Λίγη ανθρωπιά θα οικοδομούσε εμπιστοσύνη, παρά ένα οδόφραγμα

Να μιλά κάθε μέρα για την οικοδόμηση εμπιστοσύνης ο Ερχιουρμάν και να έρχονται ταυτόχρονα οι πληροφορίες για το ετοιμόρροπο σχολείο στο Ριζοκάρπασο είναι για να βυθίζεσαι στο ψυχοπλάκωμα. Απελπισία για χάπια, που θα έλεγε κι ο αείμνηστος Μικελλίδης.
Χειρότερη από αυτήν που σου προκαλεί όταν βλέπεις μερικές δεκάδες ανθρώπους του πνεύματος και του πολιτισμού να σπαταλούν φαιά ουσία για το πανηγύρι της Γιουροβίζιον και να μπαίνουν στον κόπο στέλνουν επιστολές διαμαρτυρίας στο ΡΙΚ. Όταν δεν έκαναν καμιά απολύτως διαμαρτυρία για τόσα ασήκωτα προβλήματα που πλακώνουν την Πολιτεία και την κοινωνία, ούτε καν για τόσα σκανδαλώδη βίντεο που κυκλοφορούν με σπουδαίος πρωταγωνιστές της δημόσιας ζωής.
Τέλος πάντων, ας μείνουμε στο σχολείο των εγκλωβισμένων μας. Έμειναν εκεί 19 παιδιά της προδημοτικής και του νηπιαγωγείου, 13 παιδιά του δημοτικού και 15 του εξατάξιου γυμνασίου. Και μαθαίνουν γράμματα σε ένα κτήριο στο οποίο η στέγη στάζει, τα παράθυρα μπάζουν παγωμένο αέρα, για να μπουν στις τάξεις πατούν μέσα στις λάσπες της αυλής. Ένα κτήριο που χρειάζεται επειγόντως συντήρηση για να μην καταρρεύσει.
Αυτό διότι από το 2021 το κατοχικό καθεστώς απαγορεύει σε αρμόδιους του υπουργείου Παιδείας να επισκεφθούν το σχολείο. Ούτε καν το τεχνικό προσωπικό, που κατά καιρούς πήγαινε και έβλεπε τις ανάγκες. Όποιος πάει στην Καρπασία συναντά τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές έξω από το σχολείο, στους καφενέδες. Η Σχολική Εφορία, η οποία μεριμνούσε για τη συντήρηση του κτηρίου δεν έχει πλέον πρόσβαση.
Ακόμα κι αυτό, λοιπόν, ένα ζήτημα ανθρωπιάς, το οποίο δεν κοστίζει τίποτα στο κατοχικό καθεστώς, ούτε πολιτικά, ούτε οικονομικά, τα πληρώνει όλα η Κυπριακή Δημοκρατία, οι Τουρκοκύπριοι ηγέτες δείχνουν όλη την κακή τους πρόθεση. Και μετά κατηγορούν τους Ελληνοκύπριους ότι απορρίπτουν τις προτάσεις τους για οικοδόμηση εμπιστοσύνης.
Δεν είναι, όμως, μόνο το σχολικό κτήριο το πρόβλημα. Για τους εγκλωβισμένους μαθητές στην Καρπασία υπάρχει πλέον και έκθεση της Υπηρεσίας Έρευνας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου η οποία συντάχθηκε μετά από αίτημα του Λουκά Φουρλά. Καταγράφει τις στερήσεις, τη λογοκρισία, τις δυσμενείς συνθήκες υπό τις οποίες διεκδικούν οι μαθητές το ανθρώπινο δικαίωμα στη μόρφωση.
Στα συμπεράσματα αυτής της έρευνας καταγράφεται ότι «οι Ελληνοκύπριοι ζουν υπό συνθήκες ανελευθερίας», ενώ «οι ατομικές, εκπαιδευτικές και θρησκευτικές ελευθερίες περιορίζονται από τις αρχές κατοχής». Καταγράφεται ακόμα ότι τα προηγούμενα χρόνια, η τουρκική πλευρά αρνήθηκε τη χρήση επτά ελληνικών σχολικών βιβλίων στα σχολεία της Καρπασίας και απέρριψε τον διορισμό επτά εκπαιδευτικών, «γεγονός που δημιούργησε προβλήματα στην ομαλή λειτουργία των ελληνοκυπριακών σχολείων».
Αλλά, εμείς δεν πρέπει να ασχολούμαστε με αυτά, μολύνουμε το κλίμα. Πρέπει να συζητούμε μόνο το αν θα καταργηθεί ο ΦΠΑ στα προϊόντα που πάνε στα κατεχόμενα από τις ελεύθερες περιοχές και αν θα ανοίξει το οδόφραγμα της Μιας Μηλιάς για να περνούν πιο εύκολα τα φορτηγά με τα εμπορεύματα. Αυτά είναι τα μέτρα που θα οικοδομήσουν εμπιστοσύνη! Κι όχι λίγη ανθρωπιά για καμιά πενηνταριά παιδιά που απέμειναν στην Καρπασία.
Υ.Γ. Το «Jalla» της Αντιγόνης είναι, λένε, κυπριακή λέξη και σημαίνει «κι άλλα» (τζιάλλα). Δεν ξέρω σε ποιο λεξικό βρέθηκε αυτό το Jalla και τι εννοούν οι τραγουδοποιοί, αλλά έχουμε μια άλλη λέξη, που ταιριάζει καλύτερα και στη Γιουροβίζιον και στους διαμαρτυρόμενους και στον πολυπολιτισμό της εποχής. Το Ya Αllah. Είναι αραβικό και σημαίνει ω Θεέ μου, αλλά εμείς το κυπριωποιήσαμε εντελώς και το λέμε αλλιώς: Άτε γιάλλα που δαμέ.