Μια βόλτα στη μικρή κοινότητα

Πήγαμε με τον κοινοτάρχη μια βόλτα στην περιοχή του, μια παλιά γειτονιά που διατηρεί ακόμα κάποια χαρακτηριστικά της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής του νησιού. Είναι από τους πρώτους κατοίκους της αφού εδώ γεννήθηκε και μεγάλωσε. Περπατώντας, μου ανέφερε κάποια προσωπικά του ζητήματα – ότι «τρώει γερά» το μεσημέρι, συνήθως όσπρια που μαγειρεύει ο ίδιος, διαβάζει καθημερινά την εφημερίδα του, κάνει μεγάλους περιπάτους, παρακολουθεί ανελλιπώς τις ειδήσεις στα βραδινά δελτία πριν πάει για ύπνο και συζητά πολιτικά μόνο με δυο ξαδέλφους του, γιατί ξέρει ότι «η συζήτηση θα μείνει μεταξύ τους» όπως μου είπε και «δεν θα ξεφύγει από τα σωστά πλαίσια, έστω κι αν διαφωνήσουν ο ένας με τον άλλο».
Πάντως, τώρα στην ωριμότητα του, απολαμβάνει το κύρος ενός αξιώματος που απαιτεί την ιδιαίτερη ικανότητα να ακούει τα αιτήματα των μελών της κοινότητας και να κουνά το κεφάλι με κατανόηση, ξέροντας ότι η δυνατότητα να μιλήσουν για τα αιτήματα τους σε αυτή τη ξεχασμένη κυπριακή γωνιά, έχει για τους αιτούντες μεγαλύτερη σημασία ακόμα και από την ικανοποίηση των αιτημάτων τους!
Η αυθόρμητη προφορική …διατύπωση των αιτημάτων μοιάζει να είναι η χαλάρωση του βρόχου της έντασης από τα δεινά της καθήλωσης, που τους επιτρέπει να διατηρούν όσο γίνεται την ισορροπία τους και να έχουν ένα σημαντικό κίνητρο να ξυπνούν κάθε πρωί περιμένοντας κάτι στη ζωή τους.
Η γυναίκα στο διπλανό σπίτι μας έκανε νόημα να πλησιάσουμε, μας έδειξε το τσίγκινο υπόστεγο που οι γείτονες έφτιαξαν πρόχειρα και το μετέτρεψαν σε γκαράζ αυτοκινήτων και φώναξε ότι πρέπει να κατεδαφιστεί γιατί ασχημίζει τον τόπο. Ο κοινοτάρχης κούνησε με κατανόηση το κεφάλι.
Λίγο πιο κάτω, ο σύζυγος και η σύζυγος τα είχαν με εκείνους που άφησαν τα σκουπίδια τους στον δρόμο κοντά στην ξώπορτα τους και κάλεσαν τον κοινοτάρχη να μεριμνήσει για να καθαρίσει ο σκουπιδότοπος. Ο κοινοτάρχης κούνησε με κατανόηση το κεφάλι.
Πιο πέρα, οι ένοικοι δύο συνεχόμενων κατοικιών διαμαρτυρήθηκαν γιατί ο δρόμος κατασκευάστηκε ψηλότερα και όταν βρέχει μπαίνουν μέσα τα νερά της βροχής. Επίσης, ο σύζυγος θέλει να κτίσει έξτρα κάμαρη στο ισόγειο γιατί είναι καρδιοπαθής και δεν μπορεί ν’ ανεβοκατεβαίνει την εσωτερική σκάλα. Ο κοινοτάρχης κούνησε με κατανόηση το κεφάλι.
Καταλήξαμε στο μικρό σπίτι μιας 90χρονης κλινήρους γειτόνισσας κι αυτή ήταν η μόνη που δεν είχε αιτήματα, μάλλον για προφανείς λόγους, αφού δεν βλέπει καλά, δεν ακούει καλά και βρίσκεται στο πρώτο στάδιο της άνοιας όπως με πληροφόρησε ο κοινοτάρχης, που, βεβαίως, κούνησε και σε αυτή την περίπτωση με κατανόηση το κεφάλι.