Η σιωπή των συρταριών

Του Πατριάρχη
Στην Κύπρο έχουμε αναπτύξει μια ιδιαίτερη αλλεργία στη δημόσια λογοδοσία, η οποία εκδηλώνεται συνήθως με τη μορφή θεσμικού εκνευρισμού. Αυτή τη φορά, ο Γενικός Εισαγγελέας εμφανίστηκε ενοχλημένος από τις αναφορές της κυρίας Λυκούργου σχετικά με το πόρισμα της ποινικής ανάκρισης για την ΚΟΠ. Η ενόχληση αυτή, ωστόσο, μοιάζει με την αντίδραση κάποιου που του υπενθυμίζουν μια εκκρεμότητα την οποία θα προτιμούσε να ξεχάσει. Η επίκληση του απορρήτου και η προστασία των μελλοντικών ποινικών διαδικασιών, αποτελούν το προσφιλές καταφύγιο της Νομικής Υπηρεσίας, όμως στην προκειμένη περίπτωση το επιχείρημα αυτό έχει φθαρεί από την υπερβολική χρήση.
Ο πολίτης δεν στερείται νοημοσύνης, ούτε πάσχει από αμνησία. Γνωρίζει πολύ καλά πως το «δημόσιο συμφέρον» έχει μετατραπεί σε μια βολική κολυμβήθρα του Σιλωάμ, όπου ξεπλένονται και εξαφανίζονται ευθύνες που αφορούν το βαθύ κυπριακό κατεστημένο.
Η καχυποψία δεν είναι προϊόν κακοπιστίας, αλλά η συσσωρευμένη εμπειρία μιας μακράς προϊστορίας με πορίσματα που κατέληξαν να αραχνιάζουν σε κλειδωμένα συρτάρια. Όταν ανεξάρτητοι ποινικοί ανακριτές καταθέτουν ογκώδεις φακέλους με στοιχεία για ποινικά αδικήματα και η Νομική Υπηρεσία χρειάζεται μήνες ή και χρόνια (ή και ποτέ) για να αποφανθεί ότι δεν συντρέχει λόγος δίωξης, τότε η κοινωνία δικαιούται να αναρωτιέται αν η Δικαιοσύνη είναι τυφλή ή αν απλώς φοράει επιλεκτικά παρωπίδες.
Αντί της οργής προς εκείνους που ζητούν διαφάνεια, θα ήταν πολύ πιο χρήσιμο και έντιμο να δοθούν σαφείς απαντήσεις. Πόσος χρόνος απαιτείται τελικά για τη μελέτη ενός πορίσματος; Ποιο είναι το χρονοδιάγραμμα που δεσμεύει τους θεσμούς ώστε να μην αισθάνεται ο κόσμος ότι τον εμπαίζουν;
Η μυστικοπάθεια σε ζητήματα που άπτονται του αθλητισμού και της διαπλοκής δεν προστατεύει το κράτος δικαίου, αλλά εκτρέφει την ανομία. Η κυρία Λυκούργου έπραξε το αυτονόητο, μεταφέροντας την αγωνία για την τύχη μιας έρευνας που αφορά το πιο δημοφιλές άθλημα στον τόπο μας, το οποίο δυστυχώς μυρίζει σήψη εδώ και δεκαετίες.
Η διαφάνεια δεν υπονομεύει τις ποινικές διαδικασίες, αντιθέτως τις θωρακίζει, καθώς η δημόσια πίεση λειτουργεί ως ανάχωμα σε παρασκηνιακές παρεμβάσεις.
Είναι καιρός να βγουν στο φως και τα άλλα πορίσματα που απασχόλησαν την κοινή γνώμη και χάθηκαν στη διαδρομή προς το αρχείο. Η κοινή γνώμη δεν αντέχει άλλο το σκοτάδι των «κλειστών φακέλων». Ο θεσμικός ναρκισσισμός πρέπει να παραχωρήσει τη θέση του στον σεβασμό προς την κοινωνία, η οποία απαιτεί να μάθει ποιοι και γιατί έπαιξαν με το δημόσιο χρήμα και την αξιοπρέπεια της χώρας. Η σιωπή των συρταριών είναι πιο ηχηρή από κάθε δημόσια δήλωση και σίγουρα πολύ πιο επικίνδυνη για την λειτουργία των θεσμών.