Ένα δίκαιο το έχει ο Τουφάν Ερχιουρμάν που διαμαρτύρεται. «Εμείς, ως τουρκοκυπριακός λαός», λέει, «δεν θέλουμε να πληρώσουμε το τίμημα για λάθη που δεν είναι δικά μας, υπό συνθήκες όπου αγνοούμαστε άδικα και η θέλησή μας αγνοείται παράνομα».
Για τις στρατιωτικές συμμαχίες και συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας, μιλά, που «αυτή τη στιγμή», μαζί με το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ελλάδα, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία και η Ολλανδία έχουν στρατιωτική παρουσία στο «νότο», όπως λέει.
Ε, δεν έχει δίκαιο; Αυτά γίνονται παρά τη θέληση των Τουρκοκυπρίων. Εντάξει, λίγο δύσκολο να τους ρωτήσει η νόμιμη κυβέρνηση για να έχει την έγκρισή τους, αλλά γιατί προχωρά σε τέτοιες συμφωνίες αφού θα πληρώσουν το τίμημα και οι Τουρκοκύπριοι;
Ποιο τίμημα δεν ξέρουμε, αλλά κάτι θα ξέρει ο κ. Ερχιουρμάν. Άλλωστε, και οι Ελληνοκύπριοι νιώθουν ότι πληρώνουν το τίμημα που υπάρχουν στο νησί 40.000 Τούρκοι στρατιώτες και τουρκική βάση για ντρόουν και ναυτική βάση και πολλά άλλα οπλικά συστήματα που βάζουν το νησί σε κίνδυνο, αλλά δεν θα μπορούσε η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι να λάβουν υπόψη και τη θέληση των Ελληνοκυπρίων προτού εγκατασταθούν εδώ.
Διότι στο κάτω – κάτω αυτά είναι στο νησί παράνομα και κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Οπότε αγνοούνται άδικα οι Ελληνοκύπριοι και η θέλησή τους αγνοείται παράνομα, αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να μην αγνοείται η θέληση των Τουρκοκυπρίων.
Άλλωστε, όπως όλοι ξέρουμε, τα έξι μαχητικά αεροπλάνα F16, που εγκαταστάθηκαν τελευταία στο νησί, ήρθαν για να προστατεύσουν και τους Ελληνοκύπριους από τους πυραύλους. Οπότε δεν χρειαζόταν η ευρωπαϊκή αεράμυνα που τρομάζει και αγνοεί τους Τουρκοκύπριους.
Θα έπρεπε ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης πριν κάνει τέτοιες συμφωνίες να ρωτήσει και την Τουρκία. Αν είχε πρόθεση η Τουρκία να μας προστατεύσει όλους, γιατί να έρθουν οι ελληνικές φρεγάτες και το γαλλικό αεροπλανοφόρο; Ας γινόταν ένα δημοψήφισμα αν μη τι άλλο, όπως το 2004, και στις δύο κοινότητες χωριστά, να ψηφίσουν και οι έποικοι μας οι καημένοι. Ποιοι θέλουν να προστατεύουν το νησί οι ευρωπαϊκές δυνάμεις και ποιοι οι τουρκικές.
Φυσικά μέχρι να γίνει το δημοψήφισμα μπορεί να βυθιζόταν η Κύπρος αν γινόταν καμιά σοβαρή επίθεση, αλλά τουλάχιστον δεν θα αγνοείτο η θέληση των Τουρκοκυπρίων και διαφόρων Φράγκων στην ελληνοκυπριακή κοινότητα.
Μήπως έχει άδικο ο κ. Ερχιουρμάν που λέει ότι «αυτές οι προσπάθειες θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια του νησιού και των κατοίκων του και, παρόλο που αυτός ο κίνδυνος προέκυψε χωρίς τη βούληση του τουρκοκυπριακού λαού, ενός εκ των δύο ισότιμων ιδρυτικών εταίρων, μας περιλαμβάνει και εμάς». Σωστό. Το έχουμε απορία όμως: Οι Αττίλες που θέτουν σε κίνδυνο την ασφάλεια του νησιού και των κατοίκων του, και που είναι εδώ 52 χρόνια με τη βούληση των Τουρκοκυπρίων, έλαβαν υπόψη και τη βούληση των Ελληνοκυπρίων, που επίσης είναι ένας εκ των δύο ισότιμων ιδρυτικών εταίρων; (Ιδρυτικών εταίρων ενός κράτους που οι Τ/κ πολεμούν να διαλύσουν, αλλά ούτε αυτό έχει σημασία!).
Αλήθεια, αν η βούληση των Ε/κ θέλει να προστατευτεί το νησί από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις και η βούληση των Τουρκοκυπρίων από τις τουρκικές, τι θα γίνει; Τώρα αυτά είναι παραλογισμοί (γι΄ αυτό τα γράφουμε κι εμείς ως ανέκδοτα), αλλά ας πούμε ότι ήταν λυμένο το Κυπριακό με την «αποτελεσματική συμμετοχή», που επιθυμεί ο κ. Ερχιουρμάν, και θα έπρεπε να πάρει απόφαση η κεντρική κυβέρνηση. Ως ευρωπαϊστές οι Ελληνοκύπριοι θα ζητούσαν την Ευρώπη (και την ευρωπαϊκή Ελλάδα) και ως Τούρκοι οι Τουρκοκύπριοι θα ζητούσαν την Τουρκία. Βέτο ο ένας, βέτο ο άλλος, και οι πύραυλοι να πέφτουν βροχή.
Για γέλια είμαστε κ. Ερχιουρμάν. Άστε πια τα κούφια, το έχουμε κάνει το νησί ανέκδοτο. Μοναδικό στον πλανήτη!
Ε, ναι, έπρεπε να ρωτηθούν και οι Τ/κ, καλά τα λέει ο Ερχιουρμάν
Ο Τουφάν Ερχιουρμάν επικρίνει τις στρατιωτικές συμμαχίες και συμφωνίες της Κυπριακής Δημοκρατίας, υποστηρίζοντας ότι οι Τουρκοκύπριοι δεν θα πρέπει να πληρώσουν το τίμημα για λάθη που δεν είναι δικά τους, ενώ η θέλησή τους αγνοείται. Επισημαίνει την παρουσία στρατιωτικών δυνάμεων από διάφορες χώρες στο νότιο τμήμα του νησιού και αμφισβητεί γιατί η Κυπριακή Δημοκρατία προχωρά σε τέτοιες συμφωνίες χωρίς να λαμβάνει υπόψη τις συνέπειες για τους Τουρκοκύπριους. Ο συγγραφέας συμφωνεί με τον Ερχιουρμάν, τονίζοντας ότι και οι Ελληνοκύπριοι αισθάνονται ότι πληρώνουν το τίμημα για την τουρκική στρατιωτική παρουσία στο νησί. Κριτικάρει την έλλειψη αμοιβαίου σεβασμού στη θέληση των δύο κοινοτήτων και υποστηρίζει ότι οι συμφωνίες αυτές θα έπρεπε να γίνουν μετά από δημοψήφισμα και στις δύο κοινότητες. Τέλος, αμφισβητεί την ορθή θεσμική διαδικασία και την ανάγκη να λαμβάνεται υπόψη η άποψη και των Τουρκοκυπρίων.
