Ο Βασιλείου μέσα από τα μάτια του Ιακώβου: Η τυχαία γνωριμία, το βράδυ που έχασε τις εκλογές κι ο Κληρίδης

Ένας εκ των στενότερων συνεργατών του Γιώργου Βασιλείου στην πενταετία που διετέλεσε πρόεδρος της Δημοκρατίας, ήταν ο Γιώργος Ιακώβου, ο οποίος υπηρέτησε στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών. Ο ίδιος τον είχε συνοδεύσει σε ταξίδια που σχετίζονταν με το Κυπριακό αλλά και τη διπλωματία της χώρας. Ο δημοσιογράφος του Alpha Ευάγγελος Αγαπίου τον συνάντησε στο σπίτι του στη Λευκωσία, για να του διηγηθεί στιγμές από τις μεταξύ τους στιγμές.
-Είσαστε ένας άνθρωπος που έζησε τον Γιώργο Βασιλείου από την πρώτη μέρα διακυβέρνησης του τόπου το 1988 μέχρι και την τελευταία μέρα το 1993. Θέλω να μοιραστείτε μαζί μας κάποιες από τις στιγμές με τον Γιώργο Βασιλείου.
«Ήμουν στο κέντρο παραγωγικότητας, τον γνώρισα τυχαία σε μια δεξίωση και μου λέει μπορώ να έρθω να σας δω να κουβεντιάσουμε; Και έτσι αρχίσαμε».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Γιώργος Βασιλείου: Από γιατρός, οικονομολόγος και «αλεξιπτωτιστής» Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας
-Τι σας είπε στο πρώτο τηλεφώνημα μετά τις εκλογές που σας είπε να αναλάβετε το ΥΠΕΞ;
«Εκείνος που έκανε την Πράξη ήταν ο κύριος Παπαϊωάννου και ήρθε στο γραφείο μου και μου λέει να πω στον κύριο βασιλείου να σε διορίσει υπουργό; Του λέω μπορείτε, μετά με πήρε ο Βασιλείου και μου λέει εχάρηκα πολύ να συνεργαστούμε».
-Ποια ήταν τα βασικά χαρακτηριστικά του που τον έκαναν να ελίσσεται στη διπλωματία και να συνομιλεί με προσωπικότητες της εποχής όπως τον Μιετεράν, τη Θάτσερ, τον Ρίγκαν που τον είχε επισκεφτεί και στον Λευκό Οίκο;
«Ταλέντο, είναι ταλέντο. Μιλούσε πολύ καλά. Τα αγγλικά του ήταν αρκετά καλά. Άκουε. Ήξερε να ακούει».
-Πώς θυμάστε τη νύχτα που έχασε τις εκλογές;
«Εστενοχωρήθηκε. Επίστευα ότι θα κερδίσω μου έλεγε. Θα συνεισφέρεις του είπα από τη θέση σου. Δεν τελειώνει η συνεισφορά».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Γιώργος Βασιλείου: Ο άνθρωπος που έφερε νέο αέρα στην πολιτική ζωή
-Η ατάκα τότε με τον Κληρίδη που του είπε να πάει σπίτι του; Τη θυμάστε;
«Ο Κληρίδης ήταν ένας σοβαρός, σεβαστό πρόσωπο για να του πεις πήγαινε σπίτι του. Σε κάποια στιγμή μου είπε έκανα λάθος και έπρεπε να με σταματήσεις. Πέντε χρόνια δεν καβγαδίσαμε ποτέ. Με εκτίμησε και τον εκτίμησα. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Aιωνία του η μνήμη…»