Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου: «Δεν αρκεί να φωτίζεις το άδικο –πρέπει να το αλλάζεις»

Ποιος είναι ο Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου
Με τρεις λέξεις, πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου;
Κοινωνικός, μαχητικός, ανθρώπινος.
Ποιο ταξίδι έμεινε χαραγμένο στο μυαλό σου;
Η αποστολή στη Λέσβο το 2015 δίπλα στους πρόσφυγες. Είδα πόσο εύθραυστο είναι το αίσθημα ασφάλειας και πόσο σημαντική είναι η αλληλεγγύη.
Ποιο είναι το αγαπημένο σου φαγητό;
Λουβί φρέσκο με λάχανα!
Τραγούδι ή μουσικό κομμάτι που ακούς συχνά;
«Ο δρόμος» του Μάνου Λοΐζου. Εμπνευστικό, διαχρονικό και διδακτικό.
Ποια είναι η μικρή απόλαυση της ημέρας σου;
Ο πρώτος καφές αποτελεί ό,τι καλύτερο για να αντεπεξέλθω σε ό,τι η μέρα θα φέρει.
Η ευθύνη της πολιτικής και η ανάγκη για ουσιαστικές κοινωνικές αλλαγές
Μετά από οκτώ χρόνια στην εκπομπή «24 Ώρες Μαζί» και συνολικά 26 χρόνια πορείας στη δημοσιογραφία, ο Κωνσταντίνος Κωνσταντίνου πήρε μια απόφαση ζωής: να αφήσει το τηλεοπτικό στούντιο και να διεκδικήσει ρόλο στην πολιτική σκηνή ως υποψήφιος βουλευτής Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ. Όπως αναφέρει, η απόφαση δεν ήταν εύκολη, καθώς η εκπομπή αποτέλεσε για τον ίδιο κάτι πολύ περισσότερο από μια επαγγελματική δραστηριότητα· ήταν ένας δίαυλος επικοινωνίας με ανθρώπους που ένιωθαν αόρατοι και αδικημένοι. Μέσα από τις ιστορίες που ανέδειξε, βρέθηκε αντιμέτωπος με κοινωνικές ανισότητες, θεσμικά κενά και ανθρώπινες τραγωδίες που, όπως λέει, τον πείσμωσαν να διεκδικήσει αλλαγές από θέση ευθύνης. Απαντώντας σε όσους θεωρούν ότι η αναγνωρισιμότητα είναι το βασικό του «όπλο», επισημαίνει πως αυτή απλώς ανοίγει μια πόρτα, χωρίς να υποκαθιστά την πολιτική ουσία και τις θέσεις. Δηλώνει αποφασισμένος να παραμείνει συνδεδεμένος με την κοινωνία, θέτοντας ως προτεραιότητα την αντιμετώπιση της φτωχοποίησης, το στεγαστικό και την ενίσχυση των εργαζομένων, με επίκεντρο τον άνθρωπο και τις ανάγκες του.
Συνέντευξη στην Ελένη Κωνσταντίνου
Μετά από οκτώ χρόνια στην εκπομπή «24 Ώρες Μαζί», πήρες την απόφαση να βάλεις τίτλους τέλους για να μπεις στον πολιτικό στίβο. Πόσο δύσκολη ήταν αυτή η απόφαση;
Ομολογώ ότι ήταν από τις δυσκολότερες και συναισθηματικά φορτισμένες αποφάσεις της ζωής μου. Οι «24 ΩΡΕΣ» δεν ήταν απλώς μια τηλεοπτική εκπομπή, αλλά κάτι βαθύτερο. Ήταν ένας χώρος επαφής με την κοινωνία. Βρέθηκα δίπλα σε ανθρώπους που δεν ακούγονταν. Που δεν είχαν πρόσβαση στην εξουσία. Που ένιωθαν αόρατοι και πνιγμένοι μέσα στο άδικο. Έχω δει από κοντά τι σημαίνει κοινωνική ανισότητα. Τι σημαίνει να μένεις πίσω όχι από επιλογή, αλλά από αποφάσεις τρίτων. Μέσα από τις 24 ΩΡΕΣ κάποιοι δικαιώθηκαν. Όχι όλοι.
Έζησα όμως και την άλλη όψη της εξουσίας. Δέχθηκα σε αρκετές περιπτώσεις υπόγειο πόλεμο, γιατί έφερνα στο φως αδικίες. Όχι για όσα παρουσίαζα, αλλά γιατί χαλούσε μια βολική εικόνα. Έτσι μπορώ να πω ότι μέσα από τη δημοσιογραφία έμαθα να φωτίζω τις αδικίες και τώρα με την πολιτική έχω τη δυνατότητα να παλέψω για να αλλάξουν. Και ομολογώ πως η πρόταση από τον κόσμο του ΑΚΕΛ να είμαι στο ψηφοδέλτιο της Λευκωσίας με έκανε να νιώσω τιμή και ευθύνη. Και νιώθω ότι η απόφασή μου δεν είναι μια «ρήξη» με το παρελθόν μου, αλλά μια συνέχεια μιας πορείας στην οποία στο επίκεντρο βρίσκεται ο άνθρωπος.
Είστε ένα πρόσωπο γνωστό από την τηλεόραση, φοβάστε ότι κάποιοι θα πουν πως στηρίζεστε περισσότερο στην αναγνωρισιμότητα παρά σε συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο; Πώς το απαντάτε;
Έχω την πεποίθηση ότι η αναγνωρισιμότητα ανοίγει μια πόρτα. Δεν σου δίνει όμως πολιτικό βάθος. Αυτό το δίνει η πορεία. Δεν μπορεί δηλαδή από μόνη της η αναγνωρισιμότητα να σε στηρίξει πολιτικά αν δεν έχεις θέσεις, προσανατολισμό, συνέπεια, χαρακτήρα και δείγματα γραφής. Είμαι στη δημοσιογραφία για 26 χρόνια και η «δουλειά» μου που θεωρώ λειτούργημα, δεν ήταν μια αυτοπροβολή, αλλά ένα μέσο να δίνω χώρο σε άλλους ανθρώπους. Να αναδεικνύω προβλήματα, αδικίες, κοινωνικές ανισότητες, να φέρνω στο προσκήνιο θέματα «ταμπού» και να αποκρυπτογραφώ χαρακτήρες ακόμη και ανθρώπων που προκαλούσαν την κοινή γνώμη, αφήνοντας στο τέλος τον απλό άνθρωπο να κρίνει. Όλα αυτά με διαμόρφωσαν. Δεν αναζητώ ψήφο γιατί με «ξέρουν», αλλά γιατί νιώθω ότι η εμπειρία μου μέσα στην κοινωνία, μου έδωσε την εικόνα για το τι πρέπει να αλλάξει.
Η δημοσιογραφία απαιτεί να ελέγχεις την εξουσία, ενώ η πολιτική σημαίνει να ασκείς εξουσία. Ποια είναι η μεγαλύτερη εσωτερική σύγκρουση που προβλέπετε ότι θα αντιμετωπίσετε σε αυτήν τη μετάβαση;
Μέσα από τη δημοσιογραφία έμαθα να ρωτώ «γιατί», «ποιος», «τι θα γίνει» και πολλά άλλα. Αυτό δεν θέλω να το χάσω. Μέσα μου δεν αντιλαμβάνομαι την πολιτική ως άσκηση ισχύος, αλλά ως διαχείριση ευθύνης, διαμόρφωση φιλολαϊκών προτάσεων, αντίβαρο σε κατεστημένα και δύναμη κατά φασιστικών νοοτροπιών. Για εμένα η πρόκληση θα είναι να παραμείνω συνδεδεμένος με την κοινωνία και να μη χαθώ στο θεσμικό περιβάλλον. Διότι αν χάσουμε την επαφή με τον άνθρωπο χάνουμε και το νόημα της πολιτικής.
Ως δημοσιογράφος είχατε πρόσβαση σε προβλήματα και ιστορίες πολιτών από πρώτο χέρι. Ποιο θέμα σάς σημάδεψε περισσότερο και σας έκανε να πείτε «πρέπει να μπω στην πολιτική»;
Αυτή είναι από τις δυσκολότερες ερωτήσεις που καλούμαι συχνά να απαντήσω. Δεν ήταν μόνο μια ιστορία, αλλά μια επαναλαμβανόμενη εικόνα ανθρώπων πνιγμένων μέσα στο άδικο που ένιωθαν εγκλωβισμένοι και αναζητούσαν λύσεις. Αυτό που με συγκλονίζει σε καθεμία από αυτές τις ιστορίες είναι το αίσθημα αδυναμίας. Και το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος πρέπει να «εκτεθεί» ως έσχατη λύση για να βρει το δίκαιό του ακόμη και για τα αυτονόητα. Αν και βοηθήσαμε σε πολλές περιπτώσεις να βρεθεί λύση σε προβλήματα, αυτό δεν γινόταν πάντα. Και αυτό με πλήγωνε, αλλά ταυτόχρονα με πείσμωνε. Ένιωσα λοιπόν ότι δεν αρκεί να δίνεις βήμα, αλλά να διεκδικείς αλλαγές και να προτείνεις λύσεις. Αν πρέπει να πω μια ιστορία που με σημάδεψε, αυτή είναι του Θανάση Νικολάου και της μητέρας του Ανδριάνας, μιας γυναίκας που δεν λύγισε ποτέ.
Ποια κοινωνικά ζητήματα θεωρείτε προτεραιότητα;
Δυστυχώς, υπάρχουν πάρα πολλά κοινωνικά ζητήματα που βασανίζουν τον απλό άνθρωπο. Προτεραιότητα θεωρώ την ακρίβεια, τους χαμηλούς μισθούς και συντάξεις, το στεγαστικό, την ενίσχυση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, την αντιμετώπιση της ελλιπούς κοινωνικής πρόνοιας, την αναβάθμιση της Υγείας και της Παιδείας. Για όλα τα θέματα το ΑΚΕΛ έχει θέσεις και προτάσεις. Μεταξύ αυτών η κατοχύρωση συλλογικών συμβάσεων για τους εργαζομένους, η αύξηση του κατώτατου με βάση τα πραγματικά δεδομένα και όχι με αριθμητικές αλχημείες, η κατάργηση του πέναλτι του 12% στο πλαίσιο ευρύτερης ρύθμισης του συνταξιοδοτικού, η στεγαστική πολιτική που να αυξάνει το απόθεμα στέγης μέσω αξιοποίησης κρατικής γης για ανέγερση κοινωνικών κατοικιών, φρένο στις αυθαίρετες εκποιήσεις, επανασύσταση Συνεργατισμού, μόνιμη μείωση του ΦΠΑ στο ηλεκτρικό ρεύμα, φορολόγηση υπερκερδών τραπεζών και εταιρειών ΑΠΕ κ.α.
Αν εκλεγείτε, ποιο είναι το πρώτο συγκεκριμένο θέμα που θα βάζατε ως προτεραιότητα μέσα στη Βουλή;
Την αντιμετώπιση της φτωχοποίησης του κόσμου κάθε ηλικίας. Φτάσαμε στο σημείο ένας στους δύο να μην μπορεί να βγάλει το μήνα και οι νέοι αντί να προχωρούν με τις ζωές τους, παραμένουν «εγκλωβισμένοι» στα σπίτια των γονιών τους. Αλληλένδετο με τα πιο πάνω και το στεγαστικό πρόβλημα με όλες τις παραμέτρους που το διέπουν. Έχω αναφέρει κάποιες προτάσεις του ΑΚΕΛ οι οποίες αποτελούν λαϊκή απαίτηση.
Τι διαφορετικό φέρνετε στην πολιτική σε σχέση με έναν παραδοσιακό επαγγελματία πολιτικό;
Πιστεύω στη διαρκή επαφή με την κοινωνία. Έχω διαμορφωθεί μέσα από ιστορίες ανθρώπων. Κατανοώ πριν κρίνω και ακούω πριν μιλήσω. Μπαίνω στην πολιτική με καθαρή συνείδηση και με τη σκέψη ότι πρόκειται για μια προσπάθεια συλλογική. Μέσω ενός εξαιρετικού ψηφοδελτίου, μαζί με άξιους συνυποψηφίους και με ένα κόμμα το οποίο έχει αποδείξει εδώ και 100 χρόνια ότι έχει στο επίκεντρο τον απλό άνθρωπο.
Ως πατέρας, όταν σκέφτεστε το μέλλον των παιδιών και της νέας γενιάς στην Κύπρο, ποιο είναι αυτό που σας ανησυχεί περισσότερο;
Να μη συνηθίσουν τα παιδιά μας αυτό που τους πλασάρουν κάποιοι ότι «τίποτα δεν αλλάζει». Θέλω να μεγαλώσουν σε μια Κύπρο με προοπτική, ασφάλεια και αξιοπρέπεια. Που τους επιτρέπει να ονειρεύονται. Να ξυπνούν το πρωί με χαμόγελο και αυτοπεποίθηση. Γι’ αυτό πιστεύω ότι ο όρος εκλογές δεν είναι μια συζήτηση θεωρητική, αλλά αφορά την ευημερία του σήμερα και διαμόρφωση του μέλλοντος των παιδιών μας. Και ως πατέρας δεν μπορώ να μένω αμέτοχος. Και γι’ αυτό ο κόσμος πρέπει να δει καθαρά, κλείνοντας τα αυτιά σε «σειρήνες» και να στηρίξει το ΑΚΕΛ – Αριστερά – Κοινωνική Συμμαχία. Μια δύναμη που δίνει αγώνες με σταθερές αρχές και αξίες, για την επανένωση της πατρίδας μας, τη δημοκρατία, τα δικαιώματα των απλών ανθρώπων, την καταπολέμηση της διαφθοράς, την αντίσταση στο ρατσισμό και τόσα άλλα.