Οι ύμνοι για το Κυπριακό και η χαμένη σοβαρότητα

Του Κώστα Α. Κωνσταντίνου
Έτσι όπως πάμε, θα πεθυμήσουμε τις πασχαλινές και χριστουγεννιάτικες πολιτικές αναλύσεις του μακαριστού τέως Αρχιεπισκόπου Χρυσόστομου, που διαβάζονταν στις εκκλησίες είτε τη μέρα των Χριστουγέννων είτε το Μεγάλο Σάββατο. Διότι πολύ απλά, με τα όσα ακούσαμε, πλέον η κατάσταση πάει σε άλλο επίπεδο.
Η Ιερά Σύνοδος άναψε, μαθαίνουμε, πράσινο φως για τη σύνταξη ειδικών ύμνων που θα αναφέρονται στο Κυπριακό, υιοθετώντας σχετική εισήγηση του Αρχιεπισκόπου. Τα μέλη της Συνόδου ενέκριναν ομόφωνα την πρόταση για τη δημιουργία ικετευτικών ύμνων, οι οποίοι θα είναι άμεσα συνδεδεμένοι με το εθνικό ζήτημα.
Οι ύμνοι αυτοί αναμένεται να ενταχθούν στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. Πρόκειται, μαθαίνουμε, περί ύμνων που θα προστεθούν στις τρεις στάσεις των Εγκωμίων της Μεγάλης Παρασκευής. Πρόταση, βέβαια, που έρχεται με νωπές τις μνήμες των όσων ειπώθηκαν στο τελευταίο του χριστουγεννιάτικο μήνυμα, ότι μοντέλα, κατά τον ίδιο, όπως η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, η συνομοσπονδία ή η λύση δύο κρατών, οδηγούν σε εθνική ευθανασία και η όποια λύση πρέπει να διασφαλίζει πλήρως τα δικαιώματα που απολαμβάνουν όλοι οι πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Όπως και της νουθεσίας προς το ποίμνιο, για τις αυταπάτες που, κατά τον ίδιο, καλλιεργούνται γύρω από δήθεν ευνοϊκές αλλαγές λόγω των εκλογών στα κατεχόμενα. Δηλαδή, συνδέοντας τα δύο αυτά στοιχεία που προανέφερα, πού καταλήγουμε; Μήπως στο ότι η ηγεσία της Εκκλησίας βασίζει τις όποιες προοπτικές λύσης στις υμνωδίες αντί στην προσήλωση στο συμφωνημένο πλαίσιο;
Αντί η ηγεσία της Εκκλησίας να καταθέσει τις απόψεις της κατά τρόπο ξεκάθαρο, προτείνοντας και κατιτίς κι όχι απλά απορρίπτοντας το ένα και το άλλο, παραπέμπει το ζήτημα στο ποίμνιο. Κι από κει και πέρα, μιας κι ανοίξαμε το θέμα, κάπου εδώ ας βάλουμε κι ένα ερώτημα που έχει να κάμει με το timing αυτής της απόφασης. Τόσο καιρό που μας έφταιγε ο διχοτομιστής Τατάρ, γιατί η ηγεσία της Εκκλησίας να υποβάλει αυτές τις ευφάνταστες ιδέες; Και γιατί τώρα;
Ο καθένας ας κρίνει. Πέραν τούτου, υπάρχει κι ο περιβόητος ασκός του Αιόλου. Εφόσον η ηγεσία της Εκκλησίας αποφάσισε να τον ανοίξει για το Κυπριακό, εγώ προσθέτω και πολλά άλλα.
Ας συμπληρώσουμε δίπλα στους ύμνους, οι οποίοι θα είναι άμεσα συνδεδεμένοι με το εθνικό ζήτημα, κι ύμνους οι οποίοι θα είναι άμεσα συνδεδεμένοι με τα μεγάλα προβλήματα που μαστίζουν σήμερα την πλειοψηφία του ποιμνίου, που τα βγάζει πολύ δύσκολα πέρα. Για τις εκποιήσεις, την ενεργειακή κρίση, την ακρίβεια στη στέγαση, για την απώλεια βιοτόπων εξαιτίας των πυρκαγιών και πάει λέγοντας. Κι έχω την εντύπωση ότι πλέον οφείλουμε να ξαναβρούμε τη σοβαρότητα που έχει χαθεί, στο ευρύ πλαίσιο της δημόσιας ζωής.