Η ημέρα που εφευρέθηκε ο έρωτας με απόδειξη και τιμολόγιο

Του Πατριάρχη
Ξημέρωσε 14 Φεβρουαρίου, αυτή η σπάνια μέρα που ο πλανήτης ξυπνά με μια συλλογική, σχεδόν στρατιωτική διαταγή. Σήμερα θα αγαπάς, θα το δείξεις, θα το αναρτήσεις, θα το πληρώσεις… Και αν δεν το κάνεις, θα ντρέπεσαι γιατί όπως λέει και Αντώνης Ρέμος «τις άλλες μέρες το καταλαβαίνω, αλλά πως γίνεται να μην με αγαπάς τα Σάββατα».
Ο καημένος ο Άγιος Βαλεντίνος, έχει καταντήσει προστάτης Άγιος των ανθοπωλείων, των σοκολατοβιομηχανιών και των εστιατορίων με έναν «έρωτα», που για μια μέρα, κοστίζει όσο η δόση δανείου. Δεν ξέρω τι έκανε ιστορικά ο Βαλεντίνος, ξέρω όμως τι κάνουν σήμερα οι απόγονοί του στην αγορά. Μετατρέπουν το συναίσθημα σε προϊόν με ροζ κορδέλα. Αγοράζεις μια κάρτα, γράφεις δύο φράσεις που μοιάζουν με οδηγίες χρήσης και νομίζεις πως έκλεισες λογαριασμό με την καρδιά.
Σήμερα, όλοι οφείλουν να είναι ερωτευμένοι, να το αποδεικνύουν με αποδείξεις ταμειακής μηχανής και, κυρίως, να το διατυμπανίζουν στις ψηφιακές πλατφόρμες της εποχής μας. Πρόκειται για μια υποχρεωτική ευτυχία που επιβάλλεται με την ίδια αυστηρότητα που επιβάλλεται η υποβολή φορολογικής δήλωσης εντός τακτής ημερομηνίας. Αν δεν κρατάς ένα τριαντάφυλλο, αν δεν έχεις κλείσει τραπέζι σε ένα εστιατόριο όπου θα στριμωχτείς με άλλα εκατό ζευγάρια που προσποιούνται πως περνούν υπέροχα, τότε κάτι τρέχει με την ψυχική σου υγεία.
Το αστείο, ή μάλλον το ύπουλο, είναι το σύστημα ενοχών. Ενοχές επειδή δεν πήρες λουλούδια. Ενοχές επειδή πήρες τα «λάθος» λουλούδια. Ενοχές επειδή δεν ανέβασες φωτογραφία. Ενοχές επειδή ανέβασες και φάνηκε «λίγο». Ενοχές επειδή είσαι μόνος. Ενοχές επειδή είσαι με κάποιον και δεν δείχνεις αρκετά ευτυχισμένος για να πιστέψει το κοινό. Σαν να μην έφτανε που οι άνθρωποι δυσκολεύονται ήδη να πουν ένα «σ’ αγαπώ» χωρίς να μπερδεύονται, τους βάλαμε και ημερομηνία λήξης.
Η μέρα απαιτεί να δηλώσεις έρωτα ακόμη κι όταν δεν υπάρχει. Ο έρωτας, αυτή η ορμητική δύναμη που στις τραγωδίες του Ευριπίδη και του Σοφοκλή εμφανιζόταν ως μια θεϊκή μανία ικανή να γκρεμίσει βασίλεια, έχει υποβιβαστεί σε ένα καταναλωτικό προϊόν μαζικής παραγωγής. Είναι σχεδόν κωμικό να παρατηρεί κανείς την αγωνία των ανθρώπων να εκφράσουν κάτι που ίσως δεν υπάρχει, απλώς και μόνο για να μην νιώσουν το βάρος της ενοχής που καλλιεργούν οι διαφημιστικές εταιρείες. Ο έρωτας έγινε καθήκον με ημερομηνία λήξης και το συναίσθημα μετατράπηκε σε μια υποχρέωση που πρέπει να εξοφληθεί πριν τα μεσάνυχτα.
Κι όμως, ο έρωτας δεν είναι επιταγή. Είναι επιμονή, λεπτομέρεια, καθημερινή φροντίδα που δεν φωτογραφίζεται πάντα. Είναι το «έφαγες;», το «έφτασες;», το χάδι του χεριού κάτω απ’ το τραπέζι, ένα σημείωμα σ’ ένα χαρτάκι περιτυλίγματος μιας σοκολάτας … Είναι και η ειλικρίνεια του «θα σ’ αγαπώ, ακόμα κι όταν σταματήσεις να μ’ αγαπάς», χωρίς να χρειάζονται κόκκινες καρδιές και φιόγκοι.
Οπότε σήμερα, αν θέλετε να γιορτάσετε τον Άγιο Βαλεντίνο, κάντε το με τον πιο επαναστατικό τρόπο. Μην κάνετε τίποτα που δεν κάνετε τις υπόλοιπες μέρες. Και αν δεν υπάρχει έρωτας, μην τον εφευρίσκετε για να γλιτώσετε τη ντροπή του ημερολογίου. Η αγάπη δεν θέλει ημερομηνία, θέλει άνθρωπο.