Οι γυναίκες που τις ξέχασε η υποκρισία… και ο Θεός τους

Του Πατριάρχη
Χθες ήταν η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Στην Ευρώπη και γενικότερα στη Δύση ακούσαμε ξανά τα γνωστά για ίσες ευκαιρίες, μισθολογικό χάσμα, συμμετοχή στα κέντρα λήψης αποφάσεων. Όλα απολύτως σωστά. Μόνο που υπάρχει και μια άλλη όψη, πιο σκοτεινή, πιο ωμή και πιο αβάσταχτη. Είναι οι γυναίκες που δεν διεκδικούν απλώς καλύτερους όρους ζωής, αλλά παλεύουν για το στοιχειώδες δικαίωμα να ζουν ελεύθερες.
Στο Αφγανιστάν, το καθεστώς των Ταλιμπάν η γυναίκα έχει μετατραπεί σε ένα ον δίχως πρόσωπο και φωνή, αποκλεισμένη από την εκπαίδευση και την εργασία, φυλακισμένη μέσα σε ένα ύφασμα που σβήνει την ύπαρξή της. Τα κορίτσια αποκλείονται από τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, οι γυναίκες από τα πανεπιστήμια, από μεγάλο μέρος της εργασίας, ακόμη και από δημόσιους χώρους όπως πάρκα, γυμναστήρια και αθλητικούς χώρους. Τα ίδια τα Ηνωμένα Έθνη περιγράφουν το Αφγανιστάν ως τη σοβαρότερη κρίση δικαιωμάτων γυναικών παγκοσμίως. Δεν πρόκειται για κοινωνική καθυστέρηση. Πρόκειται για συστηματική κρατική ταπείνωση.
Στο Ιράν, η κατάσταση έχει άλλο προσωπείο, αλλά την ίδια βαρβαρότητα. Μετά τη δολοφονία της Τζίνα Μαχσά Αμινί και το ξέσπασμα του κινήματος «Γυναίκα, Ζωή, Ελευθερία», το καθεστώς δεν αναθεώρησε τίποτα. Αντίθετα, ενίσχυσε την καταστολή, την παρακολούθηση και την επιβολή της υποχρεωτικής μαντίλας, χρησιμοποιώντας κρατικούς μηχανισμούς, ψηφιακή επιτήρηση και ένα κλίμα εκφοβισμού που θυμίζει βιομηχανία κοινωνικού ελέγχου. Ο ΟΗΕ κάνει λόγο για θεσμικές διακρίσεις και σοβαρές παραβιάσεις δικαιωμάτων, ορισμένες από τις οποίες μπορεί να συνιστούν εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.
Οι γυναίκες της Παλαιστίνης; Εδώ η υποκρισία περισσεύει, γιατί πολλοί τις θυμούνται μόνο ως εικόνα πόνου μέσα στον πόλεμο, αλλά αποφεύγουν να μιλήσουν για το διπλό τους βάρος. Από τη μια, η φρίκη των ισραηλινών βομβαρδισμών στη Γάζα, η πείνα, ο εκτοπισμός, η ανασφάλεια, η διάλυση κάθε έννοιας καθημερινότητας και από την άλλη, η ασφυξία που γεννά κάθε ισλαμιστικός ολοκληρωτισμός, ο οποίος δεν βλέπει τη γυναίκα ως άνθρωπο, αλλά ως ον υπό επιτήρηση. Τα στοιχεία του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών είναι σαφή για τη Γάζα. Οι γυναίκες και τα κορίτσια αντιμετωπίζουν καταστροφικά επίπεδα πείνας, ανασφάλειας και παραβιάσεων δικαιωμάτων και όχι μετά την έναρξη του πολέμου το 2023 αλλά διαχρονικά. Το να μιλά κανείς για τις Παλαιστίνιες χωρίς να βλέπει και τη βία του πολέμου και το δηλητήριο του φανατισμού είναι η βολική μισή αλήθεια και η μισή αλήθεια είναι το αγαπημένο καταφύγιο των υποκριτών.
Το πιο αηδιαστικό όμως είναι άλλο. Βλέπουμε διαδηλώσεις στο όνομα της «ειρήνης», λες και η ειρήνη είναι μια αφηρημένη έννοια, χωρίς περιεχόμενο, χωρίς διάκριση ανάμεσα σε θύτη και θύμα, ανάμεσα σε δημοκρατία και θεοκρατία, ανάμεσα στην ελευθερία και στον μεσαίωνα. Τι ακριβώς ζητούν οι «φριπαλεστάιν»; Να μείνουν αλώβητα καθεστώτα και οργανώσεις που συντρίβουν πρώτα απ’ όλα τις ίδιες τις γυναίκες τους; Να μην ενοχληθεί ο φανατισμός για να αισθάνονται εκείνοι ηθικά ανώτεροι, κρατώντας ένα πλακάτ φασκιωμένοι σε μια καφίγια;
Η αλληλεγγύη προς τη γυναίκα δεν μετριέται με συνθήματα της μόδας. Μετριέται με το αν έχεις το θάρρος να κατονομάσεις τον δυνάστη της και στις περισσότερες περιπτώσεις, ο δυνάστης αυτός έχει όνομα, ιδεολογία και καθεστώς. Είναι ο ισλαμικός φανατισμός, η θεοκρατική τυραννία, η πολιτική δειλία της Δύσης όταν φοβάται να πει τα πράγματα με το όνομά τους.
Αν λοιπόν μια μέρα σαν τη χθεσινή έχει πραγματικό νόημα, αυτό δεν βρίσκεται στα εύκολα χειροκροτήματα, αλλά στη σκέψη για την Ιρανή που την κυνηγούν επειδή θέλει να αναπνεύσει ελεύθερα, για την Αφγανή που της έκλεισαν το σχολείο και το μέλλον, για την Παλαιστίνια που ζει μέσα στα ερείπια και στον φανατισμό. Εκεί είναι η αληθινή δοκιμασία της συνείδησης και τα υπόλοιπα είναι δημόσιες σχέσεις με δήθεν ευαισθησία και «human rights» για σαλόνι, την ώρα που αλλού οι γυναίκες πληρώνουν με τη ζωή τους.