Ο «κ@λοπαιδισμός« ως τρόπος συμπεριφοράς

Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από μια παράδοξη αναβάθμιση του τίποτα. Εκεί που κάποτε η ημιμάθεια αναγνωριζόταν ως επικίνδυνη, σήμερα η πλήρης αμάθεια προβάλλεται ως αυθεντικότητα και το θράσος ως επικοινωνιακό χάρισμα.
Το φαινόμενο δεν είναι απλώς κοινωνικό, είναι βαθιά πολιτικό και άκρως ανησυχητικό και επικίνδυνο. Όταν ένας άνθρωπος επιλέγει να προβάλλει ως μοναδικό του εφόδιο και προσόν, τα καραγκιοζιλίκια στο TikTok και στο YouTube, θεωρώντας ότι οι ελλείψεις του σε παιδεία, ήθος και κοινωνική συγκρότηση καλύπτονται από μια καρδούλα με τα δάχτυλα και ένα επαναλαμβανόμενο «αγαπώ σας», τότε το πρόβλημα δεν το έχει μόνο ο ίδιος. Το έχουν κυρίως αυτοί που τον ανέδειξαν.
Η πολιτική, όταν κατεβαίνει στο επίπεδο του TikTok, δεν έρχεται πιο κοντά στον πολίτη, αλλά γίνεται πιο φτηνή, πιο πρόχειρη και πιο χυδαία.
Είναι πραγματικά εντυπωσιακό το επιχείρημα της «ταχύρρυθμης μάθησης» που επιστρατεύουν όσοι δηλώνουν με περισσή άνεση ότι δεν ξέρουν τίποτα. Όταν κάποιος δεν κατάφερε να μάθει επαρκώς καν τη μητρική του γλώσσα, όταν δεν έμαθε τους στοιχειώδεις κανόνες κοινωνικής συμπεριφοράς και όταν ακόμα χρησιμοποιεί απαξιωτικούς όρους για ανθρώπους με νοητική υστέρηση, πώς ακριβώς υπόσχεται ότι θα μάθει να διαχειρίζεται τις τύχες ενός τόπου; Η άγνοια δεν είναι λευκό χαρτί, είναι μια συνειδητή επιλογή άρνησης της πραγματικότητας.
Όταν το «δεν ξέρω» συνοδεύεται από την αλαζονεία της δημόσιας παρουσίας, μετατρέπεται σε έναν επικίνδυνο κ@λοπαιδισμό, που ποντάρει αποκλειστικά στην αφέλεια και την αμορφωσιά ενός κοινού που διψά για εύπεπτα πρότυπα.
Αυτή η πνευματική ανεπάρκεια γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη όταν αγγίζει σοβαρά ζητήματα διεθνούς ασφάλειας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πώς περιμένεις από έναν άνθρωπο που ζει στον μικρόκοσμο των likes να αντιληφθεί το δράμα των παιδιών της Ουκρανίας, που έχουν απαχθεί από τους Ρώσους εισβολείς; Πώς να κατανοήσει ότι ο τερματισμός της βοήθειας, σε μια χώρα που δέχεται επίθεση, δεν είναι πράξη ειρήνης αλλά συνέργεια και συνενοχή στο έγκλημα; Η επίκληση της «αγάπης», όταν επιδεικνύεις ακραία ανάλγησία, δεν είναι τίποτα άλλο από μια χυδαία επίδειξη κυνισμού. Είναι η προσπάθεια να βαφτιστεί η αδιαφορία και η άγνοια ως δήθεν ανθρωπισμός, την ώρα που η ιστορία γράφεται με αίμα και όχι με ψηφιακές καρδούλες.
Ο νεαρός αυτός δεν είναι κουτός. Είναι κάτι πολύ χειρότερο. Είναι θρασύς, αλαζόνας και διακατέχεται από αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε «σύνδρομο του κ@λοπαιδισμού». Πρόκειται για μια συμπεριφορά που εμπεριέχει υστεροβουλία και πλήρη αδιαφορία για τη ζημιά που προκαλεί στον δημόσιο βίο.
Όταν ένας νεαρός που δεν έχει ανακαλύψει ακόμα τη στοιχειώδη ευγένεια που απαιτεί η δημόσια παρουσία, πλασάρει ως πολιτική σοφία το «εγώ θα ρωτώ τον κόσμο», στην πράξη αυτό σημαίνει ένα πράγμα. Θα ρωτά ότι τον βολεύει, όπως τον βολεύει, όποτε τον βολεύει και θα το βαφτίζει «λαϊκή εντολή», ενώ είναι προσωπικό του εργαλείο.
Η δήθεν «άμεση δημοκρατία», είναι ο τέλειος φερετζές για τον αυταρχισμό της αμάθειας.
Αυτή η «φυλή» των ανθρώπων, που νομίζουν ότι με ένα «αγαπώ σας» καθάρισαν για να επαναλάβουν την επόμενη μέρα την ίδια κενότητα, είναι επικίνδυνη γιατί υπονομεύει κάθε έννοια σοβαρότητας. Όταν ο κ@λοπαιδισμός γίνεται τρόπος ζωής και πολιτική πρόταση, η μόνη απάντηση είναι η ανελέητη κριτική και η άρνηση να γίνουμε συμμέτοχοι στην ανοησία τους.