Στρατόκαυλοι, καυλοπυρέσσοντες, οι ελληνικές φρεγάτες και η πρόκληση του Φράγκου

Η Κύπρος υποδέχθηκε με ανακούφιση την έλευση των ελληνικών φρεγατών και των αεροπλάνων, μετά από την επίθεση με ντρόουν στη βρετανική βάση στο Ακρωτήρι. Για τους πολίτες, ήταν μια στιγμή ανακούφισης, αδελφικής στήριξης και συνάμα περηφάνειας βλέποντας τα υπερσύγχρονα ελληνικά μέσα. Ήταν μια πολιτικοστρατιωτική κίνηση η οποία πρόσφερε την ελπίδα ότι μπορεί, αν υπάρξει συνέχεια, να διαγράψει την εφιάλτη της φράσης «η Κύπρος κείται μακράν».
Αυτή την αισιοδοξία ότι επιτέλους η λιλιπούτεια Κύπρος δεν είναι ξεχασμένη στο νοτιοανατολικό άκρο της Μεσογείου, επιχείρησε να πλήξει μια ανάρτηση φορτωμένη πρόκληση και ξεχειλισμένη από προσβλητικούς χαρακτηρισμούς.
Την μεταφέρουμε με πόνο ψυχής: «Στρατόκαυλοι, ελληνούτσοι, φουστανελάδες, τσολιάδες, εθνικάφρονες, καυλοπυρέσσοντες, κουλάρετε, ηρεμήστε, χαλαρώστε. Η ευφορία σας είναι έωλη, παράλογη, ετερόφωτη και συννεφοβατούσα. Προσγειωθείτε. Πυρομανείς, μην ηδονίζεστε με τη φωτιά. Συνέλθετε». Το χειρότερο είναι ποιος έκανε αυτή την ανάρτηση. Ο πρόεδρος της Ένωσης Συντακτών Κύπρου, Γιώργος Φράγκος.
Κάθε λέξη και μια κλωτσιά στο αίσθημα ασφάλειας που ένιωσαν οι πολίτες. Κάθε χαρακτηρισμός και μια επίθεση, όχι μόνο στους πολίτες, αλλά και στους δημοσιογράφους που εκπροσωπεί. Οι «στρατόκαυλοι» και οι «καυλοπυρέσσοντες» έγιναν η αλυσίδα που δένει το μένος με την ειρωνεία. Οι «ελληνούτσοι» και οι «φουστανελάδες» η χλεύη που μετατρέπει την ευγνωμοσύνη σε ντροπή.
Κάποιοι, ομοϊδεάτες και ομόφρονες, έσπευσαν να προτάξουν ότι ήταν έκφραση προσωπικής του άποψης. Και ότι δεν την εξέφρασε υπό την ιδιότητα του προέδρου της ΕΣΚ. Σαφώς και έχει δικαίωμα στην έκφραση. Δεν μπορεί, όμως, από την στιγμή που φοράει το καπέλο του προέδρου των Συντακτών, να προσβάλλει χιλιάδες πολίτες και να παραγνωρίζεται η ιδιότητα αυτή.
Οι λέξεις του προέδρου των Συντακτών έχουν -έτσι τουλάχιστον πρέπει να είναι- βάρος. Για την κοινωνία είναι εξαιρετικά απομακρυσμένο το ενδεχόμενο να διαχωρίσει την τοποθέτησή του από τη θέση που κατέχει. Άλλωστε, δεν μπήκε καν στον κόπο στην περιβόητη ανάρτηση, να διαχωρίσει την τοποθέτησή του από την Ένωση Συντακτών. Γι’ αυτό, ερμηνεύθηκε από πολλούς ως έλλειψη σεβασμού προς τη δημοσιογραφική κοινότητα και τους πολίτες.
Οφείλουμε να υπενθυμίσουμε πως αυτό είναι το δεύτερο ατόπημα επί θητείας Γιώργου Φράγκου στην προεδρία της ΕΣΚ. Είχε προηγηθεί το περιβόητο δημοσιογραφικό γλωσσάρι, που επιχειρούσε να περιορίσει λέξεις όπως «κατοχή» και «εισβολή». Κι αυτό τείνει να δημιουργήσει μοτίβο. Παρείσφρησης ιδεοληψιών στη δημοσιογραφική ελευθερία και έκφραση. Διότι με ένθερμο τρόπο καλωσόρισαν τις ελληνικές φρεγάτες και πολλοί δημοσιογράφοι. Τους οποίους, βεβαίως, ο Φράγκος περιλαμβάνει στους «στρατόκαυλους».
Η πλειοψηφία των Κυπρίων αναγνωρίζει την ανάγκη στήριξης από την Ελλάδα. Η Ελλάδα δεν ήρθε για να προκαλέσει, αλλά για να στηρίξει. Αντί να συμμεριστεί την ανακούφιση και την ευφορία, ο πρόεδρος της ΕΣΚ επέλεξε να την μετατρέψει σε ειρωνεία και χλεύη.
Είναι δικαίωμα κάποιου να τους προσβάλλει χαρακτηρίζοντάς τους «στρατόκαυλους», «ελληνούτσους» και «καυλοπυρέσσοντες»; Αν επρόκειτο για έναν τυχαίο πολίτη θα ήταν ήσσονος σημασίας. Όταν, όμως, πρόκειται για τον πρόεδρο της ΕΣΚ υπάρχει μείζον θέμα. Είτε το έπραξε υπό την προσωπική του ιδιότητα είτε όχι.
Και οι δημοσιογράφοι; Οι λέξεις του Φράγκου είναι σαν πυροτεχνήματα που εκρήγνυνται πάνω στα μέλη της Ένωσης. Μόνο προσβολή ένιωσε ο γράφων βλέποντας τον πρόεδρο της ΕΣΚ να εκφράζεται με αυτό τον προκλητικό τρόπο. Επιτιθέμενος με ειρωνεία σε χιλιάδες πολίτες και δημοσιογράφους. Μόνο ντροπή αισθάνθηκε η στήλη.
Ξαναδιαβάστε τους χαρακτηρισμούς: «Στρατόκαυλοι», «ελληνούτσοι», «φουστανελάδες», «τσολιάδες», «εθνικάφρονες», «καυλοπυρέσσοντες». Κάθε ένας από αυτούς κι ένα μικρό σφυρί που χτυπά την αίσθηση υπερηφάνειας, την ανακούφιση, την αδελφική εμπιστοσύνη που ένιωσε ο κυπριακός λαός. Δεν είναι μόνο σαρκαστικοί, είναι προσβλητικοί, απαξιωτικοί και επικίνδυνα διχαστικοί.
Ο Γιώργος Φράγκος έχει δικαίωμα στην προσωπική άποψη. Όταν, όμως, φοράει το καπέλο του προέδρου της ΕΣΚ, η προσωπική άποψη μετατρέπεται σε ευθύνη απέναντι στο λαό και στα μέλη της Ένωσης. Η ανάρτησή του ήταν μια επίδειξη αλαζονείας. Ένα δείγμα έλλειψης κρίσης και σεβασμού. Συνάμα, ήταν και ντροπή για τη θέση που κατέχει.
Ας γίνει σαφές. Η ευφορία και η ανακούφιση των Κυπρίων για την αδελφική στήριξη της Ελλάδας δεν είναι έγκλημα. Δεν είναι υπερβολή. Σίγουρα δεν είναι «πυρομανία». Ο Φράγκος επέλεξε να την αντιμετωπίσει με χλεύη και ειρωνεία. Παραγνωρίζοντας το ουσιώδες. Η ικανοποίηση από την άφιξη του «Κίμωνα» και των άλλων ελλαδικών μέσων δεν παραπέμπει σε ιδέες του παρελθόντος που ξεπεράστηκαν από την Ιστορία και τα γεγονότα.
Ούτε ισοδυναμεί σε μείωση της αγάπης μας για την Κύπρο. Ένα και μόνο αναδεικνύει: Την ανάγκη της μικρής πατρίδας μας να αισθάνεται δίπλα του την Ελλάδα. Για χίλιους λόγους που ανάγονται στην ιστορία αιώνων και δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν. Πρωτίστως, αναδεικνύει την ανάγκη να αισθανόμαστε ασφαλείς!
Οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι η θέση του απαιτεί σεβασμό προς όλους τους πολίτες και υπευθυνότητα. Όχι προσωπικές εξάρσεις ειρωνείας. Η ντροπή που προκάλεσε η συγκεκριμένη ανάρτηση υπενθυμίζει ότι η ηγεσία σε οποιοδήποτε σώμα, δεν δίνεται για να χλευάζεται ο κόσμος. Ο Φράγκος έπρεπε να είχε ήδη απολογηθεί. Δεν το έπραξε. Καλό είναι να σκεφτεί αν πρέπει να αποχωρήσει…
ΥΓ: Στρατόκαυλοι είναι υποτιμητική έκφραση για άτομα που δείχνουν εμμονή με την στρατιωτική νοοτροπία και παρουσιάζονται ως «υπερπατριώτες». Καυλοπυρέσσοντες είναι ειρωνική έκφραση για άτομα που δείχνουν υπερβολική εθνικιστική έξαψη. Ελληνούτσοι είναι περιφρονητικός χαρακτηρισμός για τους Έλληνες, εννοώντας ότι είναι μικροί και ανίσχυροι.