ΑΚΕΛ: Επιλογή ευθύνης και προοπτικής

Του Κωνσταντίνου Ζαχαρίου
ΑΚΕΛ: Επιλογή ευθύνης και προοπτικής
Η νέα γενιά στην Κύπρο δεν ζει απλώς πιο δύσκολα από τις προηγούμενες. Ζει μέσα σε μια μόνιμη κρίση προοπτικής. Μια κρίση που αγγίζει τη στέγη, την εργασία, το εισόδημα και τελικά την ίδια την εμπιστοσύνη προς το κράτος και τους θεσμούς.
Τα στοιχεία είναι αμείλικτα. Η Κύπρος καταγράφει πλέον το χαμηλότερο ποσοστό ιδιοκατοίκησης στον ευρωπαϊκό Νότο. Στις ηλικίες 25–35 η ιδιοκατοίκηση καταρρέει και αντικαθίσταται από μόνιμη ενοικίαση, με τα ενοίκια και τις τιμές κατοικίας να εκτοξεύονται. Για χιλιάδες νέους ανθρώπους, η κατοικία από βάση ασφάλειας μετατρέπεται σε μόνιμη πηγή άγχους.
Την ίδια ώρα, περίπου ένας στους τρεις νέους πτυχιούχους εργάζεται σε θέσεις κατώτερες των προσόντων του ή εκτός του αντικειμένου σπουδών του. Ανεργία, υποαπασχόληση, χαμηλοί μισθοί, εργασία χωρίς προοπτική. Πτυχία που δεν οδηγούν σε επαγγελματική αποκατάσταση. Μεταπτυχιακά οικονομικά απλησίαστα για τα περισσότερα νοικοκυριά. Νέοι επιστήμονες που δουλεύουν απλώς για να καλύπτουν το ενοίκιο και τα βασικά έξοδα.
Αυτή η εικόνα δεν είναι ζήτημα «ατομικής αποτυχίας» ούτε θέμα «νοοτροπίας» των νέων. Είναι δομικό πρόβλημα. Είναι το αποτέλεσμα μιας αγοράς εργασίας που δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της νεολαίας και ενός στεγαστικού μοντέλου που μετατρέπει την κατοικία σε εμπόρευμα για λίγους και άπιαστο στόχο για τους πολλούς.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι αυτή η κρίση δεν βρίσκει ουσιαστική πολιτική απάντηση. Κρίσιμα ζητήματα λιμνάζουν για μήνες και για χρόνια: Η μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού, η αμειβόμενη πρακτική άσκηση που αφορά χιλιάδες νέους, οι συλλογικές συμβάσεις, η κρατική στήριξη οικογενειών με σοβαρά κοινωνικά προβλήματα.
Η πρακτική άσκηση, αντί να λειτουργεί ως γέφυρα προς την απασχόληση, συχνά καταλήγει σε εργασία χωρίς αμοιβή και χωρίς δικαιώματα. Η αναντιστοιχία σπουδών και αγοράς εργασίας διαιωνίζεται. Η στεγαστική κρίση βαθαίνει. Το κοινωνικό κράτος συρρικνώνεται στην πράξη.
Κι όμως, η κυβέρνηση παρουσιάζει όλα αυτά ως «φυσικά φαινόμενα». Δεν είναι. Είναι πολιτικές επιλογές.
Γι’ αυτό και οι βουλευτικές εκλογές αποκτούν ιδιαίτερη σημασία για τη νέα γενιά και τα λαϊκά στρώματα. Σε όλα τα μεγάλα μέτωπα –στέγη, εργασία, ακρίβεια, ενέργεια, τραπεζικά υπερκέρδη, εκποιήσεις– η κοινωνία χρειάζεται μια ισχυρή φωνή υπεράσπισης του δημοσίου συμφέροντος.
Οι εκλογές του 2026 είναι εκλογές ευθύνης. Απέναντι στη νεολαία. Απέναντι στην κοινωνία. Απέναντι στο μέλλον.