Λεμεσός 1982: Το σκοτεινό δίκτυο με Σουηδέζες στα καμπαρέ και οι έρευνες

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η Λεμεσός εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο δραστήριους κόμβους νυχτερινής διασκέδασης στην Ανατολική Μεσόγειο. Η πόλη προσέλκυε τουρίστες, στρατιωτικές αποστολές και επιχειρηματικούς κύκλους, φιλοξενώντας καμπαρέ και νυχτερινά κέντρα με προσωπικό από το εξωτερικό.
Σύμφωνα με το ιστολόγιο Υπερβόρειοι, το 1982, σειρά δημοσιευμάτων σουηδικής εφημερίδας έφερε στο φως τη διασύνδεση Σουηδίας–Λεμεσού, με επίκεντρο την «εισαγωγή» γυναικών από Σουηδία για εργασία σε καμπαρέ της Κύπρου και της ευρύτερης Μέσης Ανατολής. Κεντρικό πρόσωπο της έρευνας εμφανίζεται ο Ανδρέας Φωτίου, ιδιοκτήτης και ατζέντης νυχτερινών επιχειρήσεων, τον οποίο οι σουηδικές αρχές φέρονται να υποπτεύονταν για πρακτικές που άγγιζαν τα όρια της εκμετάλλευσης και της πορνείας.
Στο πλαίσιο της έρευνας, Σουηδοί αστυνομικοί επισκέφθηκαν τη Λεμεσό, κατέγραψαν μαρτυρίες και εξέτασαν τις συνθήκες λειτουργίας των καμπαρέ, χωρίς να αποκλείουν την ύπαρξη παράνομων δραστηριοτήτων. Το ρεπορτάζ σκιαγραφεί το κλίμα της εποχής, τον τρόπο οργάνωσης της διεθνούς νυχτερινής βιομηχανίας και τον ρόλο της Λεμεσού μέσα σε αυτό το πλέγμα.
Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί πιστή μετάφραση του πρωτότυπου δημοσιεύματος του 1982 και παρουσιάζεται ως ιστορικό ντοκουμέντο, χωρίς παρεμβάσεις ή σχολιασμό, ώστε ο αναγνώστης να εξαγάγει τα δικά του συμπεράσματα από το υλικό της περιόδου.
Οι πληροφορίες και οι δηλώσεις αποδίδονται στο αρχικό δημοσίευμα της 14ης Νοεμβρίου 1982:
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Aftonbladet στις 14 Νοεμβρίου 1982, ο Ανδρέας Φωτίου εμφανίζεται ως κεντρικό πρόσωπο ενός διεθνούς δικτύου καμπαρέ με έδρα τη Λεμεσό και δραστηριότητα στη Μέση Ανατολή και την Ευρώπη. Η σουηδική αστυνομία τον υποπτευόταν για εμπλοκή σε δραστηριότητες πορνείας, ωστόσο ο ίδιος αρνείται κατηγορηματικά ότι είναι προαγωγός, δηλώνοντας ότι λειτουργεί αποκλειστικά ως ατζέντης καλλιτεχνών και δεν παρεμβαίνει στην ιδιωτική ζωή των γυναικών που εργάζονται στα νυχτερινά του κέντρα.
Το ρεπορτάζ περιγράφει τη λειτουργία των καμπαρέ στη Λεμεσό, την έντονη παρουσία ξένων πελατών και την πρόσληψη γυναικών από διάφορες χώρες, ανάμεσά τους και Σουηδέζες. Η προσέλκυση Σουηδών γυναικών γινόταν μέσω αγγελιών στην εφημερίδα Dagens Nyheter, με υποσχέσεις για υψηλές απολαβές και εργασία ως καλλιτέχνιδες καμπαρέ.
Στο πλαίσιο της έρευνας, Σουηδοί αστυνομικοί επισκέφθηκαν τη Λεμεσό και κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η δραστηριότητα των καμπαρέ είναι «αμφίβολου χαρακτήρα», χωρίς ωστόσο να εντοπίσουν άμεσα σουηδικά σεξ-κλαμπ. Παράλληλα, δεν απέκλεισαν το ενδεχόμενο πορνείας, επισημαίνοντας ότι το κλίμα και οι πρακτικές των καμπαρέ παραπέμπουν σε τέτοιες δραστηριότητες.
Ο Φωτίου, από την πλευρά του, υπερασπίζεται τη δράση του, υποστηρίζοντας ότι προσφέρει εργασία και «κοινωνική διέξοδο» σε γυναίκες που επιθυμούν να εργαστούν στον χώρο της νυχτερινής διασκέδασης, απορρίπτοντας κάθε σύνδεση με οργανωμένη πορνεία.