Οι πολλές ομιλίες και η συνεχής προβολή δεν βοηθούν

Μπήκαμε στο 2026 και το μεγάλο πρόβλημα που μας καίει, το εθνικό μας ζήτημα, εξακολουθεί να λιμνάζει, να μην προχωρεί και να εδραιώνεται η στασιμότητα. Αυτό σημαίνει μια ντε φάκτο διχοτόμηση, που δεν φαίνεται να ενοχλεί ούτε τον Πρόεδρο ούτε αυτούς που τον στηρίζουν. Εάν η εμπειρία του παρελθόντος προδικάζει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον, αυτό προδιαγράφεται άδηλο και δυσοίωνο. Όταν εξελέγη και για τρία σχεδόν χρόνια δεν έπαψε να υπόσχεται σε εξωτερικό και εσωτερικό ότι είναι έτοιμος για ουσιαστικές συνομιλίες και ότι θα κάνει ό,τι περνά από το χέρι του για να λυθεί το Κυπριακό. Όμως εκείνο που ζούμε είναι οι υποσχέσεις, οι εξαγγελίες, οι διακηρύξεις, τα πολλά εγκαίνια, οι φωτογραφίες, τα ταξίδια και οι μεγαλοστομίες. Ενώ είχε την ευκαιρία να κινήσει το ζήτημα έστω και ελάχιστα προς τα εμπρός, όπως για παράδειγμα τη διάνοιξη κάποιου σημείου διέλευσης, δεν το έκανε. Τουναντίον κάνει ό,τι μπορεί για να μείνουν τα δεδομένα ως έχουν.
Η έμφαση στην επικοινωνία και στην εικόνα δεν περιορίζεται μόνο στο Κυπριακό αλλά εφαρμόζεται και σε όλα τα άλλα θέματα. Η ανάληψη της pροεδρίας του Συμβουλίου της ΕΕ είναι μια τυπική διαδικασία διαδοχής των κρατών μελών. Είναι γνωστό ότι η προεδρία δεν μπορεί να πάρει πολιτικές αποφάσεις αλλά ο ρόλος της είναι απλά διαχειριστικός, δηλ. να διασφαλίζει τη συνέχεια της ατζέντας της Ένωσης. Την προεδρία έχουν αναλάβει χώρες πολύ πιο δυνατές από εμάς και με πολύ μεγαλύτερη επιρροή, όμως καμιά δεν έκανε τόσο μεγάλο θόρυβο. Στην περίπτωσή μας Πρόεδρος και κυβέρνηση την εκμεταλλεύονται επικοινωνιακά στο έπακρον: Τις συνεδρίες, τις επισκέψεις, τα επίσημα γεύματα και πολλά άλλα όλα δαπάναις του Ευρωπαίου φορολογούμενου. Ποιο είναι το πολιτικό όφελος για την Κύπρο; Θα πιέσει η ΕΕ την Τουρκία; Προς τι λοιπόν ο τόσος ντόρος αν όχι για το θεαθήναι και την εσωτερική κατανάλωση;
Η ίδια πρακτική της υπερβολής χρησιμοποιώντας τα εγχώρια ΜΜΕ εφαρμόζεται και για τις τριμερείς συμμαχίες, που φτάσαμε αισίως στη δέκατη με Ελλάδα-Κύπρο-Ισραήλ. Η σχετική φιλολογία που αναπτύχθηκε αφήνει την εντύπωση ότι η Κύπρος ούτε λίγο ούτε πολύ αναβαθμίζεται σε περιφερειακή δύναμη της ανατολικής Μεσογείου. Η συμμαχία με το πανίσχυρο Ισραήλ ενθαρρύνει τους οπαδούς της ούτω καλούμενης δύναμης αποτροπής που πιστεύουν στην ενίσχυση της στρατιωτικής μας δύναμης σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορεί να αποκρούσει ενδεχόμενη επίθεση της Τουρκίας εναντίον της Κύπρου, αν είναι αυτό ποτέ δυνατόν! Και αυτή την ψευδαίσθηση αφήνει να αιωρείται με τη σιωπή της η κυβέρνηση. Πώς η συμμαχία με το Ισραήλ θα καταστεί επωφελής για την Κύπρο; Εμείς διαθέτουμε τη θέση μας στην ανατολική Μεσόγειο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Το Ισραήλ πώς θα μας βοηθήσει;
Δεν κατανοώ πού οδηγεί η πολιτική των τριμερών συμμαχιών που όλες έχουν κοινό παρονομαστή τον αποκλεισμό της Τουρκίας και την αφήνουν έξω από τα ενεργειακά, την ηλεκτρική διασύνδεση και άλλα θέματα γενικότερου ενδιαφέροντος. Και αυτό της δίνει το δικαίωμα να ισχυρίζεται ότι η Κύπρος πολιτεύεται σε βάρος της και έτσι δυναμιτίζεται το κλίμα για οποιαδήποτε προσέγγιση στο Κυπριακό. Στη δική μου εκτίμηση αυτή η πολιτική αντιστρατεύεται κάθε ενέργεια επανέναρξης ουσιαστικών διαπραγματεύσεων τώρα που καταβάλλονται συντονισμένες προσπάθειες από τα ΗΕ προς αυτή την κατεύθυνση.
Υπό τις παρούσες συνθήκες η Κύπρος θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος της εξίσωσης μιας ευρύτερης συμμαχίας των χωρών της ανατολικής Μεσογείου, μη αποκλειομένων και άλλων δυνάμεων, αξιοποιώντας τη γεωγραφική της θέση, λιμάνια και αεροδρόμια, και διεκδικώντας ως αντάλλαγμα την αποχώρηση των τουρκικών στρατευμάτων. Να είμαστε έτοιμοι να αναλάβουμε νέο στρατηγικό ρόλο στην περιοχή μας.
Καλό θα ήταν να εξηγούσε ο Πρόεδρος σε κατανοητή γλώσσα, και όχι με ήξεις αφήξεις, προς τα πού στοχεύει η εξωτερική μας πολιτική και πώς βοηθά στη δημιουργία ευνοϊκού κλίματος για τις συνομιλίες. Γιατί υπάρχει άβυσσος μεταξύ των λόγων και των έργων του και δεν γίνεται πια πειστικός. Ας εξηγήσει τι γίνεται για να καταλάβει και ο κόσμος.