Πάμε να τους πάρουμε τα σώβρακα στη Γιουροβίζιον

Εντάξει, εδώ γίνεται του Κουτρούλη ο γάμος όταν φταρνιστεί (κοινώς αψιουριστεί) ο Φειδίας και δεν θα γινόταν χαμός με τον τραγούδι (;) το οποίο θα εκπροσωπήσει (που λέει ο λόγος) την Κύπρο στον αχταρμά που καλείται Γιουροβίζιον; Για όσους έτυχε στο παρελθόν να διαβάσουν την στήλη σχετικά τον εσμό (συρφετό) ή τον λεγόμενο θεσμό της Γιουροβίζιον, γνωρίζουν πως, αν καταργείτο, μέχρι και τσιμπούσι (πάρτι επί το ελληνικότερον) θα διοργάνωνα. Στο απευκταίο σενάριο που η Κύπρος θα επιλέξει να συνεχίσει να χρεώνει τους ιθαγενείς για να κάνουν κάποιοι το κομμάτι τους (να επιδεικνύονται και να ανταλλάζουν μεταξύ τους συγχαρητήρια) για να μας πλασάρουν την υποκουλτούρα της κάθε χώρας (από σημεία μέχρι και τέρατα), τότε θα ήταν προτιμητέο να εμφανιστούμε ως Κύπρος με τους δικούς μας ανθρώπους, με τα δικά μας ακούσματα, να δείξουμε τον πολιτισμό μας.
Και είναι εδώ που κρίνω τους διοργανωτές και τους συντελεστές του φετινού (μετά συγχωρήσεως) τραγουδιού. Μόνο και μόνο το γεγονός ότι δεν περιέλαβαν στο φιλμάκι το σήμα κατατεθέν της Κύπρου, είναι (με πάσαν επιείκεια) αξιοκατάκριτοι. Πως διανοήθηκαν να παραβλέψουν την πατάτα της Ξυλοφάγου; Αυτό το αξιοθέατο το οποίο έκανε την Κύπρο γνωστή ανά τα πέρατα της οικουμένης. Μα επιτέλους, ποια είναι τα κριτήρια σας;
Για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι χρησιμοποιήθηκε μονοκάμπινο αντί διπλοκάμπινο για την μεταφορά πορτοκαλιών. Πως παραμερίζετε κύριοι τον μισό πληθυσμό της Κύπρου; Παραπέμπει σε Κύπρο το μονοκάμπινο και όχι το διπλοκάμπινο; Έπειτα αφέθηκαν πολλά κενά. Για παράδειγμα, τα πορτοκάλια στο μονοκάμπινο ήταν σιεκκέρικα ή μέρλιν; Έπειτα, στον αγώνα τάβλι των δύο ηλικιωμένων, ποιος κέρδισε; Η Ομόνοια;
Γιατί δεν παρενέβη η Αστυνομία ή έστω οι υπηρεσίες της οικείας τοπικής αρχής όταν ο σκύλος ή τα σκυλιά επιτέθησαν στην αοιδό μας και της έφαγαν τη μισή φούστα. Εκτός και αν μας πουν πως αυτή είναι η μόδα του (τέλος πάντων) ρούχου το οποίο περιέβαλλε ευαίσθητα δεδομένα. Καλύτερη αποτύπωση αρχοντοχωριατισμού δεν μπορούσε να υπάρξει από το τραγούδι του ΡΙΚ. Εντός μερικών λεπτών έχει περιγραφεί η Κύπρος ή ο τρόπος που ζουν αρκετοί Κύπριοι ή πως νομίζουν ορισμένοι ότι ζούμε.
Στην αρχή του βίντεο, το οποίο παρακολούθησα (σχεδόν) με θρησκευτική ευλάβεια, κάτι σαν φλόκκος (σφουγγαρίστρα) με κρόσσια φαίνεται να τρέχει. Μετά μια τύπισσα αρπάζει ένα πορτοκάλι και τα νύχια της ήταν τόσο μεγάλα που μου θύμιζαν έναν Ινδό ο οποίος έκανε 20 χρόνια να κόψει τα νύχια του για να καταγραφεί στα ρεκόρ Γκίνες. Την Κύπρο εκπροσωπούσε ή τον σύνδεσμο νυχούδων;
Το πιο κυπριακό στοιχείο ήταν οι τρεις γριές οι οποίες «έκοβαν κίνηση» στο δρόμο, κάτι το οποίο ισχύει από καταβολής κόσμου. Ύστερα τις έβαλαν να σκουπίζουν ένα σπορ αυτοκίνητο, κάτι το οποίο δικαιολογείται μόνο αν είχε ρεπό η οικιακή βοηθός. Εκτός πάλι και αν την έστειλαν στα σπίτια των παιδιών της οικογένειας να πλύνει ένα προς ένα όλα τα αυτοκίνητα.
Έπειτα, για να πω το ήμαρτον μου, η επανάληψη του «τζιάλλα» μου θύμισε το γνωστό βίντεο με τον τέως υπουργό παρ-Ενέργειας κ. Γιώργο Λακκοτρύπη όταν μιλούσε για χρήματα. Τζιάλλα, τζιάλλα, τζιάλλα. Ύστερα είδα μια καρυάτιδα (που λέει ο λόγος) να λικνίζεται και θυμήθηκα το ερώτημα το οποία συνήθιζαν να εγείρουν τα παλιά καμάκια του νησιού όταν αντίκριζαν ανάλογο «φαινόμενο»: «Μάνα μου, είσαι εσού που σούζεσαι, όξα εν η στράτα»;
Κάποια στιγμή μεταφερόμαστε στην πλατεία του χωριού και όλοι ξελαρυγγιάζονται περιχαρείς ωσάν να αυξήθηκε η σύνταξή τους άλλα €5 το μήνα και το γιορτάζουν. Και ένα νεαρός κάνει σούζα με ένα μοτοποδήλατο και όλοι σχολίασαν το γεγονός ότι δεν φορούσε κράνος τη στιγμή κατά την οποία το θέμα είναι πως η μηχανή είναι «πειραγμένη» για να είναι σε θέση να χρησιμοποιείται και για σούζες. Δηλαδή, πρώτη φορά είδαν νεαρό χωρίς κράνος και το κάνουν θέμα; Όχι, σας προκαλώ πηγαίνετε σε οποιαδήποτε πόλη πλην της Λευκωσίας όπου το κράτος εξακολουθεί να λειτουργεί (εν μέρει) και ελέγξετε πόσοι φοράνε κράνος.
Ύστερα κάποια σηκώνει το ακουστικό (τη στιγμή κατά την οποία σταθερά τηλέφωνα δεν υπάρχουν πλέον στην Κύπρο και αναφωνεί, «Κόρη μου, κόρη μου, σάστου τζι εφύαμεν, αν και έπρεπε να πει «σάστα τζι εγύρασιν». Εμφανίζεται και κάποιος σε ενδιαφέρουσα και άλλοι φωνάζουν όπα, όπα.
Όπως μας εξήγησε το ΡΙΚ, «το επίσημο βίντεο κλιπ αποτυπώνει την καλλιτεχνική ταυτότητα της συμμετοχής, συνδυάζοντας σύγχρονη αισθητική, έντονο ρυθμό και εικόνες που αναδεικνύουν τον χαρακτήρα και την ενέργεια του τραγουδιού». Μετά συγχωρήσεως, αλλά αν το τραγούδι δεν είχε χαρακτήρα τι θα βλέπαμε;. Είναι ωσάν να λέμε τσόντα με ρομάντζο;
Και η τελική θέση της στήλης: Το τραγούδι μας δεν συμμετέχει σε διαγωνισμό Teatro alla Scala στο Μιλάνο που θεωρείται η πλέον διάσημη όπερα στον κόσμο. Χαλαρά. Στη Γιουροβίζιον πάμε. Με μουσική και εικόνα που ταιριάζει σε ένα διαγωνισμό, που πριν αρχίσει κάθε χρόνο είμαστε ανάμεσα στους πρώτους και στο τέλος συνήθως πατώνουμε. Σε πολλούς δεν άρεσαν όσα παρακολουθήσαμε. Αλλά προφανώς η πλειοψηφία όσων ψηφίζουν έχουν άλλα κριτήρια. Σε μια εποχή που τα τραγούδια δεν έχουν στίχους και πλασάρεται μουσική χωρίς νότες, ας μην περιμένουμε μελοποίηση ενός άλλου «Άξιον εστί». Και ό,τι και να συμβαίνει, το θέμα δεν αντιμετωπίζεται με την απόσυρση της συμμετοχής μας στο παρά πέντε. Και αν ως πολιτεία δεν δαπανήσουμε χρήματα για μουσική παιδεία, στο τέλος αντί τραγούδια θα στέλνουμε άναρθρες κραυγές.
Καλή τύχη στην Αντιγόνη, καλή τύχη στην Κύπρο. Πάμε να τους πάρουμε τα σώβρακα.