Διάβασα │Είδα │ Άκουσα
Χρίστος Ζάνος, Μεσαρκά, Εκδόσεις Αλεξάνδρεια, 2026
Προτάσεις κοινού σε 200 λέξεις
Βρέθηκα πρόσφατα στην παρουσίαση βιβλίου του Χρίστου Ζάνου: «Μεσαρκά, σαν διηγήματα».
Για ένα παράξενο λόγο, δεν θέλησα ούτε για μια στιγμή ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί, ούτε ένιωσα «σαν την μύγα μες το γάλα», κάτι το οποίο παθαίνω συχνά από τον δηθενισμό που συναντώ συνήθως στις παρουσιάσεις βιβλίων στους λογοτεχνικούς κύκλους. Στο κατάμεστο Σατιρικό Θέατρο, με διαπέρασε όλη η ζεστασιά από το σμίξιμο των τεχνών. Οι απαγγελίες άφησαν το βιβλίο να «φανεί» και οι ομιλίες ήταν ολιγόλεπτες χωρίς πολλά πολλά.
Η «Μεσαρκά» του Χρίστου Ζάνου, είναι τόσο μαεστρικά γραμμένη που δεν καταλαβαίνει κανείς αν είναι βιωματική ή επινοημένη. Αφήνει ένα αίσθημα ευαισθησίας, τρυφερότητας μέσα στην απαράμιλλη σκληρότητά της. Το τραύμα, ο πόνος για τον και μέσα στον τόπο, μεταφέρεται αβίαστα. Με γραφή λιτή αλλά και τολμηρή, ο Χρίστος Ζάνος μας διηγείται ιστορίες δροσερές, μιας άλλης νιότης. «Ο έρωτας στα τείχη της Αμμοχώστου», «Η Εγγλεζού με τα κόκκινα μαλλιά», «Η φουντάνα», μόνο μερικά απ’ αυτά ξεχώρισα.
Αν γράφω αυτό το σημείωμα, δεν είναι γιατί ο Χρίστος Ζάνος το έχει ανάγκη. Αλλά γιατί εμείς, η νεότερη γενιά, έχουμε ανάγκη να τον διαβάζουμε. Για αυτή την αυθεντικότητα που πολλοί θα ζήλευαν και που άλλοι τόσοι πασχίζουν με φτιασίδια να γράψουν.
Αντωνίνη Σμυρίλλη
Για αυτή την αυθεντικότητα που πολλοί θα ζήλευαν
Η Αντωνίνη Σμυρίλλη μοιράζεται τις εντυπώσεις της από την παρουσίαση του βιβλίου «Μεσαρκά» του Χρίστου Ζάνου. Η συγγραφέας εκφράζει τον ενθουσιασμό της για την αυθεντικότητα του έργου, τονίζοντας ότι δεν ένιωσε καμία αμηχανία ή προσποίηση, όπως συχνά συμβαίνει σε λογοτεχνικές εκδηλώσεις. Η ατμόσφαιρα στην παρουσίαση ήταν ζεστή και ευχάριστη, με τις απαγγελές να αναδεικνύουν το βιβλίο και τις ομιλίες να είναι περιεκτικές. Το «Μεσαρκά» περιγράφεται ως ένα μαεστρικά γραμμένο έργο, που αφήνει μια αίσθηση ευαισθησίας και τρυφερότητας, παρά την σκληρότητα των ιστοριών που αφηγείται. Ο Χρίστος Ζάνος καταφέρνει να μεταφέρει τον πόνο και το τραύμα που βιώνουν οι άνθρωποι στον τόπο τους, με μια λιτή αλλά τολμηρή γραφή. Οι ιστορίες του είναι δροσερές και αναφέρονται σε μια άλλη εποχή νεότητας. Η συγγραφέας ξεχωρίζει ιστορίες όπως «Ο έρωτας στα τείχη της Αμμοχώστου», «Η Εγγλεζού με τα κόκκινα μαλλιά» και «Η φουντάνα». Θεωρεί ότι το έργο του Ζάνου είναι απαραίτητο για τη νεότερη γενιά, λόγω της αυθεντικότητάς του, την οποία πολλοί άλλοι προσπαθούν να μιμηθούν χωρίς επιτυχία. Η Σμυρίλλη καταλήγει τονίζοντας ότι η αξία του βιβλίου δεν έγκειται στην ανάγκη του Χρίστου Ζάνου να αναγνωριστεί, αλλά στην ανάγκη της νεότερης γενιάς να διαβάσει αυθεντικά και ειλικρινή έργα.
