Η Πάφος δεν αντέχει μια υπόθεση χωρίς τέλος

Του Πατριάρχη
Η υπόθεση που αφορά τον Δήμαρχο Πάφου, Φαίδωνα Φαίδωνος, πρέπει να κλείσει (όχι να κουκουλωθεί) θεσμικά και γρήγορα. Όχι για να βιαστεί η αλήθεια, αλλά για να πάψει να σέρνεται. Όταν κυκλοφορούν τόσο σοβαρές καταγγελίες, δεν γίνεται ο ίδιος να μένει αιχμάλωτος μιας έρευνας που τραβά σε βάθος χρόνου, η πολιτική ζωή να περιστρέφεται γύρω από φήμες, υπαινιγμούς και μισές πληροφορίες και η Πάφος να λειτουργεί με μια δημοτική αρχή που αναγκαστικά κινείται κάτω από σκιά και καχυποψία.
Αυτή τη στιγμή η εικόνα είναι θολή.
Η Αστυνομία λέει ότι αξιολογεί όλα τα δεδομένα και τις πληροφορίες και το Υπουργείο Εσωτερικών περιμένει επίσημη απάντηση από την Αστυνομία, ώστε να κρίνει τα επόμενα βήματα, ακόμη και το ενδεχόμενο αργίας, αφού προηγουμένως ζητηθεί νομική καθοδήγηση από τη Νομική Υπηρεσία. Παράλληλα, καταγράφεται δημόσια παρέμβαση από τη σύζυγο του Δημάρχου, Λουίζα Ανδρέου, η οποία απορρίπτει κατηγορηματικά τους ισχυρισμούς και μιλά για στοχοποίηση, χωρίς όμως να εξηγεί τι είναι αυτά τα ιατρικά πιστοποιητικά που κυκλοφορούν. Αφού διαψεύδει τα περί ξυλοδαρμού θα αναμέναμε να καταγγείλει και την κυκλοφορία «πλαστών» εγγράφων, κάτι που επιμελώς αποφεύγει.
Ο ίδιος ο Δήμαρχος επίσης απορρίπτει τις κατηγορίες και δηλώνει ότι καλωσορίζει την έρευνα για να καθαρίσει το όνομά του του… ενώ η σύζυγος του ζητάει τερματισμό κάθε έρευνας!
Το βασικό ερώτημα όμως, αυτό που άπτεται της αξιοπιστίας των θεσμών, δεν είναι μόνο τι θα βγει σήμερα από την έρευνα. Είναι γιατί δεν βγήκε χθες; Διότι από δημόσιες τοποθετήσεις προκύπτει ότι αντίστοιχες πληροφορίες είχαν φτάσει στις Αρχές παλαιότερα, γύρω στο 2018 με 2019, και ότι τότε η υπόθεση αξιολογήθηκε, διαβιβάστηκε στη Νομική Υπηρεσία, δεν προχώρησε και κάπου εκεί χάθηκε. Αν αυτό ισχύει, τότε το κράτος οφείλει κάτι παραπάνω από μια γενική φράση περί «διερεύνησης». Οφείλει εξήγηση για τις καθυστερήσεις, για τις επιλογές, για τα κενά, για το γιατί μια τόσο σοβαρή υπόθεση μπορεί να έμεινε χωρίς κατάληξη.
Και μέσα σε όλα αυτά εμφανίζεται και η διάσταση που είχε «ξεχαστεί». Γιατί ο Θεόδωρος Αριστοδήμου καλείται τώρα να καταθέσει, ενώ είχε μιλήσει δημόσια και παλαιότερα και ξεκαθάριζε ότι διέθετε υλικό;
Αν υπήρχαν δημόσιες καταγγελίες, το αυτονόητο θα ήταν να κληθεί εγκαίρως, να αξιολογηθούν οι πληροφορίες και τα στοιχεία, να τελειώνει η ιστορία όταν προέκυψε και όχι τώρα που έχει μετατραπεί σε πολιτικό θρίλερ με συνέχειες.
Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι ταχύτητα χωρίς προχειρότητα και διαφάνεια χωρίς κουτσομπολιό. Αν η Αστυνομία έχει στοιχεία, να τα τεκμηριώσει και να τα παραδώσει στον γενικό Εισαγγελέα. Αν δεν έχει, να το δηλώσει και πάλι τεκμηριωμένα. Αν η Νομική Υπηρεσία κρίνει ότι δεν στοιχειοθετείται υπόθεση, να το εξηγήσει χωρίς να αφήνει σκιές για την απόφαση της. Αν κρίνει το αντίθετο, να κινηθεί χωρίς μισόλογα. Όσο η υπόθεση μένει μετέωρη, διαλύει την εμπιστοσύνη στους θεσμούς και αφήνει την Πάφο να μοιάζει με πόλη που διοικείται από εκκρεμότητες.
Ότι κι αν συνέβη, η χειρότερη κατάληξη είναι να μη συμβεί τίποτα, εκτός από το να συνηθίσουμε τη μόνιμη ατάκα: «Θα δούμε».