Εγώ είμαι κύριος ο Θεός! Ο Θε(ί)ος Τραμπ!!!

Σε απογείωση η ετσιθελική αυταρχική και δικτατορική συμπεριφορά του Ντόναλτ Τραμπ. Αυτός που δικάζει παράνομα τον Μαδούρο ως δικτάτορα της χώρας του και ως ναρκέμπορα, εξελίσσεται ο ίδιος σε παγκόσμιο δικτάτορα. Ο ίδιος έχει ανακηρύξει τον εαυτό του σε αστυνομικό (σερίφη), εισαγγελέα και δικαστή! Ο ίδιος ουσιαστικά έχει αναγάγει τον εαυτό του σε Θεό. Τι λέει στον κόσμο με τις ενέργειες του; Το εξής φοβερό: Εγώ είμαι Κύριος ο Θεός σου, κόσμε, ο ένας και μοναδικός και δεν υπάρχουν άλλοι θεοί εκτός από εμένα και οφείλεις να υπακούεις! Αν δεν υπακούεις με το καλό, τότε θα επεμβαίνω δια της βίας.
Και έτσι έγινε της Βενεζουέλας, για να φοβηθούν οι επόμενοι και να υποκύψουν με το καλό. Αλλιώς θα πάθουν ότι έπαθε και η Βενεζουέλα. Μάλιστα εξαγγέλλει από τώρα την σειρά των επόμενων τραμπικών επεισοδίων βίας, αν δεν του δώσουν ειρηνικά όσα θέλει. Τι είναι όμως που θέλει ο θε(ι)ος Τραμπ. Το εξής «εύκολο»: Δώστε μου τον πλούτο της χώρας σας, γιατί έχω αποφασίσει ότι είναι … προγονική ιδιοκτησία των ΗΠΑ, αλλιώς θα υποστείτε τις συνέπειες! Δέστε τι έπαθε ο Μαδούρο! Αυτό έβαλε σε εφαρμογή ο δημοκράτης κ. Τραμπ, ο ειρηνοποιός, ο διεκδικητής του Νόμπελ Ειρήνης. Οφείλουμε πάντως να αναγνωρίσουμε τη θανατηφόρα ειλικρίνεια του και τον κινηματογραφικό χειρισμό της τύχης λαών και κρατών. Καθήμενος στον καναπέ του, στο εξοχικό του, παρακολουθεί τον βίαιο, παράνομο, θανατηφόρο και ληστρικό τρόπο δράσης των δικών του εκτελεστών, ως να πρόκειται για έργο εποχής του Φαρ Ουέστ. Μάλιστα εξαγγέλλει από τώρα και τα επόμενα επεισόδια, του ληστρικού θρίλερ. Κούβα, Μεξικό, Βολιβία, Ιράν, Δανία! Το γνωστό άσμα της Βέμπο μιλούσε για Λόντρα, Παρίσι, New York, Βουδαπέστη, Βιέννη…, το τραγούδι της τραμπικής κάντρι- μουσικής, μιλά για το σέρι βίας και κατάργησης κάθε έννομης τάξης και κάθε δημοκρατικού και ανθρώπινου δικαιώματος που υπόσχεται να ακολουθήσει. Μάλιστα ο θείος Τραμπ δεν κάνει εξαιρέσεις. ΟΧΙ. Δεν είναι ρατσιστής. Το χέρι του ξεκινά από την Λατινική Αμερική και φθάνει στην Ασία αλλά και στην Ευρώπη. Αφορά χώρες που κυβερνούνται από σοσιαλιστές και σοσιαλδημοκράτες, κεντρώους, δεξιούς, χριστιανούς και ισλαμιστές. Χώρες φιλικά προσκείμενες προς τους αντιπάλους του, Κίνα, Ρωσία, αλλά και φίλους του, που ανήκουν στην Ε.Ε., ακόμα και στο ΝΑΤΟ, όπως η Δανία. Διότι και οι Δανοί οφείλουν να μάθουν ιστορία. Να μάθουν ότι η Γροιλανδία ανήκε στις ΗΠΑ πριν ακόμα ανακαλυφθεί η Αμερική!
Αποφασίζει λοιπόν ο θείος Τραμπ, ότι ο τάδε ή η δείνα, είναι δικτάτορες ή ναρκέμποροι ή κάτι άλλο και δρα αναλόγως. Αν λοιπόν το κριτήριο είναι η δημοκρατική ή όχι διακυβέρνηση σε μια χώρα, τότε γιατί ανέχεται τον Πρόεδρο του Ισημερινού και τον Ερτογάν; Γιατί δεν επεμβαίνει και στη Β. Κορέα; Γιατί έχει δώσει άφεση αμαρτιών στον μέχρι πρόσφατα επικηρυγμένο από τις ΗΠΑ δολοφόνο τρομοκράτη που βίαια ανήλθε στην εξουσία, στη Συρία;
Αν πάλιν το πρόβλημα του είναι τα ναρκωτικά, τότε γιατί έχει δώσει χάρη στον Πρόεδρο της Ονδούρας ο οποίος καταδικάστηκε από αμερικανικό (!)δικαστήριο για ετήσια εμπορία εκατοντάδων τόνων ναρκωτικών εντός ΗΠΑ;
Στοστόχαστροταπετρέλαια
Φυσικά όλα αυτά είναι προφάσεις εν αμαρτίες. Ο άνθρωπος, όπως άλλωστε παραδέχθηκε, στόχο έχει τα τεράστια αποθέματα πετρελαίου της Βενεζουέλας. Όπως και στις άλλες χώρες που απειλεί, οι στόχοι του είναι η οικονομική εκμετάλλευση του πλούτου αυτών των χωρών και η αύξηση γεωπολιτικής ισχύος. Τι όμως υπαγορεύει αυτήν την άκρως επικίνδυνη συμπεριφορά. Τα εξής κατά τη γνώμη μου:
- Η οικονομική πρωτοκαθεδρία των ΗΠΑ κλονίζεται από τη κινέζικη οικονομική ανάπτυξη. Φανταστείτε που θα βρισκόταν η οικονομία των ΗΠΑ, συγκριτικά με της Κίνας, αν το δολάριο δεν ήταν το παγκόσμιο χρήμα και αν οι ΗΠΑ, όποτε έχουν οικονομικό έμφραγμα, δεν εξέδιδαν όσα χαρτονομίσματα θέλουν, χωρίς αντίκρισμα και μάλιστα ανεξέλεγκτα. Το μερίδιο της πραγματικής οικονομίας στις ΗΠΑ όλο και μειώνεται. Αρπάζει λοιπόν ξένο πλούτο για να αντιμετωπίσει το διεθνή ανταγωνισμό.
- Έχει υποσχεθεί στον αμερικανικό λαό θεαματική άνοδο της αμερικανικής οικονομίας και άνοδο του βιοτικού του επιπέδου. Δεν φαίνεται να τα καταφέρνει, οπόταν καταφεύγει σε βίαιο….. δανεισμό ξένου πλούτου.
- Θέλει να προλάβει τη πιθανότητα άλλες χώρες, π.χ. Κίνα, να συναγωνιστούν τεχνολογικά τις ΗΠΑ, οπόταν χρειάζεται, επειγόντως να εξασφαλίσει σπάνιες γαίες, τα αποθέματα των οποίων κατά τη συντριπτική τους πλειοψηφία ανήκουν σε χώρες μη φιλικές προς τις ΗΠΑ, όπως π.χ. Ρωσία, Κίνα, Αφγανιστάν και άλλες.
- Στοχοποιεί ενεργειακά την κινέζικη οικονομία, η οποία προμηθεύεται πετρέλαιο από τρείς χώρες κυρίως, δηλαδή Βενεζουέλα, Ιράν και Ρωσία. Στην τελευταία δεν μπορεί να συμπεριφερθεί βίαια, οπόταν την πλήρωσε πρώτα η Βενεζουέλα και ακολουθεί το Ιράν.
- Στοχεύει επίσης στον εκβιασμό των συμμάχων του για να σταματήσουν να του αντιδρούν. Η επίθεση στη Δανία, μέσον Γροιλανδίας, αποσκοπεί σε δύο πράγματα. Πρώτον θέλει την Γροιλανδία αποικία των ΗΠΑ και το εννοεί. Δεύτερον τρομοκρατεί και όποιες χώρες της Ε.Ε. του αντιστέκονται. Ήδη η Δανία φοβούμενη το τι επακολουθεί ζητά διάλογο. Διάλογος με τον θείο Τραμπ προφανώς και δεν υπάρχει. Υπάρχει μονόλογος που εδράζεται στην περίφημη φράση του Ντον Κορλεόνε (Νονός – Μπράντο), «θα σου κάνω μια πρόταση, που δεν θα μπορείς να αρνηθείς».
- Στέλνει μηνύματα και στο εσωτερικό των ΗΠΑ, όσον αφορά τις διαθέσεις και προθέσεις του έναντι των πολιτικών του αντιπάλων. Εξ΄ου και οι επιθέσεις που έχει δεχτεί για το θέμα της Βενεζουέλας, από το Δήμαρχο της Νέας Υόρκης, τη Νάνσυ Πελόζι και τη Καμάλα Χάρις. Την ίδια στιγμή με τον τρόπο που έχει ενεργήσει καθυπόταξε, προς το παρόν τουλάχιστον, τις διαφορετικές φωνές εντός Ρεπουμπλικάνων. ΄Αλλωστε ο τρόπος που χρησιμοποιεί την αμερικανική Εθνοφρουρά στο εσωτερικό της χώρας είναι ενδεικτικός.
Πέραν από τους δικούς του στόχους, οι οποίοι δεν σκοπεύουν μόνο στην οικονομική και γαιοπολιτική ενίσχυση των ΗΠΑ, αλλά και την εξυπηρέτηση του δικού του προσωπικού κύκλου, η λογική που δρα, δημιουργεί ορισμένα επικίνδυνα δεδομένα.
>> Η κίνηση του στο όνομα των αμερικανικών συμφερόντων (δικές του δηλώσεις), δημιουργούν προηγούμενο και για άλλους ισχυρούς δρώντες. Είτε παγκόσμιας εμβέλειας, είτε περιφερειακής. Ένα – δύο παραδείγματα. Γιατί το Ισραήλ να δεχτεί πια να συζητήσει καν εφαρμογή των αποφάσεων του ΟΗΕ περι Παλαιστίνης; Θα επικαλεστεί και αυτό τα συμφέροντα του Κράτους του Ισραήλ και θα αρνηθεί. Γιατί η Κίνα να μην προχωρήσει σε «ειδική επιχείρηση» εντός Ταϊβάν, πολύ περισσότερο που το σχετικό ψήφισμα του ΟΗΕ θεωρεί την τελευταία μέρος της Κίνας! Γιατί η Ρωσία να κάνει οποιοδήποτε βήμα υποχώρησης στην Ουκρανία, αφού θα επικαλεστεί τα ρωσικά συμφέροντα; Αστε που έχει δώσει ουσιαστικά συγχωροχάρτι στη Ρωσία. «Ειδική επιχείρηση» η Ρωσία στην Ουκρανία για τα συμφέροντα της (ασφάλεια – οικονομία), ειδική επιχείρηση οι ΗΠΑ στο Καράκας για τα συμφέρονται τους (ενέργεια συν ασφάλεια έναντι της Κινεζικής επέλασης).
Να σημειώσω στο σημείο αυτό, για όσους συμπατριώτες μας πανηγυρίζουν για την ενέργεια των ΗΠΑ, ότι «ειδική ειρηνευτική επιχείρηση» επικαλέστηκε και η Τουρκία το 1974 για τα δικά της συμφέροντα, αλλά προφασίστηκε τα συμφέροντα των τ/κ. Όπως τώρα οι ΗΠΑ προφασίστηκαν τα ναρκωτικά και τη δημοκρατία ενώ πραγματικά θέλουν το πετρέλαιο. Όπως και η Ρωσία την ασφάλεια της (έναντι της επέκτασης του ΝΑΤΟ) και τα συμφέροντα της, π.χ. ορυκτός πλούτος αλλά και έλεγχος της Μαύρης Θάλασσας.
>> Η εξαγγελθείσα πρόθεση του κ. Τραμπ να διοικήσουν οι ΗΠΑ, τη Βενεζουέλα, κατά το πρότυπο του Ιράκ, συνιστά κατοχή ξένης χώρας και ένα νέο είδος αποικιοκρατίας. Μάλιστα υπόσχεται ότι αυτή είναι η αρχή. Και το ερώτημα είναι, που σταματά αυτή η λογική; Ποιοι άλλοι θα την ακολουθήσουν;
>>) Η θεώρηση του ότι οι ΗΠΑ, ενεργούν με κυρίαρχο κριτήριο την εξυπηρέτηση των κρατικών του συμφερόντων, αψηφώντας τη νομιμότητα, είναι δυνατόν να εκδηλωθεί οπουδήποτε. Ίσως εκδηλωθεί και στα δικά μας νερά. Ποιος αποκλείει να αποφασίσει αύριο ότι τα αμερικανικά συμφέροντα στην Ανατολική Μεσόγειο εξυπηρετούνται με το μοίρασμα του φυσικού αερίου στη δική μας ΑΟΖ, μεταξύ Κύπρου και Τουρκίας; Ή μεταξύ Κυπριακής Δημοκρατίας και παράνομου μορφώματος έως ότου εξευρεθεί λύση; Ή να μοιραστεί στα τρία έως ότου βρεθεί η λύση;
Τι θα γίνει αν καταλήξει ότι ο πλούτος στο Αιγαίο θα πρέπει να μοιραστεί μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας και φυσικά η εκμετάλλευση του θα ανήκει σε αμερικανικές εταιρείες; Τι θα πει τότε η ελληνική κυβέρνηση; Θα επικαλεστεί τη διεθνή νομιμότητα ή θα την αγνοήσει όπως κάνει τώρα για τη Βενεζουέλα;
Ο τρόπος δράσης, αλλά πολύ περισσότερο η λογική με την οποία αντιλαμβάνεται τα πράγματα ο Πρόεδρος των ΗΠΑ συνιστά οπισθοδρόμηση της ιστορικής πορείας της ανθρωπότητας. Είναι η πλήρης κατάργηση της διεθνούς νομιμότητας και του σεβασμού βασικών αρχών λειτουργίας της παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, όπως είναι η εθνική κυριαρχία. Επιστροφή στο ανεξέλεγκτο δίκαιο του ισχυρού, αλλά σε μια εποχή, πυρηνικού εξοπλισμού. Αν οι 3 -4 ισχυροί της Γης συνεχίσουν να πορεύονται στην πορεία αυτή, αργά ή γρήγορα θα βρεθούν αντιμέτωποι, πρόσωπο με πρόσωπο. Όπως δυστυχώς είχε συμβεί στη δεκαετία του 1930 και οδήγησε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Θύμα του νόμου της ζούγκλας και η Κύπρος το 1974…
Οσα συμβαίνουν τα τελευταία τρία χρόνια αναδεικνύουν ακόμα ορισμένα σοβαρά ζητήματα.
Πρώτο, το κριτήριο με το οποίο κρίνονται οι διεθνείς εξελίξεις. Κρίνονται στη βάση αρχών όπως αυτές διαμορφώθηκαν μετά τις εφιαλτικές εμπειρίες της αποικιοκρατίας, πολλών περιφερειακών, τοπικών και δύο παγκοσμίων πολέμων; Κρίνονται με βάση την ενίσχυση αυτών των αρχών σε πολλαπλά επίπεδα (π.χ. έλεγχος ανάπτυξης πυρηνικών όπλων) ως αποτέλεσμα του τρόμου για ένα Γ΄ Παγκόσμιο Πόλεμο από αφορμή για πρώτη φορά, την κρίση των πυραύλων στη Κούβα, 1962; Ιδιαίτερα εμείς εδώ στην Κύπρο πως κρίνουμε; Εμείς που το 1974 υποστήκαμε τις συνέπειες του νόμου της ζούγκλας;
Τις κρίνουμε λοιπόν στη βάση αρχών ή στη βάση ιδεολογικών κριτηρίων ή ακόμα χειρότερα στην λογική του ποδοσφαίρου. Η ομάδα μας και η ομάδα σας.
Δεύτερο, πως φτάσαμε στο σημείο η καταστροφή χωρών, ο αφανισμός πληθυσμών, οι θάνατοι του πολέμου, οι φρικαλεότητες, κ.λπ., να αποτελούν για κάποιους απολαυστικό θέαμα, ως να παρακολουθούν κινηματογραφική ταινία ή να παίζουν play – station!
Είναι τραγικό στη διχοτομημένη de facto Κύπρο, στην Κύπρο της μακρόχρονης κατοχής, στην Κύπρο που δεν εξέλειπε ο κίνδυνος της ολικής καταστροφής, οποιοσδήποτε να επιχαίρει για όσα συμβαίνουν στην Ουκρανία, τη Γάζα, τη Βενεζουέλα και αλλού. Ας κατανοήσουμε επιτέλους ότι ακόμα δεν έχουμε σωθεί. Ότι χρειαζόμαστε την αλληλεγγύη άλλων χωρών και λαών. Και αν εμείς αδιαφορούμε για τους άλλους, το ίδιο θα κάνουν και οι άλλοι για μας. Πολύ περισσότερο αν μάλιστα ενθουσιάζονται ορισμένοι γιατί αντιλαμβάνονται τα συμβάντα ως ταινία ή παιγνίδι.
Έχω γράψει κατ΄ επανάληψη, ότι η ανθρωπότητα διάγει μια μεταβατική περίοδο ανακατανομής ισχύος. Και ότι σε αυτή την περίοδο θα υπάρξουν πολλά τραγικά επεισόδια. Όχι μόνο η Ουκρανία, είχα γράψει, ούτε μόνο η Γάζα κ.λ.π. Ήδη προαγγέλλονται ως διαφημιστικά τρέιλερ νέοι πόλεμοι. Σε αυτές τις συνθήκες οι μικροί λαοί και τα μικρά κράτη μπορούν να πορευθούν μόνο με σοβαρότητα και προσοχή και κυρίως στηριγμένα σε θέσεις αρχών.