Κλεισμένος από τον κόσμο έξω

Μου είπε ότι μετακόμισε στο προάστιο αυτό πριν πέντε χρόνια στη διάρκεια της πανδημίας κι από τότε είναι …εκεί κολλημένος και κλεισμένος στο διαμέρισμα που ενοικιάζει στον τέταρτο και τελευταίο όροφο της μικρής πολυκατοικίας. Η διεύθυνση της εταιρείας που τον εργοδοτεί, του έδωσε την επιλογή να δουλεύει εξ αποστάσεως κι έτσι η τηλεργασία έγινε η δεύτερη φύση του – όπως και πολλών άλλων νέων της γενιάς του. Όπως μου είπε, μεταξύ άλλων χαρακτηριστικών του εαυτού του που η τηλεργασία …αποκάλυψε, είναι την ικανότητά του να παρατηρεί απαρατήρητος τους άλλους γύρω του!
Είναι ήδη ο πιο παλιός νοικάρης στο κτήριο και ίσως ο μοναδικός Κύπριος, καθώς οι ενοικιαστές φεύγουν συνήθως στα ένα-δύο χρόνια κι έρχονται άλλοι – χωρίς να έχει γνωρίσει κανέναν από αυτούς, ενώ ανεβοκατεβαίνουν και χάνονται στους διαδρόμους χωρίς να απευθύνουν μια «καλημέρα» ή ένα «γεια σου» σε οποιονδήποτε.
«Ζόμπι», τους χαρακτήρισε. Το ίδιο και τους γείτονες που είναι στην πλειονότητά τους Κύπριοι εργαζόμενοι και κάποιοι συνταξιούχοι. Μίλησε γι’ αυτούς με σκληρές εκφράσεις. «Δεν τους αντέχω», είπε. Δουλεύουν δέκα ώρες την ημέρα και ύστερα κλειδαμπαρώνονται τυφλοί και κουφοί σε οτιδήποτε έξω από τον φράκτη τους. Βγαίνουν μόνο για να πάρουν τα σκυλιά τους βόλτα, κρατώντας κάτι νάιλον σακούλια και μαζεύοντας τα «κακά» τους από τα πεζοδρόμια. Αυτοί οι τύποι φαίνεται ότι αγαπούν τα ζώα τους περισσότερο από κάθε ανθρώπινο πλάσμα κι έτσι δεν υπάρχει περίπτωση να σε κοιτάξουν στα μάτια, να σου χαμογελάσουν. Σε παρατηρούν μόνο όταν τους γυρίσεις την πλάτη!
Η αγαπημένη τους ενασχόληση είναι να κουρεύουν το ηλίθιο γρασίδι τους, ώσπου γίνονται ίδιοι με τα φυτά του κήπου τους – απαθείς και …αφόρητα ανύπαρκτοι. Με πιάνει σύγκρυο μόνο που σκέφτομαι ότι μέσα στα «καλά» της σύγχρονης δυτικής πόλης κυριαρχεί αυτόj το ιδανικό κηπευτικό ανθρώπινο μοντέλο της «επιτυχίας« και της «ευτυχίας»…
Απέμεινα να τον κοιτάζω αιφνιδιασμένος από τον θυμωμένο τόνο της φωνής του και, βέβαια, από την εχθρότητα που βγάζει για ανθρώπους που δεν γνωρίζει… Και κυρίως, γιατί δεν τοποθετεί πουθενά τον εαυτό του στη σχέση του με τους γείτονες.
Τον ρώτησα γιατί δεν τους καλημερίζει και γιατί δεν τους χαμογελά πρώτος και περιμένει να το κάνουν αυτοί, αλλά …δεν άκουσε την ερώτηση. Δακτυλοδείχνει τους άλλους, αλλά κι αυτός κλειδαμπαρωμένος είναι, όπως εκείνοι που κατηγορεί. Έχει ψήγματα αλήθειας η… ανθρωπολογική του ανάλυση, αλλά …πού ξέρει ότι αγαπούν τα σκυλιά τους περισσότερο από τους ανθρώπους; Και, επιτέλους, τόσο ανυπόφορος είναι ένας κήπος που ανθίζει την εποχή της ανθοφορίας του κι ένας άνθρωπος που τον φροντίζει και τον αγαπά;