Ο Μιχάλης Σαράντης είναι το λαμπρό μέλλον του ελληνικού θεάτρου

Λίγοι είναι οι ηθοποιοί που καταφέρνουν να απαλλαγούν από την περιττή «πόζα», τις σοσιαλμιντιακές σειρήνες της εποχής ή το περισπούδαστο ύφος της «ποιότητας» (που επιδεικνύεται άτσαλα). Ο Μιχάλης Σαράντης είναι, εδώ και λίγα χρόνια, η «αποκάλυψη» για τους περισσότερους και συγκαταλέγεται στις φωτεινές εξαιρέσεις.
Ο Μιχάλης Σαράντης είναι ο κύριος λόγος που η θεατρική παράσταση «Η Κουζίνα» του Άρνολντ Γουέσκερ, η οποία παρουσιάζεται φέτος στο «Θέατρο Κιβωτός» της Αθήνας, είναι sold out από την μέρα έναρξής της– έπειτα, η ευφυής σκηνοθεσία του Γιώργου Κουτλή, αλλά και οι εκλεκτοί συνάδελφοί του που μοιάζουν σα να συμμετέχουν σε κάτι βαθιά ουσιαστικό -αν και θορυβώδες (όπως κι η πραγματικότητα)- αναδεικνύοντας ταυτόχρονα το δικό του μεγαλειώδες ταλέντο· ενός σεφ παραδομένου εν πρώτοις στις δυσκολίες ενός μικρού κύκλου επαγγελματιών που -ιδιαίτερα στο παρελθόν- προαπαιτούσε την ανοχή και την λεκτική βία ως προϋπόθεση επιβίωσης.
Το ίδιο συνέβαινε και στα τηλεοπτικά «Διάφανη Αγάπη» και «Πανθέοι» στα οποία είχε παίξει πέρσι και πρόπερσι ο Σαράντης (χωρίς να κάνουν ιδιαίτερη αίσθηση από άποψη θεαματικοτήτων της Nielsen, κάνοντας τον «σταρ» εν μία νυκτί, κάτι ίσως που να τον «προστάτευσε»)· λίγο πιο πριν στον «Παράδεισο των Κυριών», για το μαζικότερο κοινό, που δεν είχε προλάβει να γητευτεί από τον μεταμορφωτικό πυρήνα της Τέχνης και του μεγάλου του ταλέντου, μερικά χρόνια πριν, στον θεατρικό του «Αίαντα», σε σκηνοθεσία του, επίσης, υπερταλαντούχου, Γιώργου Νανούρη.
Ειδικά φέτος, που ο Σαράντης δεν συνοδεύει με τηλεοπτικό «σουξέ» την αποδεδειγμένη στο ταμείο της Πειραιώς μεγάλη του επιτυχία, η «κατάκτηση» του κοινού εμπεριέχει διπλή σημασία: Δεν εξαρτάται από το limit up οποιουδήποτε μαζικού πρωταγωνιστή στο ανθρωποφαγές «χρηματιστήριο» της TV και, επιπλέον, δεν «εξαργυρώνει» απολύτως τίποτα από το παρελθόν απέναντι στην πληθώρα των θεατών που σπεύδουν «για να δουν τον Σαράντη» (#trueStory).
Έπειτα, είναι και η «κανονικότητα» του που τον κάνει ιδιαιτέρως συμπαθή ως προσωπικότητα αφού, χωρίς οποιοδήποτε στόμφο και αλαζονικό ύφος ως «του παιδιού που τελείωσε το Τέχνης και βραβεύτηκε με το «Δημήτρης Χορν» για την ερμηνεία του Νότη Σερδάρη στη «Φλαντρώ» του Παντελή Χορν» διαθέτει την φυσιολογικότητα του ανθρώπου που υπηρετεί την Τέχνη του, αλλά δεν εξαρτά την ιδιωτική του ζωή -τους φίλους, τη γυναίκα του, την καθημερινότητά του- από εκείνην· ένας άνθρωπος μεγαλωμένος στο ποικίλου ψηφιδωτού κέντρο της Αθήνας, ένας συνεπής επαγγελματίας που επιδίωξε τα γήινα του χαρακτηριστικά -αυτά για τα οποία λένε πως αγαπούν όσοι τον γνωρίσουν- να τα διατηρήσει ατόφια ως μέρος ενός ενιαίου DNA αυθεντικότητας, που ζει μέσα στις ανάγκες μιας εποχής που «απαιτεί» και Instagram και προώθηση προϊόντων μέσω των social – χωρίς, όμως, αυτό να γίνεται σε βάρος της δουλειάς του, αλλά ως μέρος ενός απολύτως ακομπλεξάριστου ηθοποιού που πρέπει και να επιβιώνει οικονομικά.
Το παρατηρείς, άλλωστε, και από τις συνεντεύξεις που δίνει – το λένε κι οι δημοσιογράφοι που τον κάνουν αμέσως οικείο σ’ εκείνους· δεν είναι παρανοϊκά απαιτητικός (όπως άλλοι), δεν θέλει να «τσεκάρει» το τελικό κείμενο αφού δεν είναι πλημμυρισμένος -προφανώς- από ποικίλες κουτές ανασφάλειες, δεν παίρνει τόσο στα σοβαρά τον εαυτό του, μιλώντας με άνεση «για όλα» και με την εσωτερική ισορροπία του συνειδητοποιημένου συνεντευξιαζόμενου που ζει στο 2025 και ξέρει τι συμβαίνει γύρω του, στον κόσμο ολόκληρο, με τη συνείδηση του ανθρώπου που ξέρει πως είναι απλώς μία ανύπαρκτη κουκίδα στην άπλετη έρημο του πλανήτη.
Κι αυτό μεταφέρεται στο κοινό με μεγάλη ευκολία– ως η εξαίρεση στον θλιβερό «κανόνα» των συνομήλικών του: Γίνεται αμέσως οικείος χωρίς να «ξοδεύει» την ουσία του (είναι σα να φιλτράρει τα διθυραμβικά σχόλια με κάποιο μαγικό τρόπο μέσα στο κεφάλι του, να τα αποδέχεται μεν αλλά και να τα ξεχνάει ταυτόχρονα ώστε να μπορεί να προχωρά χωρίς «βαρίδια» και «στοιχήματα ανάδειξης μεγαλύτερης υποκριτικής Τέχνης»), είναι σεμνός, ταπεινός, ξέρει πολύ καλά την αλήθεια και την λαϊκότητα της γειτονιάς από την οποία προέρχεται φέροντάς την μέσα του ως «διαμάντι» επεξεργασμένο, έχει θετικότητα στα πράγματα και στους ανθρώπους (αν και είναι εμφανή τα «μαύρα» του σημάδια), είναι ευγενής – έχει, αν μη τι άλλο, την συγκρότηση του ταλαντούχου ηθοποιού που το χάρισμά του, ως τόσο άπλετο, τον κάνει αμέσως και ερωτεύσιμο.
«Είναι τόσο ταλαντούχος, που θες αμέσως να τον ερωτευτείς – παρά τη μεγάλη του μύτη, παρά το ότι δεν έχει μοντελικά χαρακτηριστικά» μου είπε πρόσφατα μία γνωστή κριτικός Τέχνης για εκείνον χαμογελώντας, που προτιμά στα γραπτά της να κρατά τις ισορροπίες ώστε να μην απογοητεύσει έτερους συναδέλφους του. Αλλά είναι κοινή η θεώρηση – είτε λέγεται δημόσια είτε όχι: Ο Μιχάλης Σαράντης είναι το μέλλον του ελληνικού θεάτρου και ο νέος (παρά τα 40 κλεισμένα του χρόνια) μεγάλος πρωταγωνιστής του.
Επιβάλλοντας την αλήθεια του
Ο Σαράντης δεν «παίζει» απλώς έναν χαρακτήρα· τον ζει. Εμβαθύνει στην ψυχοσύνθεσή του, αναζητά τα κίνητρα και τις αντιφάσεις του, και τελικά δημιουργεί μορφές αληθινές, με σάρκα και οστά – τόσο στο θέατρο όσο και στην τηλεόραση που καθόλου δεν αποστρέφει με βδελυγμία· αντιθέτως. Με εξαιρετική υποκριτική ακρίβεια και ανεπιτήδευτη παρουσία, καταφέρνει να μεταδίδει τα πιο σύνθετα συναισθήματα με μια απλή ματιά -ή με μια σιωπή, όπως συμβαίνει και στην «Κουζίνα»- που «λέει» περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσαν να πουν οι λέξεις.
Αυτό δείχνει και τη μεγάλη του ευρύτητα, το φάσμα των ρόλων που μπορεί να αναδείξει· μία σπάνια ευελιξία και ευπλαστότητα. Απαλλαγμένος εκ φύσεως από την αλαζονεία του «ωραίου» με το μεγάλο fan club, o Μιχάλης Σαράντης μπορεί να κινηθεί από το έντονα δραματικό μέχρι το λεπτά κωμικό με φυσικότητα και χάρη, χωρίς να χάνει την εσωτερική του αλήθεια, χωρίς να έχει ήδη απωλέσει ίχνος από όσα του δίδαξαν οι δάσκαλοί του στο Τέχνης. Κι έτσι, αυτή η ικανότητα προσαρμογής, φανερώνει όχι μόνο τεχνική δεινότητα, αλλά και βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης φύσης που «υποδύεται» στη σκηνή ή στα τηλεοπτικά πλατό – ίσως το πιο ουσιαστικό χαρακτηριστικό ενός πραγματικά μεγάλου ηθοποιού.
Παράλληλα, ο Σαράντης φέρει μεν μια σκηνική παρουσία που εκπέμπει ισχυρή ενέργεια, αλλά χωρίς ίχνος επιτήδευσης – κάτι που ο Κουτλής κατάφερε να εντοπίσει στην «Κουζίνα» του και να αναδείξει με τον καλύτερο τρόπο. Η φωνή του, το βλέμμα του, η κίνησή του – όλα συντονίζονται σε μια αρμονική ισορροπία που μαρτυρά την μεγάλη του εμπειρία στο θέατρο, συγκρότηση και ένστικτο, παραδίδοντάς μας με περισσή χάρη το ισχυρό-ουσιώδες αποτύπωμά του, αφού δεν επιδιώκει τον εντυπωσιασμό· αλλά την αλήθεια και την ουσιαστική συγκίνηση.
Κι αυτό είναι που τον ξεχωρίζει εν τέλει: Ως ένας ηθοποιός που διαθέτει βαθιά κατανόηση της Τέχνης του, με ευαισθησία, με πειθαρχία και με πνευματική ωριμότητα· ένας δημιουργός συναισθημάτων που, με κάθε του ρόλο, υπενθυμίζει πώς πρέπει να είναι η πραγματική υποκριτική Τέχνη του μέλλοντος.
Ελεύθερα, 4.1.2026