Απαγωγή Μαδούρο: Πώς η δήλωση Μητσοτάκη υπονομεύει ευθέως τα εθνικά συμφέροντα της Ελλάδας και της Κύπρου

Η σιωπή για το Διεθνές Δίκαιο, ο «πρόθυμος σύμμαχος» και το επικίνδυνο προηγούμενο για Κύπρο και Αιγαίο
Σφοδρές πολιτικές και κοινωνικές αντιδράσεις προκαλεί η δήλωση του Ελληνα Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, λίγες ώρες μετά τη στρατιωτική εισβολή των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και την απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου της χώρας, Νικολάς Μαδούρο. Η φράση–κλειδί του πρωθυπουργού, ότι «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών», πυροδότησε κύμα αγανάκτησης, θέτοντας στο επίκεντρο τον πυρήνα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής: το Διεθνές Δίκαιο.
Η δήλωση που άναψε τη φωτιά
Στην επίσημη τοποθέτησή του, ο πρωθυπουργός χαρακτήρισε τον Μαδούρο επικεφαλής «βάναυσης και καταπιεστικής δικτατορίας» και έσπευσε να χαιρετίσει το «τέλος του καθεστώτος», αποφεύγοντας επιδεικτικά οποιαδήποτε αναφορά στη νομιμότητα της αμερικανικής στρατιωτικής επέμβασης και της απαγωγής αρχηγού κράτους.
Αντί να τοποθετηθεί επί της ουσίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επέλεξε να παρακάμψει το Διεθνές Δίκαιο, περιοριζόμενος σε γενικόλογες αναφορές περί «ειρηνικής μετάβασης» και ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών στη Βενεζουέλα.
Η Ελλάδα στην «πρώτη γραμμή των προθύμων»
Η ελληνική κυβέρνηση ήταν η πρώτη χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που έσπευσε να εκδώσει δήλωση αποδοχής των τετελεσμένων της αμερικανικής επέμβασης. Με τον τρόπο αυτό, η Αθήνα τοποθετήθηκε πολιτικά σε έναν περιορισμένο κύκλο χωρών που νομιμοποιούν έμμεσα την ωμή παραβίαση της κυριαρχίας ενός κράτους.
Η στάση αυτή αποκτά ακόμη βαρύτερη σημασία αν ληφθεί υπόψη ότι η Ελλάδα είναι μη μόνιμο μέλος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την περίοδο 2025–2026, γεγονός που καθιστά τη δήλωση Μητσοτάκη θεσμικά και διπλωματικά εκτεθειμένη.
Η «εξαφάνιση» του Διεθνούς Δικαίου
Το πιο επικίνδυνο στοιχείο της πρωθυπουργικής τοποθέτησης δεν είναι απλώς η απουσία αναφοράς στο Διεθνές Δίκαιο, αλλά η ρητή άρνηση να τεθεί ως κριτήριο αξιολόγησης της αμερικανικής εισβολής.
Με μία φράση, ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποκήρυξε τον θεμέλιο λίθο της διαχρονικής ελληνικής εξωτερικής πολιτικής:
την επίλυση των διεθνών διαφορών μέσω της διεθνούς νομιμότητας.
Επικίνδυνο προηγούμενο για Κύπρο και Αιγαίο
Η ελληνική στάση στο ζήτημα της Βενεζουέλας έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με τις πάγιες εθνικές θέσεις:
- στο Κυπριακό, όπου η Ελλάδα επικαλείται τις αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας κατά της τουρκικής εισβολής,
- στις ελληνοτουρκικές διαφορές για υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ,
- στο casus belli της Άγκυρας για την ελληνική αιγιαλίτιδα ζώνη.
Εάν το δόγμα «δεν είναι η στιγμή να μιλήσουμε για νομιμότητα» εφαρμοζόταν σε ενδεχόμενη τουρκική στρατιωτική ενέργεια στην Ανατολική Μεσόγειο ή στην Κύπρο, οι συνέπειες θα ήταν καταστροφικές.
Δύο μέτρα και δύο σταθμά
Η στάση Μητσοτάκη στη Βενεζουέλα έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την έντονη καταδίκη της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία. Εκεί, η ελληνική κυβέρνηση πρωτοστάτησε στη ρητορική περί «αναθεωρητισμού» και παραβίασης των συνόρων.
Στην περίπτωση των ΗΠΑ, όμως, η ίδια λογική εγκαταλείπεται, αποκαλύπτοντας μια επικίνδυνη επιλεκτικότητα στην επίκληση του Διεθνούς Δικαίου.
Καθολικές πολιτικές αντιδράσεις
Η δήλωση προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις σε όλο το πολιτικό φάσμα:
- Νίκος Ανδρουλάκης: έκανε λόγο για «απαράδεκτη στάση» από μια χώρα που φέρει ακόμη το τραύμα της εισβολής στην Κύπρο.
- Αλέξης Τσίπρας: μίλησε για κυβέρνηση «πρόθυμου συμμάχου» που δικαιολογεί τα αδικαιολόγητα.
- ΚΚΕ: χαρακτήρισε τη δήλωση «κυνική και ντροπιαστική».
- Αντώνης Σαμαράς: τόνισε ότι οι αρχές του διεθνούς δικαίου δεν εφαρμόζονται «κατά το δοκούν», υπενθυμίζοντας τις απειλές κατά της ελληνικής κυριαρχίας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον προκαλεί το γεγονός ότι οι αντιδράσεις αγγίζουν πλέον και το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας, ανοίγοντας ένα ρήγμα με απρόβλεπτες πολιτικές συνέπειες.
Με πληροφορίες από news247.gr