Ντόμινο εξελίξεων σε κινούμενη άμμο

Αν πρέπει να βάλουμε ένα τίτλο στους κυβερνητικούς χειρισμούς αυτός θα ήταν: Όλα λάθος.
O Σταύρος Χριστοδούλου είναι σύμβουλος επικοινωνίας
Ένα πράγμα είναι βέβαιο: ο απολογισμός της προεδρίας Χριστοδουλίδη θα καταγραφεί με ένα καθαρό σημείο τομής. Αναφέρομαι φυσικά στο viral video η δυναμική του οποίου θα σηματοδοτήσει την πριν και μετά περίοδο της σημερινής διακυβέρνησης. Τόσο ο Πρόεδρος άλλωστε, όσο και ο στενός του περίγυρος, έκαναν ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να προκαλέσουν ζημιά στους εαυτούς τους. Ξεκινώντας από τη βραδυφλεγή αντίδραση στο γεγονός (τηρώντας σιγή ασυρμάτου επί ώρες) μέχρι την αμηχανία του Κυβερνητικού Εκπροσώπου να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Τα πράγματα έγιναν πολύ χειρότερα όταν στο κάδρο μπήκε ο ίδιος ο Πρόεδρος με τη δήλωσή του για την παραίτηση του Χαράλαμπου Χαραλάμπους. Αν έδινε εξετάσεις ελληνικών, η φράση «πράξη αυτοπεποίθησης» θα έπαιρνε απροβίβαστο ως αδυναμία κατανόησης κειμένου. Και σαν να μην έφτανε αυτό, προστέθηκε η ανακοίνωση παραίτησης της συζύγου του από τον Φορέα με μελό αναφορές στα παιδιά τους (ως θύματα της «ανελέητης επίθεσης στα ΜΚΔ») και τον Θεό (με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτό σε ένα κοσμικό ευρωπαϊκό κράτος). Αν πρέπει να βάλουμε ένα τίτλο στους κυβερνητικούς χειρισμούς αυτός θα ήταν: Όλα λάθος. Λάθος η έλλειψη γρήγορων αντανακλαστικών, λάθος και το αφήγημα. Γιατί τι άλλο από λάθος στρατηγική είναι η επίκληση του ξένου δάχτυλου προσπερνώντας πολύ βολικά το περιεχόμενο. Τα όσα δηλαδή είπε ο Διευθυντής του Γραφείου του Προέδρου, δημιουργώντας την εικόνα μιας πολιτείας μειωμένων ηθικών αντιστάσεων.
Έκανα όλη αυτή την εισαγωγή καθώς ο πρώτος που επηρεάζεται από το βίντεο είναι ο Νίκος Χριστοδουλίδης. Ο οποίος δικαίως δυσφορεί, όχι μόνο για το timing (έναρξη της Κυπριακής Προεδρίας) αλλά επειδή η εικόνα της κυβέρνησης πριν από το συμβάν ήταν βελτιωμένη. Σε αυτό βοήθησε πολύ ο Κωνσταντίνος Κόμπος με ένα σερί υποδειγματικών χειρισμών στην ατζέντα του υπουργείου Εξωτερικών. Βοήθησαν και μια σειρά άλλοι χειρισμοί, όπως π.χ. η διαχείριση της ΑΤΑ, με αποτέλεσμα να καταγραφεί μια ελαφριά θετική στροφή της κοινής γνώμης προς την κυβέρνηση. Όλα αυτά στην προ του βίντεο περίοδο. Γιατί αμέσως μετά άνοιξε ο ασκός του Αιόλου.
Το βίντεο βεβαίως δεν επηρέασε μονάχα την κυβέρνηση. Το υπονόησε εξάλλου και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας στη δήλωσή του για τα κόμματα σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές. Κανείς δεν θα μείνει αλώβητος. Είτε επειδή εμπλέκεται άμεσα όπως η κυβέρνηση, είτε εξ αντανακλάσεως όπως τα κόμματα. Τα οποία διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: τα λεγόμενα παραδοσιακά και αυτά που διεκδικούν θέση στη νέα Βουλή ως αντισυστημικά. Προτού επιχειρήσουμε μια αποτύπωση αυτού του νέου τοπίου έχει ιδιαίτερη αξία να εξετάσουμε το έδαφος. Και το έδαφος, τέσσερις μήνες πριν από τις εκλογές, δεν θα ήταν υπερβολή εάν λέγαμε ότι θυμίζει κινούμενη άμμο η οποία διαμορφώνει ένα μεταβαλλόμενο τοπίο. Τις όποιες εκτιμήσεις λοιπόν ή και τα όποια ευρήματα των δημοσκοπήσεων, οφείλουμε να τα εξετάσουμε μέσα από αυτό το πρίσμα: την πολιτική ρευστότητα, η οποία δημιουργείται από την απαξίωση και τον θυμό των Κυπρίων ψηφοφόρων για το κομματικό και πολιτικό σύστημα.
Οι πιο ευνοημένοι από αυτή την εξέλιξη είναι οι λεγόμενοι αντισυστημικοί. Οι οποίοι δεν αποτελούν μια ομοιογενή κατηγορία αφού το κάθε κόμμα έχει τα δικά του ειδικά χαρακτηριστικά. Το ΕΛΑΜ για παράδειγμα, το οποίο κινήθηκε σε χαμηλούς τόνους ενισχύοντας όσους υποστηρίζουν ότι αποτελεί το ακροδεξιό δεκανίκι της κυβέρνησης, έχει ένα σημαντικό πλεονέκτημα έναντι των υπολοίπων: την «σκληρή» ψήφο. Αυτός είναι και ο λόγος που φαίνεται να κλειδώνει την τρίτη θέση, χωρίς να απέχει όμως πολύ από το ΑΛΜΑ και την Άμεση Δημοκρατία. Το ΑΛΜΑ, πάλι, βρέθηκε ξανά στο προσκήνιο αφού τα θέματα διαπλοκής και διαφθοράς αποτελούν το προνομιακό του πεδίο. Η πιο ενδιαφέρουσα περίπτωση όμως είναι το κόμμα του Φειδία και οι διάφοροι γραφικοί που τον περιβάλλουν. Χωρίς να μιλούν, χωρίς να προτείνουν οτιδήποτε, δεν πρέπει να εκπλαγούμε αν τους δούμε να καρπώνονται τη λαϊκή απαρέσκεια. Πρόκειται αναμφίβολα για το κρίσιμο σημείο των καιρών που θα επηρεάσει τόσο την προεκλογική περίοδο όσο και τη σύνθεση της νέας Βουλής. Τα παραδοσιακά κόμματα θα πρέπει να δώσουν αληθινή μάχη, άλλα για να διατηρήσουν την πρωτοκαθεδρία (ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ), άλλα για να διασωθούν (ΔΗΚΟ) και άλλα για να υπάρξουν με την κυριολεκτική έννοια του όρου (ΕΔΕΚ, ΔΗΠΑ, Οικολόγοι). Σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να μιλάμε για ένα ντόμινο πολιτικών εξελίξεων σε κινούμενη άμμο.