«Παιδί με μια Φωτογραφία» : Η Μνήμη που δεν σβήνει στο Γυμνάσιο του Αποστόλου Παύλου στην Πάφο

Με βαθιά συγκίνηση οι μαθητές του Γυμνάσιο Αποστόλου Παύλου Πάφου είχαν την ευκαιρία να ακούσουν τη ζωντανή μαρτυρία του Αντρέα Μάτσα, ενός ανθρώπου που έζησε από κοντά την τραγωδία του 1974 και επέστρεψε από την αιχμαλωσία για να αφηγηθεί την αλήθεια του.
Το ζήτημα των αγνοουμένων της Κύπρου αποτελεί μία από τις πιο οδυνηρές και διαχρονικές πληγές της σύγχρονης ιστορίας του τόπου μας. Μετά τα γεγονότα του 1974, εκατοντάδες άνθρωποι χάθηκαν μέσα στη δίνη της εισβολής και των συγκρούσεων. Δεν υπήρξε αποχαιρετισμός. Δεν υπήρξε τάφος. Μόνο αναμονή.
Ο κ. Μάτσας, μέσα από την προσωπική του εμπειρία ως αιχμάλωτος της τουρκικής εισβολής, μετέφερε στους μαθητές όχι μόνο ιστορικά γεγονότα, αλλά κυρίως ανθρώπινα βιώματα. Μίλησε για τον φόβο, την αγωνία, την ελπίδα. Για εκείνους που επέστρεψαν, και για εκείνους που δεν γύρισαν ποτέ. Για τις οικογένειες των αγνοουμένων, το δράμα δεν ήταν στιγμιαίο, ήταν καθημερινό. Μητέρες που κράτησαν την πόρτα ανοιχτή για χρόνια.
Σύζυγοι που δεν φόρεσαν ποτέ μαύρα, γιατί «ίσως να ζει». Παιδιά που μεγάλωσαν με μια φωτογραφία στο εικονοστάσι και μια φράση χαραγμένη μέσα τους, το «Δεν ξεχνώ». Η απουσία χωρίς βεβαιότητα είναι ένα ιδιαίτερο είδος πένθους, μια πληγή που δεν κλείνει, γιατί δεν υπάρχει τέλος.
Η αναζήτηση των αγνοουμένων συνεχίζεται μέσα από τις προσπάθειες της Διερευνητική Επιτροπή Αγνοουμένων, ενός δικοινοτικού οργανισμού που εργάζεται αδιάκοπα για τον εντοπισμό, την εκταφή και την ταυτοποίηση λειψάνων μέσω επιστημονικών μεθόδων DNA. Κάθε ταυτοποίηση φέρνει μαζί της ένα διπλό φορτίο: τη λύτρωση της αλήθειας και τον πόνο της επιβεβαίωσης. Περισσότερο από πολιτικό ζήτημα, το θέμα των αγνοουμένων είναι πρωτίστως ανθρώπινο, όπως αναφέρθηκε. Πίσω από κάθε όνομα υπάρχει μια ιστορία που έμεινε μισή. Ένας άνθρωπος που έφυγε χωρίς να ξέρει ότι δεν θα επιστρέψει. Μια οικογένεια που έμαθε να ζει με το «αν».
Η παρουσία του Αντρέα Μάτσα στο σχολείο του Γυμνασίου Αποστόλου Παύλου δεν ήταν απλώς μια ομιλία, ήταν μάθημα μνήμης και ευθύνης. Ήταν υπενθύμιση ότι η ιστορία δεν είναι μόνο σελίδες βιβλίων, αλλά πρόσωπα, βιώματα και αλήθειες που ζητούν δικαίωση.
Και όσο υπάρχουν ακόμη αγνοούμενοι, η ιστορία δεν έχει κλείσει. Η αναζήτηση συνεχίζεται, καταλήγει η ανακοίνωση του Γυμνασίου.