Γράμμα από εμένα προς εμένα…

Δήμο μου,
Σε άκουσα να μιλάς στο σχολείο για πολιτική. Δεν σε διέκοψα. Σε άφησα να συνεχίσεις. Να μιλάς για πρότυπα και για ιδέες που δεν χωρούσαν σε συνθήματα. Να τα λες με εκείνο το πάθος που σε εκφράζει. Τόσο αθώα και αυθόρμητα. Και αναρωτιόμουν αν ήξερες πόσο διαφορετικά θα έμοιαζαν όλα αυτά αργότερα.
Σήμερα, Δήμο μου, στη θέση εκείνων που νόμιζες πως θα συναντήσεις, υπάρχουν άλλοι. Δεν θα βρεις αυτούς που ξέρεις. Ούτε Κληρίδη, ούτε Μητσόπουλο, Χάσικο, Τάσο, Λυσσαρίδη ή Εζεκία. Δεν θα συναντήσεις την ηθική όπως την έμαθες, ούτε το επίπεδο όπως το φαντάστηκες. Στη θέση τους θα συναντήσεις κάτι πρόχειρο και θορυβώδες. Κάτι τικ τοκερς. Κάτι παλιάτσους. Ο κόσμος δεν διψά πια για ιδέες. Διψά για τοξικότητα, αρκεί να σερβίρεται εύκολα.
Θα μάθεις για τρολ λογαριασμούς σε μια μαγική ψηφιακή πλατφόρμα. Για ιστορίες που εξευτελίζουν την προσωπική ζωή του καθενός. Ο κόσμος έτσι είναι πια. Ή έτσι έμαθε να κρύβει τις ανασφάλειες του. Θα ακούσεις, Δήμο μου, ακόμη και επικεφαλής κομματικών ομάδων να μιλούν με απόλυτη βεβαιότητα για σκοτεινές μεθοδεύσεις, επειδή – όπως θα σου πουν – το άκουσαν σε μια κουβέντα στο κομμωτήριο. Και θα σου εξηγήσουν ότι μια τικ τοκερ το είπε, άρα κάτι θα ξέρει. Γιατί να αμφισβητήσεις; 2026 έχουμε!
Μην περιμένεις να συζητούν για την οικονομία, για το μέλλον των νέων ή το Κυπριακό. Αυτά κουράζουν. Η πολιτική συζήτηση γίνεται αλλού. Σε μέρη όπου έχει μεγαλύτερη σημασία τι φόρεσε κάποιος και αν χώρισε. Εκεί διαμορφώνονται απόψεις. Στο τέλος της ημέρας αυτά έχουν σημασία, δεν είναι;
Και αν σκεφτείς να μάθεις, να διαβάσεις, να σπουδάσεις, πρόσεξε! Δεν αρέσει πια οι πολιτικοί να ξέρουν. Η γνώση μοιάζει ύποπτη. Η άγνοια, όμως, βαφτίζεται αυθεντικότητα. Να λες πάντα «δεν ξέρω». Δεν αρέσει στο 2026 οι πολιτικοί να ξέρουν. Μη σπουδάσεις, Δήμο μου, κάτι σχετικό. Γενικά, μη σπουδάσεις. Δεν ενδιαφέρει κανέναν η γνώση σου – άλλοι τρόποι υπάρχουν για να προχωρήσεις. Μη σε απασχολήσουν ούτε τα λεφτά. Κάποιος τρόπος θα βρεθεί. Πάντα βρίσκεται. Το μαύρο χρήμα για «διευκολύνσεις» και εξυπηρετήσεις θα σε αποκαταστήσουν. Το σύστημα φροντίζει τους πρόθυμους. Αρκεί να μη ρωτάς πολλά και να μην επιμένεις σε διαφάνειες που χαλάνε την πιάτσα.
Αντί γι’ αυτά, μάθε να ξεκινάς σωστά τα βίντεο. Να αλλάζεις ύφος γρήγορα. Να πηδάς από τραπέζι σε τραπέζι – γερό στομάχι να έχεις, να αντέξεις τις ταβέρνες. Αν χρειαστεί, γελοιοποιήσου λίγο. Βάλε και καμιά φορά μύτη κλόουν. Πουλάει. Κάποιους τους πήγε πολύ μακριά. Να δοκιμάσεις να πας και στη Ρωσία, αυτοεξόριστος. Να πεις όμως ότι διώκεσαι. Ότι σε κυνηγούν όλοι. Ότι πολεμάς το σύστημα, ενώ το χρησιμοποιείς καλύτερα από τους περισσότερους. Θα σε πιστέψουν. Λίγη παραφιλοσοφία, λίγη θυματοποίηση, μερικά τατουάζ για να φαίνεται διαφορετικός ο ρόλος.
Όλα αυτά, Δήμο μου, θα σου μοιάζουν σαν παρανοϊκή πραγματικότητα. Και θα είναι. Το δύσκολο δεν θα είναι να το καταλάβεις. Θα είναι να μη γίνεις μέρος του. Κι εδώ είναι το μόνο που θέλω να κρατήσεις. Μείνε αυτό που είσαι. Να ξέρεις όμως πως δεν θα ανταμειφθείς – ίσως να μην εκλεγείς ποτέ. Μείνε όμως, γιατί αν η πορεία απαιτεί να πουλήσεις την ψυχή σου και να παζαρέψεις τη συνείδησή σου τότε δεν αξίζει να προχωρήσεις. Αν είναι να εκλεγείς έτσι, καλύτερα να πεθάνεις.
Αν είναι να υπάρξεις έτσι, καλύτερα να μην υπήρξες ποτέ.
*Πρόεδρος ΝΕΔΗΣΥ