Είναι σημαντικό ένας κρατικός φορέας να δίνει ευκαιρίες ανάπτυξης του τοπικού δυναμικού

Δέκα Χρόνια Ορίζοντας (2016-2025)
Κάθε εβδομάδα μέσα στο 2026 θα δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από συνεντεύξεις ή κριτικά κείμενα της δεκαετούς πορείας του Ορίζοντα. Κείμενα που αναδεικνύουν την ύπαρξη στην Κύπρο ενός ζωντανού και απαιτητικού πολιτιστικού πεδίου. Συγχρόνως καταδεικνύουν την αναγκαιότητα δομικών αλλαγών στο χώρο του πολιτισμού, όπως και την απουσία οράματος και πολιτικής από την Πολιτεία, που δυστυχώς συνεχίζει μέχρι σήμερα.
Ακολουθούν αποσπάσματα από συνέντευξη της σκηνοθέτριας Μαρίας Κυριάκου με αφορμή τη σκηνοθεσία της στο ΘΟΚ του έργου του Κλαούντιο Τολκατσίρ Η παράλειψη της οικογενείας Κόλεμαν (Ορίζοντας, 15/01/2017)
Γιατί ένα έργο που γράφτηκε στην Αργεντινή να μπορεί να λειτουργήσει και στην Κύπρο;
Ακριβώς επειδή το έργο είναι ανοιχτό σε πολλά επίπεδα ανάγνωσης αυτό το κάνει προσιτό για οποιοδήποτε κοινό. Η οικογένεια Κόλεμαν είναι σαν ένα μικρό αυτόνομο σύμπαν με στοιχεία αναγνωρίσιμα από οπουδήποτε κι αν προέρχεται κανείς. Είναι κάτι οικείο και ανοίκειο ταυτόχρονα. Επιπλέον η κατάρρευση, η φτώχεια, η απώλεια επικοινωνίας, δυστυχώς όλα αυτά είναι δεινά που απορρέουν από τη δική μας σύγχρονη εποχή και όλοι μπορούμε να τα διακρίνουμε ασχέτως πού ζούμε.
Μπορούν αλήθεια έργα Κύπριων συγγραφέων, με τον ίδιο τρόπο, να ταξιδέψουν και τι πιστεύεις πως πρέπει να γίνει για αυτό;
Είμαι σίγουρη ότι όπως εμάς μας αφορά ένα έργο που γράφτηκε στην Αργεντινή ή στην Ιρλανδία ή στη Σουηδία, με τον ίδιο τρόπο μπορεί να αφορά κι ένα κυπριακό έργο σε μια άλλη χώρα. Ένα καλό θεατρικό θα πρέπει να μπορεί να προκαλεί ερωτήματα οικουμενικά, έτσι δεν πιστεύω ότι αυτά που γράφονται εδώ πρέπει να μένουν εδώ, φτάνει η μετάφραση να αφουγκράζεται το ρυθμό του κειμένου. Τώρα σε ό,τι αφορά το πώς ένα έργο ταξιδεύει αυτό θα πρέπει να το προ ωθούν φορείς όπως οι Πολιτιστικές Υπηρεσίες, ο ΘΟΚ ή το Κυπριακό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου (ΙΤΙ). Πρέπει να προωθείται η ανταλλαγή και η διάδραση μεταξύ χωρών.
Πώς ας πούμε τα τελευταία χρόνια άνθησε το καταλανικό θέατρο; Προφανώς του δόθηκε ώθηση, δεν έγινε ως διά μαγείας. Πρέπει να βρεθούν οι σωστοί τρόποι γιατί σύγχρονη κυπριακή θεατρική γραφή υπάρχει πια μεγάλη, κάτι που άρχισε πολύ σωστά από τη συνεργασία του ΘΟΚ με το Κυπριακό Κέντρο του ΙΤΙ μέσω του Play. Αυτό είναι και η απόδειξη ότι υπάρχει η πρώτη ύλη.
Ο ΘΟΚ αποφάσισε φέτος να εμπιστευτεί νέους Κύπριους σκηνοθέτες. Πόσο ωφέλιμο είναι αυτό πιστεύεις για τους σκηνοθέτες, αλλά και τον ίδιο τον οργανισμό;
Ναι φέτος ο ΘΟΚ έκανε αυτή την κίνηση και αυτό είναι θετικό γιατί μας έδωσε την ευκαιρία πρώτον να δοκιμαστούμε με ένα ευρύτερο κοινό και δεύτερο να δημιουργήσου με πιο ελεύθερα χωρίς το άγχος της παραγωγής και των οικονομικών περιορισμών που έχουμε συνήθως. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι επειδή δουλεύουμε εδώ πρέπει να αλλάξει κάτι στον τρόπο προσέγγισής μας, αφού αυτό είναι και το στίγμα μας ως νέοι δημιουργοί. Σε ό,τι αφορά τον ΘΟΚ νομίζω αυτή είναι μια πολιτική που είναι καλό να συνεχιστεί εφόσον η δουλειά μας αποδείξει την αξία της. Αυτό είναι πάντα άλλωστε το ζητούμενο από οποιονδήποτε δημιουργό –το αποτέλεσμα είναι αυτό που θα κριθεί και όχι αν ο δημιουργός είναι ντόπιος ή ξένος. Από την άλλη, μιλώντας πιο γενικά, πιστεύω ότι η προσκόλληση στην ιδέα πως οτιδήποτε ξένο είναι πάντα καλύτερο, κουβαλά μετα-αποικιακά σύνδρομα τα οποία αν δεν τα αποτάξουμε, κινδυνεύουμε ως κοινωνία γενικά. Και βέβαια είναι σημαντικό ένας κρατικός οργανισμός να δίνει ευκαιρίες ανάπτυξης του τοπικού δυναμικού γιατί μέσα από αυτή τη διαδικασία αναπτύσσεται διάλογος, κριτική σκέψη και εξέλιξη της καλλιτεχνικής δημιουργίας.