Ο νόμος του ισχυρού δεν είναι κανονικότητα

Η γκαγκστερική αμερικανική επιχείρηση αρπαγής και απαγωγής του Νικολά Μαδούρο και ο ταυτόχρονος βομβαρδισμός του Καράκας, συνιστά ωμή παρέμβαση στα εσωτερικά της Βενεζουέλας, απρόκλητη εισβολή σε ξένη χώρα και προκλητική παραβίαση κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου, και αυτό ανεξαρτήτως ποιος ήταν ή δεν ήταν ο Μαδούρο, και αν είχε ή δεν είχε, την υποστήριξη του λαού του.
Κανείς δεν έχει αναθέσει στον Ντόναλντ Τραμπ ρόλο παγκόσμιου χωροφύλακα, ούτε και προστάτη του οποιουδήποτε λαού κυβερνάται αντιδημοκρατικά και αυταρχικά ή ζει σε καθεστώς φτώχειας και οικονομικής εξαθλίωσης.
Ουδείς αμφισβητεί ότι υπήρχαν σοβαρά προβλήματα στη διακυβέρνηση της Βενεζουέλας από το καθεστώς Μαδούρο, όμως αυτό σε καμία περίπτωση δεν συνιστούσε, κάποιου είδους απειλή για τις ΗΠΑ ή για κάποια γειτονική της χώρα που να δικαιολογεί -με την αυστηρή έννοια του όρου- κάποιου είδους ξένη παρέμβαση.
Ούτε φυσικά γίνονται πιστευτά ή υπάρχουν σοβαρές αποδείξεις ότι ο Μαδούρο ήταν αναμειγμένος σε εμπόριο σκληρών ναρκωτικών και όπλων, όπως τον κατηγορούν οι ΗΠΑ και ο Τραμπ.
Τέτοιου ή ανάλογου είδους «κατηγορητήρια» οι ΗΠΑ στήνουν κάθε φορά που αποφασίζουν να καταλύσουν τη διεθνή τάξη και νομιμότητα και να παρέμβουν σε γειτονικές ακόμα και μακρινές τους χώρες για να ανατρέψουν μη αρεστούς τους ηγέτες και καθεστώτα και να εξυπηρετήσουν οικονομικά ή γεωστρατηγικά τους συμφέροντα και σχεδιασμούς. Το έπραξαν κατά κόρον στη γειτονική τους Λατινική Αμερική, το έπραξαν στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, τη Συρία και τώρα το επαναλαμβάνουν στη Βενεζουέλα.
Όλοι γνωρίζουν ότι πίσω από την επίθεση Τραμπ στον Μαδούρο κρύβεται η επιδίωξη των ΗΠΑ να βάλουν στο χέρι τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου της Βενεζουέλας -τα μεγαλύτερα στον κόσμο- και όλα τα υπόλοιπα αποτελούν απλές «προφάσεις εν αμαρτίαις».
Δεν είμαστε θιασώτες είτε του Μαδούρο, είτε του καθεστώτος του, και ούτε θεωρούμε ότι δεν υφίσταται θέμα εκδημοκρατικοποίησης της Βενεζουέλας. Αυτό όμως αποτελεί καθαρά εσωτερικό θέμα της Βενεζουέλας και του λαού της και κανενός αυτόκλητου «προστάτη». Ακόμα και αν υπήρχαν άλλα ζητήματα που επηρέαζαν άλλες χώρες γι' αυτά υπάρχουν οι κανόνες διεθνούς δικαίου και οι διεθνείς οργανισμοί επίλυσής τους και όχι το δίκαιο του ισχυρού που επιστρατεύει «καλή ή κακή τη πίστει», ο Ντόναλντ Τραμπ.
Εν ολίγοις, η γκαγκστερική και πειρατική αρπαγή του Νικολά Μαδούρο και η μεταφορά του στις ΗΠΑ για να περάσει από «δίκη», αν γίνουν αποδεκτά, κανονικοποιούν την αυθαιρεσία και την επιβολή του νόμου του ισχυρού και δημιουργούν άκρως επικίνδυνα προηγούμενα.
Ας μην ξεχνάμε ότι από την πρώτη στιγμή της επανεκλογής του ο Ντόναλντ Τραμπ, δεν έκρυψε τις βλέψεις του για τη Γροιλανδία και τον Κόλπο του Μεξικού, αλλά και την ενόχλησή του για άλλες χώρες, όπως η Κίνα, η Κολομβία, η Κούβα, ακόμα και για την Ευρώπη.
Αν νομιμοποιηθούν οι ενέργειες και πρακτικές του στη Βενεζουέλα, πού θα σταματήσει άραγε;