Ράγισε καρδιές ο επικήδειος του Στρατή Λιαρέλλη στην κηδεία του Γιώργου Παπαδάκη – «Γιωργάρα στο καλό»

Έντονα φορτισμένη συναισθηματικά ήταν η παρουσία του Στρατή Λιαρέλλη στην κηδεία του Γιώργου Παπαδάκη, με τη φωνή του να «σπάει» κατά τη διάρκεια του επικήδειου λόγου που εκφώνησε για τον εκλιπόντα.
Αποχαιρετώντας τον Γιώργο Παπαδάκη, ο εντεταλμένος σύμβουλος του Antenna Group μίλησε με θερμά λόγια για την αδελφική τους φιλία, ενώ αναφέρθηκε τόσο στην προσφορά του στον χώρο της δημοσιογραφίας και της τηλεόρασης, όσο και για τα ξεχωριστά του χαρίσματα που έδειχνε σε προσωπικό επίπεδο στην οικογένεια, στους φίλους και τους συνεργάτες του.
Ολόκληρος ο επικήδειος του Στρατή Λιαρέλλη στην κηδεία του Γιώργου Παπαδάκη
«Δεν βρισκόμαστε απλά για να αποχαιρετίσουμε έναν δημοσιογραφό, έναν φίλο, έναν αδελφό, έναν πατέρα ή ένα σύζυγο. Ο Γιώργος ήταν ο ορισμός του αυθεντικού ανθρώπου.
Δίκαιος, ευθύς, αληθινός, καθαρός, έντιμος και κυρίως ανθρώπινος. Μοναδικό του κριτήριο αποτέλεσε σε όλη του τη ζωή, σε όλη του τη διαδρομή να υπερασπιστεί την αλήθεια με κάθε κόστος. Να είναι δίπλα στους αδύναμους και στους αδικημένους. Δεν υπολογίσε τίποτα, αρκεί να εκτελούσε το καθήκον του. Δεν φοβόταν τίποτα.
Γι’ αυτό με απλά λόγια, με πράξεις ουσιαστικές, η παρουσία του ενέπνευσε διαχρονικά σεβασμό και αγάπη σε όλες τις Ελληνίδες και σε όλους τους Έλληνες. Άνθρωπος που δεν δίστασε να θίξει κακώς κείμενο. Άνθρωπος που δεν φοβήθηκε να αγγίξει θέματα ταμπού για την κοινωνία, ακόμα και 35 χρόνια πριν, όταν κανείς δεν φανταζόταν ότι μπορούσε να τα θίξει.
Ο Γιώργος ήταν τίμιος, καλοσυνάτος. Ήταν στήριγμα προς όλους. Ένα τηλέφωνο, ένα νεύμα, ένα κλείσιμο του ματιού αρκούσε για να είναι παρών. Έχουν ειπωθεί αρκετά ή και πάρα πολλά από την Κυριακή και μετά για τις δημοσιογραφικές του αξίες, για την προσφορά του στην κοινωνία και κυρίως για αυτό που στον ίδιο άρεσε ότι ήταν ο άνθρωπος δίπλα της πόρτας. Όλα αυτά ήταν αλήθεια, είναι αλήθεια. Ίσως είναι και περισσότερο.
Αυτό το οποίο όμως είναι γεγονός, είναι ότι ο Γιώργος δημιούργησε μια σχολή σκέψης. Δημιούργησε ένα πρότυπο προσωπικής συμπεριφοράς, το οποίο αποτελεί οδηγό για ολόκληρες γενιές. Σε έναν χώρο διθενιάς, ψέματος και κύβδηλων συμπεριφορών, ο Γιώργος αποτελούσε μια όαση, πιθανώς μια μοναχική όαση.
Η παρακαταθήκη του Γιώργου παραμένει αδιαβάθμιτη και ακόμα δεν μπορούμε να ορίσουμε τα πραγματικά της μεγέθη. Αφενός γιατί οι δεκάδες, για να μην πω, οι εκατοντάδες συνεργάτες του, που λειτουργούν ακόμα στην ελληνική τηλεόραση, αλλά κυρίως γιατί ο Γιώργος μεγαλούργησε στην τηλεόραση, χωρίς ο ίδιος να αλλάξει. Παραμένοντας πάντοτε ο Παπαδάκης.
Το μυστικό της επιτυχίας του ήταν η ειλικρίνεια και η αυθεντικότητα. Ήταν οι αρχές που καθόριζαν μια στάση ζωής. Ο Γιώργος ήταν ο ίδιος στο γυαλί, έξω απ’ το γυαλί, στο σπίτι του, στο ούζο, με τους φίλους του. Αυτό ήταν το μυστικό της επιτυχίας του που πολλοί δεν μπόρεσαν να καταλάβουν.
Ήταν η αγάπη για όλα αυτά που έκανε και τα έκανε αγώνιστα. Φυσικά ήταν κολώνα του η αγάπη του, για να μην πω το πάθος του για την οικογένειά του. Την αγαπημένη του Τίτα, τον Κωνσταντή, τον Φοίβο, τον Ιάσονα, τα εγγόνια του. Μόνο όποιος είχε μιλήσει έστω και για ένα λεπτό με τον Γιώργο για την οικογένειά του, καταλάβαινε τι συμβαίνει γι’ αυτό του.
Η απώλειά του είναι ένα δυσαναπλήρωτο κενό για το δεύτερο σπίτι του. Για τον Ant1, με τον οποίο συνεργάστηκε 37 χρόνια. Aπό την πρώτη μέρα που ο Μήνως Κυριακού αποφάσισε να ανοίξει το ραδιόφωνο του Ant1. Είναι βεβαίo ότι τώρα εκεί ψηλά θα συζητούν οι δυο τους, όπως πάντα με ένταση, με καβγά, με χιούμορ. Θα βρουν και κάποιοι να τους κάνουν πλάκα. Θα γελούν.
Για όλους εμάς, τους συναδέλφους, τους δημοσιογράφους, ο Γιώργος δεν θα ξεχάσει ποτέ. Οι τεχνικοί μου ζήτησαν να δηλώσω, κάτι που ισχύει και για όλους τους υπαλλήλους του Ant1, ότι μόνο καλά λένε γι’ αυτόν. Γιατί ο Γιώργος όλους τους αντιμετώπιζε ισότιμα. Ο Θοδωρής Κυριακού, με τον οποίον συμπορεύτηκε 30 χρόνια, τα στελέχη του Αnt1 και όλοι μας υποκλινόμαστε με σεβασμό και αγάπη στον Γιώργο.
Γιώργο, η Ελλάδα κάθε μέρα ακούει επί δεκαετίες μια ζεστή καλημέρα από σένα. Σήμερα πολλοί λέμε καλό παράδεισο. Θα μου επιτρέψετε μόνο μια φράση.
Για μένα ήταν αδελφός. Στάθηκα τυχερός που με τίμησε με τη φιλία του. Βίωσα καταστάσεις που δεν μπορούν να περιγραφούν. Ξέρω από πρώτο χέρι τα σπάνια χαρίσματά του. Το ήθος, την ηθική του, τις αρχές του, τις αξίες του, τον χαρακτήρα του. Γιωργάρα, στο καλό».