Αγρότες και κοινωνία απέναντι στη Mercosur

Του Κωνσταντίνου Ζαχαρίου
Η σημερινή κινητοποίηση έξω από το Σπίτι της Ευρώπης είναι πράξη ευθύνης. Είναι η φωνή μιας κοινωνίας που αρνείται να δεχθεί ότι η υγεία των παιδιών της, η ποιότητα των τροφίμων και το μέλλον της γεωργίας μπορούν να γίνουν διαπραγματευτικό χαρτί σε μια εμπορική συμφωνία.
Η συμφωνία ΕΕ – Mercosur δεν αφορά μόνο τους αγρότες. Αφορά κάθε οικογένεια, κάθε καταναλωτή, κάθε μικρή επιχείρηση που ζει από τον πρωτογενή τομέα. Αφορά τη Μεσογειακή Διατροφή μας, τον πολιτισμό και τις διατροφικές συνήθειες μας.
Το «πάγωμα» της συμφωνίας από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και η παραπομπή της στο Δικαστήριο της ΕΕ συνιστούν σημαντική πολιτική εξέλιξη. Είναι αποτέλεσμα πίεσης και πολιτικής επιμονής των προοδευτικών δυνάμεων, με πρωτοβουλία της Ομάδας της Αριστεράς (The Left). Η στήριξη του ευρωβουλευτή του ΑΚΕΛ Γιώργου Γεωργίου στο σχετικό ψήφισμα επιβεβαιώνει ποιοι στέκονται διαχρονικά στο πλευρό των αγροτών και της κοινωνίας. Αντίθετα, η στάση των ευρωβουλευτών του ΔΗΣΥ, που επέλεξαν να στηρίξουν τη συμφωνία, τους τοποθετεί απέναντι στις ανησυχίες του αγροτικού κόσμου.
Ερωτήματα προκαλεί και η στάση της κυπριακής κυβέρνησης. Η στήριξη μιας συμφωνίας τέτοιας εμβέλειας χωρίς ολοκληρωμένη μελέτη επιπτώσεων για τον αγροτικό τομέα και χωρίς ουσιαστική διαβούλευση με το οργανωμένο αγροτικό κίνημα αποτελεί σαφή πολιτική επιλογή. Και κάθε επιλογή έχει συνέπειες.
Η Mercosur ανοίγει το δρόμο για μαζικές εισαγωγές προϊόντων που παράγονται με χαμηλότερα εργασιακά και περιβαλλοντικά πρότυπα. Πρακτικές και φυτοφάρμακα που έχουν απαγορευθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση επιτρέπονται ακόμη σε χώρες της συμφωνίας. Το ερώτημα είναι απλό: Ποιος εγγυάται ότι δεν θα πληρώσουν το κόστος οι παραγωγοί μας και η δημόσια υγεία;
Για την Κύπρο, το πλήγμα μπορεί να είναι δυσανάλογο. Οι μικρομεσαίοι γεωργοί και κτηνοτρόφοι ήδη παλεύουν με το αυξημένο κόστος καυσίμων, ενέργειας και πρώτων υλών. Το χαλλούμι, εμβληματικό εξαγωγικό προϊόν, παραμένει εκτεθειμένο σε πιέσεις και απομιμήσεις. Η επισιτιστική ασφάλεια δεν μπορεί να θυσιάζεται για τα κέρδη των πολυεθνικών.
Η σημερινή κινητοποίηση υπενθυμίζει ότι η δημοκρατία δεν εξαντλείται στις αίθουσες διαπραγμάτευσης. Ζει στους δρόμους, όταν οι πολίτες διεκδικούν ασφαλή τρόφιμα, βιώσιμη γεωργία και διαφάνεια.
Η μεσογειακή διατροφή δεν είναι εμπόρευμα. Είναι ταυτότητα, υγεία και πολιτισμός.
Η υγεία, η γεωργία και η αξιοπρέπεια δεν διαπραγματεύονται.