Από το Σημειωματάριο μου:  Αυτές οι σημειώσεις ήταν διαφορετικές

Κοίταξα προς τη βιβλιοθήκη μου, εκεί που αφήνω ό,τι δεν θέλω τη δεδομένη στιγμή για να το πάρω μετά, ψάχνοντας για ένα σημειωματάριο, καθώς το προηγούμενο είχε γεμίσει με πολλές και διάφορες σημειώσεις. Εντόπισα ένα μαύρο σημειωματάριο το οποίο κάποια στιγμή το είχα ξαναχρησιμοποιήσει, είδα ότι είχε αρκετό χώρο για να προστεθούν νέες σημειώσεις, το έριξα στη τσάντα μου κι έφυγα.
Πέρασαν κάποιες ώρες μέχρι να χρειαστεί να το ανοίξω για να προσθέσω κάποιες φρέσκες σημειώσεις. Και τότε πρόσεξα ότι αυτά που υπήρχαν γραμμένα στις πρώτες σελίδες δεν είχαν να κάνουν με όλα αυτά που καθημερινώς σημειώνω. Δεν ήταν ούτε για το Κυπριακό, ούτε για επισκέψεις, συναντήσεις. Δεν είχαν να κάνουν καν με την πολιτική και τους πολιτικούς.
Αυτές οι σημειώσεις ήταν πολύ διαφορετικές. Και ήταν, όλως παραδόξως, καθαρογραμμένες, δείγμα του ότι ήταν ξαναγραμμένες από κάποιες άλλες σημειώσεις.
Σεισμός, φωτιά, καταστροφές, πρώτες βοήθειες, ενέργειες που πρέπει να γίνουν…
Ήταν οι σημειώσεις από κάποια μαθήματα που δεν είχαν να κάνουν ούτε με τη δημοσιογραφία (έτσι νόμιζα), ούτε με την πολιτική.
Ήταν κάπου μεταξύ 2018 και 2019 όταν αποφάσισα και βρέθηκα στο χώρο εκπαίδευσης των εθελοντών διασωστών της Πολιτικής Άμυνας της Λευκωσίας. Είμαστε καμιά δεκαριά οι «νέοι μαθητές», διαφορετικών ηλικιών και επαγγελματικών προελεύσεων.
Τα μαθήματα αυτά, λοιπόν, ήταν το θεωρητικό κομμάτι των όσων διδασκόμασταν το επόμενο διάστημα. Μαθήματα τα οποία βοηθούν στο να αντικρίσεις τα πράγματα με ένα διαφορετικό φακό και να αντιληφθείς ότι υπάρχουν πολλά που δεν γνωρίζεις και ίσως θα έπρεπε να μάθεις, γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου είναι χρήσιμα. Όχι για να γλιτώσεις ο ίδιος, αλλά για το πώς θα βοηθήσεις άλλους.
Έτσι μαθαίνεις να ξεχωρίζεις τους σεισμούς και να αντιλαμβάνεσαι πότε ένας σεισμός είναι… απλώς ένα ταρακούνημα της γης ή είναι όντως καταστροφικός. Και μετά, αρχίζεις να αντιλαμβάνεσαι ότι όλα όσα μαθαίνεις έχουν να κάνουν με το μετά, όταν ως διασώστης θα κληθείς να πας στο σημείο της καταστροφής. Ένα προς ένα τα βήματα που πρέπει να γίνονται μέσα στα ερείπια και για πόσες ημέρες.
Μετά το τρίγωνο της φωτιάς… καύσιμη ύλη, οξυγόνο και θερμότητα. Καύσιμη ύλη είναι οτιδήποτε μπορεί να καεί (ξύλο, φύλλα, χόρτα κ.λπ.), οξυγόνο το οποίο έρχεται από τον αέρα, και η θερμότητα που χρειάζεται η καύσιμη ύλη για να φτάσει σε θερμοκρασία ανάφλεξης (σπίθες, φλόγες κ.λπ.).
Και λίγα 24ωρα μετά έρχεται η τραγική είδηση από το Κραν Μοντανά για την πυρκαγιά σε νυκτερινό κέντρο… Διαβάζεις τις αφηγήσεις όσων είχαν διασωθεί και σταματάς σ’ εκείνο το σημείο που περιγράφει την αγωνιώδη προσπάθεια των ανθρώπων που είχαν εγκλωβιστεί να σπάσουν τα παράθυρα για να μπορούν να αναπνεύσουν…
Σταματάς, παίρνεις μια βαθιά αναπνοή και αντιλαμβάνεσαι τι έγινε!
Ξέρεις τι συνέβη μόλις η φωτιά «ανέπνευσε» οξυγόνο. Και διερωτάσαι, άραγε πόσοι το ήξεραν, και σε στιγμές πανικού ποιος μπορεί να σκεφτεί καθαρά ότι δεν πρέπει να ανοίξει κανένα παράθυρο.
Εκεί θυμάσαι, χωρίς να χρειαστείς να ανατρέξεις στις σημειώσεις σου, τι έμαθες κάποια στιγμή.
Μπορεί να μην έγινα διασώστης, όμως αυτές οι σημειώσεις μου θύμισαν ότι έμαθα πράγματα πολύ χρήσιμα. Πράγματα που ο καθένας κάποια στιγμή θα πρέπει να φροντίσει να μάθει…