Η Ευρώπη θέλει ειρήνη, όχι ανακωχή για την επόμενη εισβολή

Του Πατριάρχη
Μια «διαρροή» εγγράφου, που κυκλοφόρησε στους κόλπους της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Ύπατη Εκπρόσωπο για την εξωτερική πολιτική Κάγια Κάλας, έρχεται να χαλάσει την Αμερικανο-ρωσική σούπα ότι η ειρήνη στην Ουκρανία είναι απλώς μια γραμμή στον χάρτη και μια χειραψία μπροστά στις κάμερες με τον Τραμπ να ζητάει και πάλι Νόμπελ Ειρήνης.
Σύμφωνα με το έγγραφο που αποκάλυψε το Radio Free Europe Radio Liberty, οι ευρωπαϊκές απαιτήσεις δεν περιορίζονται σε μια απλή κατάπαυση πυρός. Η ΕΕ απαιτεί αποχώρηση ρωσικών στρατευμάτων όχι μόνο από την Ουκρανία, αλλά και από την Γεωργία, την Αρμενία και την Υπερδνειστερία και απομάκρυνση πυρηνικών όπλων από τη Λευκορωσία. Απαιτεί επίσης αποζημιώσεις και ελεύθερες εκλογές στη Ρωσία με διεθνείς ανεξάρτητους παρατηρητές.
Οι «ειρηνιστές», οι «με τον άνθρωπο», οι «μη στέλνετε όπλα στην Ουκρανία να αμυνθεί», θα σπεύσουν να απαξιώσουν τις ευρωπαϊκές απαιτήσεις. Ίσως πουν ότι αυτά είναι ευχές και όχι διπλωματία, μόνο που η Ευρώπη, έστω αργά, θυμήθηκε κάτι στοιχειώδες. Όταν μια αυτοκρατορική δύναμη, όπως η Ρωσία, χρησιμοποιεί στρατό, «γκρίζες ζώνες», προτεκτοράτα και παγωμένες συγκρούσεις ως εργαλεία πολιτικής, τότε η ειρήνη δεν είναι τεχνική διευθέτηση. Είναι αρχιτεκτονική ασφάλειας και αυτή δεν χτίζεται αφήνοντας ρωσικά στρατεύματα σε ξένες χώρες ως «εγγύηση σταθερότητας», δηλαδή ως μόνιμο πιστόλι στον κρόταφο λαών.
Σε κάποια ευρωπαϊκά σαλόνια και στα μυαλά κάποιων ευρωβουλευτών, όπου ανθίζει η ατάκα για «ειρήνη με κάθε τίμημα (για τους Ουκρανούς)», ίσως κατηγορήσουν την ΕΕ για μαξιμαλισμό. Είναι αυτοί οι πολιτικοί απατεώνες που παρουσιάζουν ως «ρεαλισμό» το να κλείσεις τα μάτια μπροστά στη βία, αρκεί να σταματήσει προσωρινά ο δολοφόνος να σκοτώνει. Αυτό δεν είναι ρεαλισμός, είναι ανάσα στον εγκληματία να μπορεί να συνεχίσει το έγκλημα μόλις νιώσει πάλι έτοιμος.
Υπάρχει και κάτι πιο ενοχλητικό για την Ευρώπη. Η ίδια παραδέχεται εμμέσως ότι δεν θέλει να είναι θεατής σε «τριμερείς» και «πρωτοβουλίες» όπου άλλοι αποφασίζουν για την ασφάλειά της. Το ότι ένα τέτοιο κείμενο εμφανίζεται ως διαρροή, και όχι ως επίσημη ευρωπαϊκή γραμμή πρώτης γραμμής, δείχνει πόσο δρόμο έχουμε ακόμη μέχρι να μιλά η Ένωση με μία φωνή που να την υπολογίζουν.
Για την Κύπρο, όλο αυτό δεν είναι θεωρία διεθνών σχέσεων για σεμινάρια. Είναι υπενθύμιση ότι η «κανονικοποίηση» της κατοχής, όπου κι αν συμβαίνει, αύριο πιθανότατα θα μας χτυπήσει την πόρτα. Όποιος βαφτίζει τα ρωσικά στρατεύματα σε ξένες χώρες ως «ειρηνευτική παρουσία», αύριο θα βρει λεξιλόγιο και για τα δικά μας αδιέξοδα με τα τουρκικά στρατεύματα κατοχής. Η Ευρώπη οφείλει να επιμείνει σε αρχές, όχι από ηθικολογία, αλλά από αυτοσυντήρηση.
Αν θέλει ειρήνη που να αντέχει, πρέπει να τη συνδέσει με αποστρατιωτικοποίηση της επιθετικότητας, λογοδοσία, και θεσμούς που δεν χειραγωγούνται από το Κρεμλίνο. Διαφορετικά, θα έχουμε απλώς μια ανάπαυλα μέχρι την επόμενη «ειδική επιχείρηση», με νέο όνομα και ίδια επεκτατική διάθεση.