι στο εσωτερικό.
Κι αυτό για να μην αντιδρά η ελληνική πλευρά και να προσαρμόζεται. Για να μην στέκεται απέναντι στα κατοχικά δεδομένα και να θέλει να τα ανατρέψει. Και γι’ αυτό και παρακολουθήσαμε από το 1974 και εντεύθεν μια πορεία υποχωρήσεων και προσαρμοστικότητας.
Αυτό δημιούργησε ένα «κεκτημένο» στο Κυπριακό, μια ιδεολογία, που θεωρεί ως δεδομένο να συζητούνται, ως βάση, τα αποτελέσματα της εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής.
Είναι γι’ αυτό που ενοχλεί και προκαλεί αντιδράσεις η όποια διαφοροποίηση, αλλαγή. Η αλλαγή τακτικής αλλά και ουσίας από τη Λευκωσία θεωρείται «ακραία» και αρνητική ενέργεια που επηρεάζει το… κλίμα. Το κλίμα, γι’ αυτούς, δεν επηρεάζεται από τη συνεχιζόμενη κατοχή, παρουσία κατοχικού στρατού, αλλά από τις αποτρεπτικές ενέργειες και τις πρωτοβουλίες της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Θέλει να ενισχύσει την αποτρεπτική της ικανότητα η Κυπριακή Δημοκρατία, εδάφη της οποία κατέχονται από την Τουρκία εδώ και σχεδόν 52 χρόνια και φωνάζουν η Άγκυρα και οι εδώ εγκάθετοι της. «Εξοπλίζονται οι Ελληνοκύπριοι», «στρατικοποιείται το Κυπριακό» και… απειλείται η Τουρκία! Ως να μην έχει στρατικοποιήσει το Κυπριακό, με την εισβολή και τη συνεχιζόμενη κατοχή, η Τουρκία από το 1974 και εντεύθεν. Με την παρουσία του κατοχικού στρατού, που παραμένει στο νησί για να εδραιώνει την κατοχή. Και δεν φωνάζει μόνο, ο κατά τα άλλα πανίσχυρος νεοσουλτάνος και οι αυλικοί του, για τους ελληνοκυπριακούς εξοπλισμούς, αλλά και στο εσωτερικό, εντός Κύπρου, κάποιοι αντιδρούν. Γιατί είναι «αμάρτημα» η ενίσχυση της άμυνας από ένα ημικατεχόμενο κράτος. Άλλοι, τρίτοι, μπορούν και πρέπει να ενισχύονται αποτρεπτικά, να μην αποδέχονται εκχώρηση εδαφών και κυριαρχίας, η Κύπρος όμως όχι.
Θέλει να προστατεύσει η Κυπριακή Δημοκρατία τις ελληνοκυπριακές περιουσίες στα κατεχόμενα και αρχίζει το μοιρολόι ένθεν κακείθεν της γραμμής Αττίλα. Επειδή «στοχοποιούνται άνθρωποι», εννοώντας τους σφετεριστές ( το είπε ο Έρχιουρμαν). Και επειδή τώρα που καταβάλλονται προσπάθειες για επανέναρξη της διαδικασίας διαπραγματεύσεων, οι διώξεις, λένε, προκαλούν αναταράξεις και αρνητικό αίσθημα στα κατεχόμενα. Τι πραγματικά θέλουν; Να συνεχίσουν οι σφετεριστές να εκμεταλλεύονται παράνομα περιουσίες άλλων. Να τις νέμονται και να πλουτίζουν. Το κράτος, η Κυπριακή Δημοκρατία, το μόνο που πράττει- κι αυτό έπρεπε να κάνει εξαρχής- είναι να προστατεύει τις περιουσίες των πολιτών της. Κι αυτό κάνει διώκοντας τους σφετεριστές, με απώτερο στόχο να σταματήσει η παρανομία. Γιατί η παράνομη ανάπτυξη εδραιώνει τα κατοχικά δεδομένα και δημιουργεί τετελεσμένα. Με τις διώξεις, την πίεση που ασκεί αυτή η τακτική, φέρνει πιο κοντά μια συμφωνία.
Κάποιοι μας θέλουν να μην αντιδρούμε και να προσαρμοζόμαστε στις επεκτατικές επιδιώξεις της Άγκυρας. Μας θέλουν να αποδεχθούμε τα αποτελέσματα της εισβολής και της συνεχιζόμενης κατοχής. Με κάποιες μικρές, ενδεχομένως, διαφοροποιήσεις, που δεν θα αλλάζουν την ουσία.
Η λύση απομακρύνεται όσο, διά της προσαρμοστικότητας, ανοίγει η όρεξη της Τουρκίας και ζητά τα όσα απέμειναν. Όσο θεωρείται αμάρτημα η ενίσχυση της άμυνας, οι διώξεις σφετεριστών και οι κινήσεις, που δυσκολεύουν την κατοχική Τουρκία, λύση δεν θα επιτευχθεί.