Του Κωνσταντίνου Ζαχαρίου
Όταν έρχεται η ώρα της πράξης, τα συνθήματα ξεθωριάζουν. Και κάποιοι αποδεικνύονται εξαιρετικά… συνεπείς στο κουκούλωμα.
ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΕΛΑΜ ένωσαν ξανά δυνάμεις για να μπλοκάρουν το ψήφισμα του ΑΚΕΛ. Όχι για κάτι ακραίο ή παράλογο, αλλά για το αυτονόητο, τη διαφάνεια απέναντι σε φαινόμενα διαφθοράς και διαπλοκής.
Για το τρίπτυχο δεκανίκι της κυβέρνησης, όμως, η διαφάνεια φαίνεται χρήσιμη μόνο στα λόγια. Στην πράξη επιλέγεται η γνώριμη συνταγή, σκοτάδι, συγκάλυψη και σιωπή.
Τι ήταν αυτό που τους ενόχλησε τόσο; Μια υπερβολή ή μια ακραία απαίτηση; Καμία σχέση.
Το ΑΚΕΛ ζήτησε τα στοιχειώδη, να δοθούν στοιχεία στη Βουλή, να λειτουργήσει ο κοινοβουλευτικός έλεγχος, να δημοσιοποιηθούν οι δωρητές ενός φορέα στο επίκεντρο σοβαρών καταγγελιών. Δηλαδή να γίνει αυτό που σε μια κανονική δημοκρατία θεωρείται δεδομένο.
Εδώ, όμως, φαίνεται να λογίζεται ως απειλή. Έτσι, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΕΛΑΜ έστησαν ασπίδα προστασίας γύρω από την κυβέρνηση Χριστοδουλίδη. Μια κυβέρνηση που, παρά τις αποκαλύψεις, συνεχίζει να παίζει κρυφτό με την αλήθεια και να ζητά χειροκρότημα.
Το σκάνδαλο «President’s Shadow Cash Machine» δεν είναι μια «άτυχη στιγμή». Είναι μια υπόθεση που μυρίζει σύστημα.
Πώς αλλιώς εξηγείται ότι εταιρείες που εξασφαλίζουν κρατικές δουλειές ή ευνοϊκές ρυθμίσεις εμφανίζονται και ως γενναιόδωροι δωρητές;
Πώς γίνεται συνεργάτες του Προέδρου να συζητούν «εισφορές» με επενδυτές σαν να πρόκειται για μια καθημερινή διαδικασία;
Και το πιο απλό και πιο ενοχλητικό, γιατί δεν θέλουν να δοθούν απαντήσεις;
Η κυβέρνηση παρουσιάζει ως «λύση» το κλείσιμο του Φορέα. Μια κίνηση βολική, αλλά όχι αθώα, αφού παραμένει κρυμμένο το βασικό, η λίστα των δωρητών των προηγούμενων χρόνων.
Με άλλα λόγια, καθαρίζουμε το αύριο για να μη μιλήσουμε για το χθες.
Και εδώ θα έπρεπε να μπει μπροστά η Βουλή. Να απαιτήσει, να ελέγξει, να φωτίσει.
Αντί γι’ αυτό, ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ και ΕΛΑΜ επέλεξαν να κάνουν πίσω.
Όταν η Βουλή δεν ελέγχει, δεν είναι ουδέτερη. Γίνεται μέρος του προβλήματος.
Η εικόνα είναι καθαρή. Από τη μια το ΑΚΕΛ να ζητά λογοδοσία και διαφάνεια. Από την άλλη μια σταθερή σύμπλευση να λειτουργεί ως ασπίδα της εξουσίας.
Και επειδή κάποιοι επιμένουν να κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν, ας ειπωθεί απλά.
Όταν μπλοκάρεις τη διαφάνεια, δεν κάνεις λάθος. Κάνεις επιλογή.
Η σύμπλευση της συγκάλυψης
Το άρθρο επικεντρώνεται στην κριτική που ασκείται στην κυβέρνηση Χριστοδουλίδη και σε συγκεκριμένα κόμματα (ΔΗΣΥ, ΔΗΚΟ, ΕΛΑΜ) για την απόφασή τους να μπλοκάρουν ψήφισμα του ΑΚΕΛ που αφορούσε τη διαφάνεια σε υποθέσεις διαφθοράς και διαπλοκής. Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι η κυβέρνηση και τα κόμματα αυτά επιλέγουν τη συγκάλυψη αντί της διαφάνειας, προστατεύοντας έτσι την κυβέρνηση από έλεγχο. Αναφέρεται στο σκάνδαλο «President’s Shadow Cash Machine» ως ένδειξη συστημικού προβλήματος, όπου εταιρείες που λαμβάνουν κρατικές δουλειές εμφανίζονται και ως δωρητές. Η άρνηση παροχής απαντήσεων και η προσπάθεια «λύσης» του προβλήματος με το κλείσιμο του Φορέα αντί της δημοσιοποίησης των δωρητών επικρίνονται έντονα. Ο αρθρογράφος τονίζει τη σημασία του κοινοβουλευτικού ελέγχου και καταδικάζει τη στάση των κομμάτων που επέλεξαν να μην τον ασκήσουν, καθιστώντας τους μέρος του προβλήματος. Η σύμπλευση αυτή θεωρείται ως ασπίδα προστασίας της εξουσίας και όχι ως προσπάθεια λογοδοσίας και διαφάνειας.
