Επεισόδιο 5: Slaying στη νέα χρονιά

Στην οικογένειά μας, ο Άγιος Βασίλης έρχεται την Πρωτοχρονιά. Έτσι μας έμαθαν οι δικοί μου γονείς και έτσι το καθιερώσαμε η αδερφή μου κι εγώ στις δικές μας οικογένειες, με τα δικά μας τα κουτσούβελα. Μεγαλώσαμε με την πλασματική ενδυματολογική του επιλογή και τη στερεοτυπική εικόνα ενός καλοσυνάτου, ασπρομάλλη γέροντα, που μας επιβραβεύει για την καλή συμπεριφορά που είχαμε για έναν ολόκληρο χρόνο. Παρόλο που στα σαράντα έξι μου χρόνια, θα έπρεπε να μην είμαι τόσο ενθουσιώδης για την ύπαρξη του Άγιου Βασίλη, θέλω να σου πω, πως υποστηρίζω σθεναρά την ύπαρξή του και μου αρέσει αυτή η αθώα παράδοση. Θα ισχυριστείς και ενδεχομένως δικαίως, πως είμαι αλαφροΐσκιωτη και στην ηλικία μου θα πρέπει να είμαι λιγότερο ενθουσιώδης με τέτοιες μ@λ@κίες. Ενδεχομένως, ωστόσο για εμένα ο Άγιος Βασίλης είναι ό,τι και ένα ταξίδι που έχεις κλείσει και η προσδοκία του σου δίνει κουράγιο και κάτι στο οποίο προσβλέπεις για να τη βγάλεις καθαρή, μέχρι να μπεις στο αεροπλάνο.
Κάθε χρόνο, τα τελευταία επτά χρόνια, γράφαμε με τη ροκόλα στη γραφομηχανή το γράμμα που ήθελε να στείλει και περιμέναμε με ανυπομονησία, να δούμε αν θα ικανοποιούσε ο Άγιος Βασίλης την ευχή της.
Φέτος, χωρίς καμιά προειδοποίηση ή έστω ένδειξη, η δεκάχρονη ροκόλα, αποφάσισε άκουσον-άκουσον, πως έχει άποψη και κριτική σκέψη και κατέληξε στο αυθαίρετο -κατά την ταπεινή μου άποψη συμπέρασμα- πως ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει και μάλιστα προσπάθησε κατά τη διάρκεια ενός πολύ έντονου και γεμάτου αμφιλεγόμενα επιχειρήματα καβγά, να με πείσει πως ο Άγιος Βασίλης είμαι εγώ.
Πολύ σθεναρά προσπάθησα να της εξηγήσω πως αν δεν πιστεύει στον Άγιο Βασίλη, ο Άγιος δεν θα της φέρει δώρο και με αυθάδεια που ξεπερνάει τους καλούς τρόπους που της δίδαξα, δήλωσε ευθαρσώς πως δεν την ενδιαφέρει να πάρει δώρο από έναν άγνωστο ηλικιωμένο άντρα, που κυκλοφορεί ντυμένος στα κόκκινα και παρενοχλεί παιδάκια! Εκσκιούζμι; Και αυτός στα χνάρια του Μπιλ Κόσμπι; Έλεος;
«He sees you when you're sleeping. He knows when you're awake. He knows if you've been bad or good, so be good for goodness sake!» μάμι! Και εσύ θέλεις να του αφήσουμε μπισκότο και γάλα, δίπλα στο δέντρο μας; Σιγά μην του κόψω και panettone!». Δημιούργησα ένα τέρας και επέτρεψα στη woke agenda να αποζυμήσει την παιδικότητα από το παιδί μου!
Για να με αποτελειώσει και αποστομώσει, μου ζήτησε να αναρωτηθώ από πότε έχει την έγκρισή μου η επιβράβευση ενός «άτακτου» παιδιού από έναν λευκό, μεσήλικα άντρα με κάρβουνο! «Πού είναι η λίστα με τις αταξίες, γιατί ένας cringe μεσήλικας να έχει άποψη για τα παιδιά των άλλων και γιατί υπάρχουν ακόμη κάρβουνα; Γιατί δεν δωρίζει φωτοβολταϊκά, γιατί δεν του μαθαίνει τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, γιατί θα πρέπει να τραυματίζει ένα παιδί αντί να το ενθαρρύνει να γίνει καλύτερο;».
«Γιατί έτσι κλάνει το γατί» είναι η απάντηση που θέλω να δώσω απλώς και μόνο για να σταματήσουμε την κουβέντα και να συνεχίσουμε με τις ζωές μας, αλλά δεν το κάνω. Γιατί ντιπ ινσάιντ, χαίρομαι που αμφισβητεί τα πάντα, που ακόμη είναι ιδεαλίστρια και δεν έχει την παραμικρή αίσθηση της πραγματικότητας στην οποία ζούμε, αλλά κλαίω για το πόσο δύσκολα θα περάσει όταν καταλάβει. Απλά ελπίζω πως θα αργήσει να με μισήσει για τον κόσμο στον οποίο την έφερα, τουλάχιστον μέχρι να καταλάβει πως προσπάθησα.