Η ραγδαία άνοδος των τιμών του πετρελαίου στις αγορές είναι «πολύ μικρό τίμημα για την ειρήνη και την ασφάλεια των ΗΠΑ και του κόσμου», είπε με τον γνωστό κυνισμό του ο Ντόναλτ Τραμπ, που μαζί με το φίλο του, τον Νετανιάχου, δεν ακούνε κανένα, κάνουν ό,τι αποφασίσουν και διά της ισχύος επιχειρούν να επιβληθούν.
Απλά και χωρίς καμία διαβούλευση και ενίοτε και χωρίς λογική, ο ένοικος του Λευκού Οίκου παρασύρει τον πλανήτη σε περιπέτειες. Απαγάγει ή σκοτώνει ηγέτες, κηρύσσει πολέμους, στην προκειμένη περίπτωση με το Ιράν επειδή το απαιτεί ο Νετανιάχου. Δεν τηρούνται τα προσχήματα επειδή κανείς δεν αρθρώνει διαφορετική άποψη. Δεν αναφερόμαστε στον περιφρονημένο ΟΗΕ, αλλά στους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ. Οι τελευταίοι έχουν χάσει κάθε ίχνος αξιοπρέπειας. Το επιβεβαιώνει τούτο ο Βρετανός Πρωθυπουργός, ο οποίος δέχεται να τον εξευτελίζει ο Τραμπ δημόσια.
Φορώντας το αθλητικό καπελάκι του, ο Τραμπ, κτυπάει παλαμάκια για να χορεύουν οι εταίροι του. Ο επεκτατισμός των ΗΠΑ δεν επιστρατεύει ήπιο τρόπο να υλοποιηθεί. Προτάσσουν τώρα ότι θέλουν να κτυπήσουν το απολυταρχικό καθεστώς της Τεχεράνης, αλλά σκοτώνουν αδιακρίτως. Θυμήθηκαν τα δικαιώματα των γυναικών στο Ιράν ( που παραβιάζονται βιαίως), αλλά σκότωσαν τις μαθήτριες ενός λυκείου βομβαρδίζοντας το σχολείο τους. Δεν τους ενδιαφέρει εάν θα κυβερνούν οι χομεϊνί, αλλά ο πλούτος της χώρας αυτής. Αν ο νέος ηγέτης του Ιράν συνεργασθεί, τότε θα γίνει ο αγαπημένος του Τραμπ. Όπως ο ηγέτης Συρίας, ο οποίος καταζητείτο στο παρελθόν ως τρομοκράτης και τώρα τυγχάνει υποδοχής στην Ουάσιγκτον. Τι έγινε στη Βενεζουέλα; Απήγαγαν τον Μαδούρο, έλεγξαν το πετρέλαιο, αλλά το καθεστώς δεν άλλαξε. Συνεργάζονται με το καθεστώς Μαδούρο, χωρίς τον Μαδούρο. Όλα αυτά που λεγόντουσαν περί δημοκρατίας ήταν κουβέντες, που γινόντουσαν την ώρα που κτυπούσε το μπαλάκι του γκολφ ο κ. Ντόναλτ. Οι γύρω από τον Τραμπ ελπίζουν πάντα να είναι καλή η μπαλιά γιατί αυτό τον επηρεάζει στις αποφάσεις του!
ΗΠΑ και Ισραήλ παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο και όλοι το γνωρίζουν. Με αυτή τη διαπίστωση δεν σημαίνει πως στηρίζει κανείς το καθεστώς της Τεχεράνης. Όπως έγραψε πρόσφατα σε άρθρο του ο πρώην υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, Νίκος Κοτζιάς, «η επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ σε βάρος του Ιράν είναι διπλά παράνομη. Παράνομη από τη σκοπιά του Διεθνούς Δικαίου. Παραβιάζει τα σύνορα και την εδαφική ακεραιότητα κράτους-μέλους του ΟΗΕ. Παράνομη και από τη σκοπιά του εθιμικού δίκαιο, καθότι έγινε σε μια φάση όπου υπήρχαν διαπραγματεύσεις ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν… Το καθεστώς του Ιράν πράγματι είναι αυταρχικό, ενώ κάνει χρήση φασιστικών μεθόδων…»
Όταν στέκεται κανείς απέναντι σε όσους παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο δεν σημαίνει ότι συντάσσεται με τους μουλάδες. Κάθε άλλο. Αλλά το Ιράν δεν είναι μόνο οι μουλάδες, είναι ο λαός, που δέχεται βροχηδόν τους πυραύλους από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ.
Είναι σαφές πως μέσα σε όλα, λόγω και γειτνίασης, μπήκε στην εξίσωση και η Κύπρος. Δεν εμπλέκεται στον πόλεμο, κι αυτό είναι προφανές και σωστά τονίζεται συνεχώς από τη Λευκωσία. Αν και κάποιοι στο εσωτερικό το αμφισβητούν ισχυριζόμενοι- φευ- ότι η Κύπρος είναι «μέρος του πολέμου»! Να πυροβολούν κάποιοι τα πόδια μας είναι πρώτοι.
Σημασία έχει να προστατευθεί η χώρα και οι πολίτες από οποιοδήποτε ενδεχόμενο. Κι αυτό πράττει η Κυπριακή Δημοκρατία. Και όσοι έσπευσαν να στηρίξουν την Κύπρο το πράττουν ανταποκρινόμενοι στην έκκληση του Προέδρου της Δημοκρατίας. Βεβαίως στο εσωτερικό, υπάρχουν και οι θεωρίες, των γνωστών εμμονικών, ότι οι δυνάμεις της Ελλάδος, της Γαλλίας και των άλλων, δεν είναι εδώ επειδή το ζήτησε ο Χριστοδουλίδης, αλλά για να βοηθήσουν τις βρετανικές βάσεις (!) ή τους Τραμπ και Νετανιάχου ( χωρίς να το ζητήσουν)!
Τη βάψαμε εάν πετύχει στραβά το μπαλάκι του γκολφ!
Ο Ντόναλντ Τραμπ, με κυνικό τρόπο, υποστηρίζει ότι η άνοδος των τιμών του πετρελαίου είναι ένα μικρό τίμημα για την ειρήνη και την ασφάλεια, ενώ παράλληλα ασκεί κριτική στην πολιτική του Ιράν και την υποστήριξη του Ισραήλ. Το άρθρο τονίζει την μονομερή προσέγγιση του Τραμπ στις διεθνείς σχέσεις, την έλλειψη διαβούλευσης και την αδιαφορία του για το διεθνές δίκαιο και τις απόψεις των συμμάχων του. Επιπλέον, αναφέρεται στην αμερικανική πολιτική επέμβασης σε άλλες χώρες, όπως η Βενεζουέλα και το Ιράν, με στόχο την εξασφάλιση των οικονομικών συμφερόντων των ΗΠΑ, ακόμα και με αμφιλεγόμενες μεθόδους. Η κριτική επικεντρώνεται στην υποκρισία της αμερικανικής πολιτικής, που επικαλείται την δημοκρατία ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζει αυταρχικά καθεστώτα όταν εξυπηρετούν τα συμφέροντά της. Τέλος, τονίζεται η παραβίαση του διεθνούς δικαίου από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, αλλά και η ανάγκη να μην ταυτίζεται η κριτική προς αυτές τις χώρες με την υποστήριξη του ιρανικού καθεστώτος.
