Τη μέρα που έπεσε η Μεγάλη Πατάτα

Μια κλασική και αγαπημένη φράση που συνήθως καταγράφει σημαντικά και ουσιαστικά γεγονότα ανά το παγκόσμιο, όπως για παράδειγμα τη μέρα που έπεσε η Ρώμη, ή η Κωνσταντινούπολη, τη μέρα που ανέβηκε η σημαία των Ναζί στον Παρθενώνα, ή ακόμη τη μέρα που έπεσε η βόμβα στη Χιροσίμα.
Τη μέρα λοιπόν που έλαχε στην Κύπρο να πέσει η Μεγάλη Πατάτα… από τον αέρα συνέβησαν παράλληλα πράγματα και θαύματα που θα καταγραφούν μετά από εκατοντάδες χρόνια και στη δική μας ιστορία. Ίσως τότε και μόνο θα λάμψει η αλήθεια για το πως φτάσαμε εδώ.
Πάντως η παγκόσμια ιστορία δε θα καταγράψει τη μέρα που έπεσε η πατάτα από τον αέρα… αλλά τη μέρα που βούλιαξε ένα νησί στη Μεσόγειο!
Έπεσε λοιπόν και στο νησί μας ένα μεγάλο σε μέγεθος έργο τέχνης… από τον αέρα. Το πήραν τα μποφόρ και το έριξαν κατάχαμα. Μια κατασκευή, όσο ολέθρια και αντιαισθητική και αν ήταν, κτίστηκε υποθέτω με άδειες και μπόλικο μπετόν και επίβλεψη ντόπιων ηγετικών παραγόντων που είχαν και την καταπληκτική ιδέα. Φευ όμως, έπεσε… από τον αέρα.
Θα μπορούσε να πέσει και επάνω σε πεζό που το θαύμαζε, λέω εγώ, ή πάνω σε παιδάκια που ήρθαν εκδρομή με το σχολείο τους να το θαυμάσουν.
Άδικα ασχολείσαι, θα μου πείτε όλοι με μια φωνή και δικαιωματικά!
Δεν είναι το μνημείο της πατάτας που μου φταίει αγαπητοί αναγνώστες. Ένα συμβάν ήταν που έφερε σε πολλούς ένα αμυδρό χαμόγελο και παραμέρισε λιγάκι τη ζοφερή πραγματικότητα που ζούμε καθημερινά και κυρίως η αφορμή για να σκάσει ένα χαμόγελο στα χείλη μας.
Είναι το όλο, ο όχι και τόσο μακρινός πόλεμος και οι επιπτώσεις του, η αίσθηση ότι ο πλανήτης και όλος ο κόσμος κρέμεται από χέρια που δεν επικοινωνούν ούτε ελέγχονται από το αντίστοιχο μέρος του εγκεφάλου.
Μια αίσθηση ανυποληψίας για την ανθρώπινη ζωή που δεν πίπτει να προσκυνήσει μπροστά στο MAGA. Το μόνο ελπιδοφόρο είναι ότι τα κατάφερε η Ευρώπη -ασθμαίνοντας και αυτή τη φορά- να ορθώσει ένα «όχι» σε τούτη την ολέθρια σύμπραξη. Ας είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση.
Και αυτό θα περάσει. Άλλα προγραμματίζαμε, άλλα ονειρευόμασταν για την τιμητική Ευρωπαϊκή Προεδρία που μας έλαχε. Κακαουστιά μας βγήκε κι από τότε δεν ορθοποδήσαμε. Δεν μπορώ παρά να εκφράσω, όπως όλοι, φόβο και ανησυχία για το τι άλλο θα ζήσουμε και τι άλλο μας περιμένει.
Τη μέρα που γράφεται το κείμενο αυτό, ο ΠτΔ θα έχει συνάντηση με τον ΓΓ του ΟΗΕ και πολύ θα ήθελα να μάθω τι καινούργιο έχει να του πει; Μήπως υπάρχει κάτι θετικό από πλευράς μας; Μήπως έχει κανένα άσσο στο μανίκι του που εμείς δεν το ξέρουμε δυο μήνες πριν τις εκλογές! Θα τον ενημερώσει άραγε για όλα όσα έγιναν στο νησί;
Έχω την αίσθηση ότι ο μικρόκοσμος του νησιού βρίσκεται σ’ ένα μεγάλο καζάνι που χοχλάζει και ουδείς μπορεί να σβήσει τη φωτιά που καίει από κάτω. Από τη μια ο πόλεμος και η ανασφάλεια που δημιουργήθηκε, όχι άθελα μας, κι από την άλλη η έντονη αίσθηση απουσίας ηγεσίας που μπορεί να ηγηθεί με αποτελεσματικότητα.
Κανείς δε θα ήθελε να είναι επικεφαλής του κράτους αυτή τη στιγμή, ούτε μηδενίζω τις έστω και άτσαλες προσπάθειες που γίνονται καθημερινά για να βγούμε από τα αδιέξοδο. Αναγνωρίζω όμως μια ασάφεια στις θέσεις παρά τις έντιμες προσπάθειες του κ. Λετυμπιώτη, φοβάμαι ότι οι αλήθειες και πάλι δε βγήκαν στην επιφάνεια, η συνήθης επιλογή να πρωτεύσει το επικοινωνιακό στοιχείο για παραπλάνηση της μάζας δεν ωφέλησε.
Τούτη η δοξαστική καθημερινή πολυλογία για τα επιτεύγματα της κυβέρνησης χωλαίνει, δεν πείθει και αφήνει να αιωρείται στον αέρα μια επιπρόσθετη ανασφάλεια που δημιουργεί στη νήσο των Αγίων μια έντονη αγωνία για το μέλλον.
Ίσως όμως -και αυτή είναι και η κατακλείδα– η αγωνία αυτή να είναι και ένα πρώτο καμπανάκι για να βάλουμε κάτω το μυαλό μας να σκεφτεί πριν ρίξουμε τη ψήφο μας σε δυο μήνες. Να καταλάβουμε ότι οι άνθρωποι και οι ηγεσίες που θα επιλέξουμε πρέπει να προστατεύουν τον κοσμάκη όχι να τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα γιατί αυτός πληρώνει τα σπασμένα και τον λογαριασμό στο τέλος της μέρας.
Το απίστευτο κομφούζιο και οι δραματικές εξελίξεις που ακολούθησαν τον αφθώδη πυρετό οφείλονται σε πολιτικές αποφάσεις που πήρε ή δεν πήρε η κυβέρνηση προφανώς, δεν είναι μόνο κτηνιατρικό το θέμα.
Δεν είναι άλλο κράτος αυτό που εκτείνεται βόρεια της Λευκωσίας. Ένας τόπος είμαστε και οφείλουμε να προστατεύουμε και τους μεν και τους δε. Βλέποντας το συνονθύλευμα που ετοιμάζεται να παρελάσει στις πανάκριβες πινακίδες των αυτοκινητοδρόμων, τρέμω για τον κόσμο που θα κατακλύσει τα έδρανα του οίκου της Δημοκρατίας.
Τεχνοκράτες έμπειρους και νούσιμους θέλουμε που ξέρουν τι πάει να πει φωτιά και αφθώδης πυρετός, υδατικό, ενεργειακό! Δεν είναι show η Βουλή για κοπελλούθκια για να κάμουν χάζι, ούτε αρένα εξάσκησης ανώφελου ανταγωνισμού.
Υπομονή, αγαπητοί αναγνώστες, μέχρι τη θεία ώρα που αυτό το καταραμένο δίκαιο της ανάγκης δεν θα χρειάζεται. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε επιτέλους να λειτουργήσουμε ως κράτος σοβαρό και υπεύθυνο για όλους τους κατοίκους της βραχονησίδας.
- Στη φωτογραφία, έργο του Γιώργου Γαβριήλ, τον οποίο ευχαριστώ για την άδεια να συνοδεύσει το κείμενό μου.
Ελεύθερα, 22.03.2026