Η ΤΟΥΡΚΙΑ διαχρονικά τηρεί μια στάση «ισορροπιών» και πολιτικών- διπλωματικών ακροβατισμών. Είναι η γνωστή στάση του «επιτήδειου ουδέτερου». Αυτή η τακτική αποδίδει διαχρονικά. Κι αυτό επειδή, ενδεχομένως, τα συμφέροντα των διαφόρων τρίτων με την Άγκυρα είναι τόσο μεγάλα, ώστε να ανέχονται τα τερτίπια της κατοχικής δύναμης.
Ο,ΤΙ και να ισχύει, έχουμε αυτό το δεδομένο ενώπιον μας. Η Τουρκία, δηλαδή, να λειτουργεί εκτός διεθνούς πλαισίου και νομιμότητας. Κι αυτό δεν είναι τωρινό. Είναι μια τακτική που αποτελεί διαχρονική πολιτική του τουρκικού κράτους. Ο Βρετανός Πρωθυπουργός Ουνίστολ Τσόρτσιλ , στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου είχε συναντηθεί με τον Τούρκο ομόλογό του, Ισμέτ Ινονού, στο Κάιρο, τον Δεκέμβριο του 1943. Στα απομνημονεύματά του ο Τσόρτσιλ, έγραψε τα εξής: «Όταν ζητούσαμε από τους Τούρκους να δώσουν μια ευρύτερη ερμηνεία στην ουδετερότητά τους, παραχωρώντας τις αεροπορικές τους βάσεις απαντούσαν: ‘’Α, όχι! Δεν δεχόμαστε να παίξουμε παθητικό ρόλο’’.
Όταν πάλι τους ζητούσαμε να μπουν αποφασιστικά στον πόλεμο, αναφωνούσαν: ‘’Α, όχι! Δεν είμαστε αρκετά εξοπλισμένοι΄΄». Αυτή είναι η Τουρκία. Τότε και τώρα.
ΣΤΑ πιο πρόσφατα: Στον πόλεμο της Ουκρανίας, σε μια προσπάθεια να κρατήσει ισορροπίες επιδίωξε να αναδειχθεί… μεσολαβητής. Η πρόθεση αυτή, αν και μερικώς υλοποιήθηκε καθώς φιλοξένησε συναντήσεις Ρώσων και Ουκρανών αξιωματούχων, δεν απέδωσε. Ήταν, όπως αναφέρθηκε από τουρκικής πλευράς, μια προσπάθεια να βοηθήσει στην εκτόνωση της κρίσης και τον τερματισμό του πολέμου. Η προσπάθεια της ήταν ανεπαρκέστατη και οι κινήσεις της παρέμειναν στην τροχιά του εντυπωσιασμού και μόνο.
ΠΕΤΥΧΕ, όμως, να μην υιοθετήσει και υλοποιήσει, για παράδειγμα, κυρώσεις κατά της Ρωσίας. Κατάφερε κι αυτό πιστώνεται στους χειρισμούς που έκανε, να πουλάει όπλα στην Ουκρανία για να πολεμά τους Ρώσους. Αλλά και να αγοράζει πετρέλαιο από τη Ρωσία, σε χαμηλές τιμές, σπάζοντας το εμπάργκο. Κατάφερε να έχει κέρδος και όχι κόστος.
ΑΛΛΑ και τώρα, στον πόλεμο κατά του Ιράν, δεν έχει πάρει θέση. Κρατά και τα δυο σχοινιά. Ούτε υπέρ του Ιράν, αλλά ούτε υπέρ των ΗΠΑ. Και ενώ αυτό θα ανέμενε κανείς ότι θα εξόργιζε τον Αμερικανό Πρόεδρο, Ντόναλτ Τραμπ, όπως πράττει και με τους άλλους συμμάχους του, που δεν τον βοηθούν στρατιωτικά, με την Τουρκία δεν αντέδρασε. Σιωπητήριο!
Η ανοχή καθιστά την Τουρκία επικίνδυνη
Η Τουρκία, ιστορικά, ακολουθεί μια πολιτική ισορροπιών και διπλωματικών ελιγμών, διατηρώντας μια στάση «επιτήδειου ουδέτερου». Αυτή η τακτική, που επιτρέπει στην Άγκυρα να λειτουργεί εκτός διεθνούς πλαισίου και νομιμότητας, φαίνεται να αποδίδει λόγω των συμφερόντων που έχουν διάφορες τρίτες χώρες στην Τουρκία. Παραδείγματα αυτής της πολιτικής συμπεριφοράς αποτελούν η στάση της Τουρκίας στον πόλεμο της Ουκρανίας, όπου διατήρησε εμπορικές σχέσεις με τη Ρωσία ενώ παράλληλα πωλούσε όπλα στην Ουκρανία, και η έλλειψη σαφούς θέσης στον πόλεμο κατά του Ιράν. Η απουσία αντίδρασης από τις ΗΠΑ σε αυτές τις κινήσεις υποδηλώνει μια σιωπηρή ανοχή. Η ιστορία δείχνει ότι αυτή η τακτική είναι διαχρονική, όπως φανερώνεται από μια συζήτηση μεταξύ Τσόρτσιλ και Ινονού κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η συνεχιζόμενη ανοχή προς την Τουρκία δημιουργεί μια επικίνδυνη κατάσταση, καθώς επιτρέπει στην χώρα να παραβιάζει τους διεθνείς κανόνες χωρίς συνέπειες.
