Πώς ο ΟΗΕ διά της Holguin-Cuellar ξεπλένει κατοχή και εποικισμό

Μνημείο ηθελημένης συσκότισης αποτελεί το πρόσφατο άρθρο της κ. Holguin- Cuellar, προσωπικής απεσταλμένης του ΓΓ του ΟΗΕ για την Κύπρο. Μεταξύ άλλων ανέφερε ότι «…στο νότο, η Κυπριακή Δημοκρατία ανέλαβε την προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) …». Προφανώς και γνωρίζει η κ. Holguin- Cuellar ότι με την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, ολόκληρη η επικράτεια αποτελεί ευρωενωσιακό έδαφος. Γνωρίζει ότι το 36,2% της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι υπό κατοχή από ΝΑΤΟϊκό κράτος, την Τουρκία. Ότι ο εποικισμός της ΝΑΤΟϊκής Τουρκίας αποτελεί έγκλημα πολέμου, σύμφωνα με την Τέταρτη Σύμβαση της Γενεύης (άρθρο 49, παρ. 6), ή με το Ψήφισμα 2334 (2016) του ίδιου του ΟΗΕ που ορίζει ότι οι εποικισμοί αποτελούν «κατάφωρη παραβίαση του διεθνούς δικαίου». Και βέβαια γνωρίζει πως ένα επιπλέον 2,5% εδάφους κατέχεται από ένα επίσης ΝΑΤΟϊκό κράτος, το ΗΒ, το οποίο εξακολουθητικά διατηρεί το παράνομο καθεστώς των Βρετανικών Κυρίαρχων Βάσεων (SBAs) στις περιοχές Ακρωτηρίου και Δεκέλειας. Καθεστώς που, ως «αποικιακό κατάλοιπο», αντιβαίνει τα ίδια τα ψηφίσματα του ΟΗΕ για την κατάργηση της αποικιοκρατίας.
Συνεπώς αποτελεί πολιτική αβελτηρία να ερμηνεύει κανείς το άρθρο της κ. Holguin- Cuellar ως πολιτικό ολίσθημα. Τουναντίον, στοιχειοθετεί συνειδητή παραποίηση της αλήθειας που, ipso facto, κανονικοποιεί μέσω του λόγου το τερατώδες, δηλαδή την κατοχή και τον παράνομο εποικισμό. Όπου μέσω αποσιώπησης ή/και γλωσσικής κακοποίησης, διαστρέφονται η αλήθεια και τα ιστορικά δεδομένα. Μάλιστα η γλώσσα της κ. Holguin- Cuellar επιβεβαιώνει όσα ακριβώς αποκαλυπτικά διατύπωνε «περί κακοποίησης των λέξεων» και περί πρακτικών «ηθελημένης συσκότισης» ο John Locke στο μνημειώδες έργο του «Δοκίμιο για την ανθρώπινη νόηση». Βέβαια αιώνες πριν από τον Άγγλο φιλόσοφο, ο Θουκυδίδης στην «Ιστορία» (Βιβλίο Γ) σημείωνε: «και την ειωθυίαν αξίωσιν των ονοματων ες τα έργα αντήλλαξαν τη δικαιώσει» (Και κατήντησαν να μεταβάλουν αυθαιρέτως την καθιερωμένην σημασίαν των λέξεων, δια των οποίων δηλούνται τα πράγματα – απόδοση Ε.Κ. Βενιζέλος).
Με βάση την ανάλυση του Locke και του Θουκυδίδη μπορούμε να ερμηνεύσουμε πως ακριβώς η γλώσσα του κυρίαρχου λόγου εισβάλει στο φαντασιακό περί κυπριακού. Λέξεις και όροι -λόγου χάρη εισβολή, κατοχή, εποικισμός και τόσες άλλες- αφαιρούνται από το πολιτικό λεξιλόγιο του ηγεμονικού λόγου. Στόχος είναι ν’ αποδεχθεί ο λαός ανά περίοδο και κατά περίπτωση το απεχθές πρόσωπο του θύτη/δυνάστη, εισβολέα, αποικιοκράτη και ιμπεριαλιστή, νομιμοποιώντας μάλιστα το μεθοδευμένα ηγεμονικό του αφήγημα. Με άλλα λόγια, κανονικοποιείται το τερατώδες. Το δε τραγελαφικό ή/και πολιτικά οξύμωρο είναι πως μέσα από έναν αντιδραστικό φονταμενταλισμό πολιτικής ορθότητας, η αστική προπαγάνδα προσπαθεί να εμπεδώσει ένα «προοδευτικό» περιεχόμενο ή/και νόημα στα ειδεχθή στοιχεία και γνωρίσματα μιας αλλοτριωμένης-πραγμοποιημένης στάσης και συμπεριφοράς.
Υπό αυτό το πρίσμα, η κανονικοποίηση κάθε τερατώδους αποκτά ιδιότητα «κοινής λογικής». Για τον Norman Fairclough η κανονικοποίηση αποτελεί μέρος «του σχεδίου της νέας τάξης πραγμάτων, είναι εν μέρει ένα γλωσσικό σχέδιο». Όπου συγκεκριμένες λέξεις ή εκφράσεις θεωρούνται «κοινή λογική» ή «αυτονόητες». Επομένως μια δήθεν «ουδέτερη» γλώσσα à la Holguin-Cuellar δεν είναι παρά μια ιδεολογική μεταστοιχείωση του ηγεμονικού λόγου που «περνά» μέσα στη δημόσια σφαίρα ως αποδεκτή πολιτική πράξη «κοινής λογικής», «ρεαλισμού» και πάει λέγοντας…! Συμπερασματικά, ο λόγος λειτουργεί ως μεταστοιχείωση ή/και διαμεσολάβηση που «φιλτράρει» την ιστορία, ανακατασκευάζοντας ή αναθεωρώντας την. Εξού και η μεν εισβολή περιγράφεται ως «διαφορά μεταξύ μερών», ο δε εποικισμός από έγκλημα πολέμου υποβαθμίζεται ή/και αποσιωπάται. Μέρος της ιδεολογικής μεταστοιχείωσης είναι και ο τρόπος με τον οποίο η διπλωματική ορολογία του ΟΗΕ ευθυγραμμίζεται προς τα γεωπολιτικά συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, μετατρέποντας μια κρίση σε τεχνοκρατικό πρόβλημα προς διαχείριση, το οποίο αποκτά ιδιότητα θεσμικής θέσης. Εξού και προωθούνται ομάδες ή έργα που στοιχίζονται με το κυρίαρχο αφήγημα της «κοινής λογικής» του ιμπεριαλισμού. Ειδικότερα στο κυπριακό, το συγκεκριμένο αφήγημα είναι παράγωγο μιας πολιτικής δεκαετιών, που έχει σχεδιαστεί από το αμερικανοβρετανικό μπλοκ εντός του ΟΗΕ, όπου και αντανακλώνται γεωπολιτικές και ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις.
Σε αυτό το φόντο, η ορολογία της κας. Holguin Cuellar ξεπλένει τ´ αμαρτωλά σχέδια ΝΑΤΟϊκών κρατών (ΗΠΑ, ΗΒ, Τουρκίας), ενώ ο συνολικός της λόγος λειτουργεί ως θεσμικός μηχανισμός κανονικοποίησης του τερατώδους. Έχει εξάλλου αποδειχθεί πως η διαρκής διαμεσολάβηση in medias res του κυπριακού δεν στοχεύει στην ανατροπή των συσχετισμών, αλλά στη διαχείριση της κρίσης, ώστε να μην διαταραχθεί η συνοχή του ΝΑΤΟϊκού χώρου στην Ανατολική Μεσόγειο. Η ανοχή προς τα τετελεσμένα της τουρκικής εισβολής του 1974 και του παράνομου εποικισμού, όπως και η έμφαση σε «λύσεις» διχοτόμησης, επιβεβαιώνουν αυτή την πραγματικότητα. Άλλωστε, στο κυπριακό ο ΟΗΕ λειτουργεί ως συμπληρωματικός μηχανισμός των σχεδιασμών του αγγλοαμερικανικού ιμπεριαλισμού, στο πλαίσιο πάντοτε του διεθνούς καπιταλιστικού καταμερισμού ισχύος.
*Τακτικό μέλος της Ευρωπαϊκής Ακαδημίας Επιστημών & Τεχνών, πρώην πρύτανης του Ευρωπαϊκού Πανεπιστημίου Κύπρου.